رباعی شمارهٔ ۱۳

در این اشعار، شاعر به زیبایی‌های طبیعی و همچنین زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که سرو (درختی بلند و زیبا) به قدری بلند است که از قدرت او نیز بالاتر رفته و دریا لب‌هایش لؤلؤ (دریای مروارید) را به دست آورده است. همچنین هر جا بنفشه‌ای ببیند، به زیبایی موهای معشوقش که در باد می‌رقصد، اشاره می‌کند. به طور کلی، شاعر زیبایی‌های طبیعت را با زیبایی‌های انسانی مرتبط می‌کند.