بخش ۵۷ - داستان هارون‌الرشید با موی‌تراش

برداشت: در دوران خلافت هارون‌الرشید که قدرت عباسیان به اوج خود رسیده بود.

برداشت: او نیم‌شبی هم‌خوابه‌اش را تنها گذاشت و برای آرامش و آسایش یافتن به گرمابه رفت.

برداشت: شخص موی‌تراشی که موی سر او را می‌سترد‌، هر ذره وجودش را غمگین می‌کرد

برداشت: و می‌گفت‌: تو که به مهارت من در (موی‌تراشی‌) آگاه شده‌ای‌، مرا به دامادی خود انتخاب‌کن.

برداشت: خطبه عقد را بخوان و دخترت را نامزد و همسر من کن.

برداشت: خلیفه با شنیدن این حرف‌، کمی عصبانی شد اما شرم و حیا را رعایت کرد.

برداشت: با خود گفت‌: حرارت و گرما او را بی‌تاب و تشنه کرده یا از هیبت من وحشت‌زده شده

برداشت: و از خود بی‌خود شده که چنین حرف‌های یاوه‌ای می‌گوید وگرنه این را از من نمی‌خواست.

برداشت: بار دیگر که به‌گرمابه رفت و او را بهتر امتحان کرد‌، (موی‌تراش) همان شیوه غلط را ادامه داد.

برداشت: چند بار دیگر نیز او را آزمود‌، موی‌تراش این عمل را تکرار کرد و روش و عادتش عوض نشد.

برداشت: وقتی که این کار از حد خود گذشت‌؛ ماجرا را به مشورت با وزیر کشاند.

برداشت: و به او گفت‌: که از کار و قلم موی‌تراشی درست این ماجرا بر من رفت و تصمیم و چاره آن با تو.

برداشت: او طالب دامادی من است؛ ببین چقدر بی‌شرم و بی‌ادب است و چه می‌گوید!

برداشت: هر بار که مانند دست قضا بر سر من می‌آید (و موی سرم را اصلاح می‌کند) مرا بی‌ارزش می‌کند و به من بی‌احترامی می‌کند.

برداشت: خنجر در دهان دارد و تیغ در دست؛ دریغ است که با این دو شمشیر جان ببازم

برداشت: وزیر به او گفت‌: از اندیشه او در امان هستی و نگران مباش شاید پای او بر سر گنجی است.

برداشت: وقتی این مرد ساده (بار دیگر مویت را اصلاح می‌کند) به او بگو جا و قدمگاهت را عوض کن.

برداشت: ( پس از عوض کردن جا) اگر چخید و بازهم گستاخی کرد‌، گردن آن حجام را بزن (درغیراینصورت و اگر مؤدب بود) دستور بده که قدمگاه اول او را بکنند. (گَرا‌: دلاک‌، سرتراش، حجام‌)

برداشت: خلیفه از سر طوع جایش را عوض کرد بدانگونه که وزیر گفت.

برداشت: وقتی از جای اولی جابجا شد شیوه و روش حجام را دگرگونه و متفاوت یافت.

برداشت: آدمی شد ساکت که نگاه و زبانش ادب‌آموخته و مؤدب بود.

برداشت: تا زمانی‌که قدم بر سر گنجینه داشت، در وجودش حس و شکل  شاهانه بود.

برداشت: وقتی که پای از سر گنجینه برداشت دوباره همان آدم حجام شد.

برداشت: پس به‌سرعت قدمگاه او را شکافتند و گنجی در زیر قدم او پیدا کردند.

برداشت: هرکس که قدمش بر سر گنج باشد وقتی به سخن بیاید گنج در سخن می‌آورد و سخنان باارزش می‌گوید.

برداشت: گنج طلسم‌افکن نظامی‌، سینه صاف و پاک‌، و دل‌ِ روشن اوست.