بخش ۴۳ - داستان دو حکیم متنازع

برداشت: دو حکیم با هم زندگی می‌کردند و درباره موضوعاتی گفت و گویی داشتند که نشان‌دهنده ارتباط و نزدیکی بین آن‌ها بود.

برداشت: خودستایی من بود و تو آن را نپذیرفتی. ملک و سلطنت یکی بودند، اما تو نتوانستی دوگانگی آنها را بپذیری.

برداشت: حق دو تا نیست که هر دو بر اساس آن شنیده شوند، چرا که دوگانگی در این مورد جایز نیست و نباید وجود داشته باشد.

برداشت: آیا می‌توان جایی را تصور کرد که دو شمشیر در آن وجود نداشته باشد؟ آیا می‌توان بزم و جشن دو جمشید را در جایی دید؟

برداشت: دو انسان باهوش در تلاش بودند تا خانه‌ای خاص و منحصر به فرد بسازند که از دو نفر به یکی برسد.

برداشت: وقتی که خشم و انتقام خواب را از چشمان انسان می‌گیرد، او دیگر توانایی پرداختن به کارهای روزمره و رعایت آداب زندگی را نخواهد داشت.

برداشت: آن‌ها در آستانه شب، شروع به نواختن کردند و صدای موزون و دلنشینی به راه انداختند.

برداشت: از سر ناآگاهی مشکلات خود را کنار می‌گذارند و از خوشی‌های زندگی لذت می‌برند.

برداشت: چه کسی در این مقام قوی‌تر و شجاع‌تر است؟ آیا نوشیدن زهر از شربت شیرین برای او آسان‌تر است؟

برداشت: دو حکمت و علم به یک هنر واحد منتقل می‌شود و دو صورت یا شکل مختلف در یک جسم و وجود یکپارچه می‌شوند.

برداشت: دشمن نخستین، نوعی زهر درست کرد که از بوی ناخوشایند آن، سنگ سیاه را ذوب کرد.

برداشت: داده شد به او که این نوشیدنی که روح را شاداب می‌کند، سم به حساب نیاور، زیرا از شکر هم بهتر است.

برداشت: شیرمردی که زهر را به یاد طعم شیرین شکر می‌نوشد، به راحتی شربت او را می‌نوشد.

برداشت: نوش‌گیا پخته شده و در آنجا نشسته است، در حالی که فردی از راه می‌رسد و زهر را با تریاک ترکیب می‌کند.

برداشت: پرنده‌ای که در آتش عشق سوخت، مانند پروانه‌ای که در برابر شمع می‌سوزد، دوباره به کنار شمع بازگشت و به جمع دوستانش پیوست.

برداشت: از باغ چمنی یک گل چید و بر آن دمید، و آن گل را به نغمه‌ای زیبا زنده کرد.

برداشت: به خاطر انتقام از دشمن، به او گلی داده شد که از زهر نیز مؤثرتر است.

برداشت: دشمن از زیبایی آن گل که به او جادوگری کرده بود، به شدت ترسیده و در نتیجه جان خود را از دست داد.

برداشت: یک نفر با تدبیری که داشت، از زهر بدنش را نجات داد و دیگری به خاطر یک تصور نامناسب، به دردسر افتاد و از پا درآمد.

برداشت: هر گل زیبا و رنگارنگی که در باغ می‌بینی، نشانه‌ای از احساسات و رنج‌های عمیق انسان‌هاست.

برداشت: در باغ زندگی که بهار آن تو هستی، بدان که خانه غم‌ و اندوهش نیز تویی.

برداشت: سنگی در این خاک است که نمایانگر خاک بالاست و همانطور که آب به طور معلق فرو می‌ریزد.

برداشت: بگذار تا از این افکار و اندیشه‌ها عبور کنی و بر این دنیا و نابسامانی‌های آن تمرکز کنی.

برداشت: به آسمان و افق‌های دور توجه نکن، چرا که مانند خورشید و ماه هستند که گاهی تحت تأثیر یکدیگر قرار می‌گیرند و ناپدید می‌شوند.

برداشت: این مه درخشان که در این مکان است، نمادی از عشق عمیق و غیرقابل دسترسی خلیل الله (حضرت ابراهیم) می‌باشد.

برداشت: روز تو را صبحی تلخ و دردناک کرد و سپس چرخ زندگی‌ات از آن روز به این روز تغییر کرد.

برداشت: اگر دلی نورانی و خورشید‌فروز داشته‌باشی‌، از این روز است که می‌توانی روزی‌ات را به‌دست بیاوری. (روز در «این‌ روز» هم به‌معنی خورشید است و هم روز‌ گاه)

برداشت: با اشک‌های خود بکوش تا این صفحه تاریک و روشن را به عطر امید آغشته کنی.

برداشت: چرب‌ترازو‌: کسی که ترازویش می‌چربد‌، کسی که کفه ترازویش سنگین است.

برداشت: اگر دین و ایمان قوی داشته باشی، خواهی توانست به عدالت و انصاف در زندگی خود پایبند بمانی و آن را به درستی حفظ کنی.

برداشت: هیچ هنرمند باشفافیتی در دنیا نباید به مشکلات و غم‌های آن دل بسپارد.

برداشت: هرگاه که در این دنیا آرزوی تو را دارم، دین را به نظامی بده و دنیا را به تو.