بخش ۵۹ - داستان بلبل با باز

برداشت: هنگامی که بوته گل شکفت‌، بلبلی به باز گفت.

برداشت: در میان همه مرغان چرا تو که خاموشی‌، گوی شاهی ربوده‌ای؟

برداشت: از روزی که بوده‌ای یک سخن بدیع نگفته‌ای

برداشت: اما جای تو بر دست شاه است و خوراکت سینه کبک.

برداشت: ولی من که در یک آن از نهان غیب‌، گوهرهای بدیع بیرون می‌کشم.

برداشت: چرا خوراک من کرم است و لانه من بر سر خار؟

برداشت: باز او را گفت‌: بشنو، خامشی مرا ببین و خاموش باش.

برداشت: من که اندکی دانا شدم، صد کنم و باز نگویم یکی را.

برداشت: رو که تو شیفته و فریب‌خورده دنیای زود‌گذر شده‌ای؛ یکی ناکرده و هزار گویی.

برداشت: من که با همه وجود‌، معنا شده‌ام‌، این شکارگاه، مرا دست شاه و سینه کبک داده است.

برداشت: چون تو همه زخم‌زبان و طعنه هستی‌، کرم خور و بر خار نشین‌، تمام.

برداشت: وقتی خطبه شاهی فریدون را بخوانند، آواز دهل شحنه خاموش می‌شود.

برداشت: صبح اول که با بانگ خروس است خنده‌ای از راه فسوس است.

برداشت: فلک که در معرض فریاد نیست هیچ‌سر از چنبرش آزاد نشد.

برداشت: همچون نظامی بلندآوازه مشو تا گرفتار نشوی.