بخش ۲۱ - داستان پادشاه نومید و آمرزش یافتن او

برداشت: شخص دادگری، آدم ظالمی که (درگذشته بود) را در خواب دید

برداشت: از او پرسید: خدا با تو که در زندگی ظالم بودی در شب مرگ و روز دادخواهی چه کرد؟

برداشت: پاسخ داد: وقتی که زندگی من سر آمد به همه کاینات نگاه کردم

برداشت: که ببینم چه کسی می‌تواند نجاتم دهد.

برداشت: هیچکسی را بر خود مهربان ندیدم و کسی را نیافتم که به من بخششی کند.

برداشت: ترسیدم و وحشت مرا فرا گرفت و سیاه‌رو و دل ناامید،

برداشت: آن کار را کنار گذاشتم (و دست از امید به خلق شستم) و به بخشش حق تکیه کردم

برداشت: گفتم: که ای کسی که منِ بی‌نوا در نزد تو شرمسار و بی‌آبروست از روسیاهان درگذر و ببخش

برداشت: اگر چه از فرمان تو سر پیچیده‌ام اما تو دست نیاز مرا رد مکن که همه رد کرده‌اند

برداشت: یا مرا در آتش قهرت ادب کن یا تو برخلاف دیگران (دست نیازم را رد نکن) و ببخشای

برداشت: چون مرا از کمک و یاری دیگران ناامید دید، آن کس بی‌کسان یاری‌ام کرد

برداشت: نیاز و سخن من را با فیض کرمش پاسخ داد و بار گناهان مرا افکند و یاری‌ام کرد

برداشت: هر نفَس و سخنی که از روی پشیمانی و شرمساری باشد در غوغای قیامت نگهبان توست

برداشت: هر نفس و عمل تو در این دنیا جملگی زیان و رنج بی‌فایده است

برداشت: وزن اعمال سال و ماهت را همگی زیان حساب کن و زندگی‌ات را رفته

برداشت: و در ترازوی سنجش اعمالت هیچ در و گوهری نیست و پیمانه‌ی عمرت پر شده است

برداشت: سنگ زمین و کلوخ را سنگ ترازویت مکن و مُهره گِلی و بی‌ارزش به بازویت مبند

برداشت: هر آنچه در این دنیا بنده‌اش هستی ارزش یک درهم بیشتر ندارد و آنچه جانت بدان وابسته است نفس و بادی بیش نیست.

برداشت: در این دنیا هرچه کسب کردی ببخش و مگیر و تا توانی ببخش

برداشت: تا زمانی که آن روز فرا برسد که گردنبند زیبایی بر گردن‌ات باشد و دهانت خالی از حرف باشد.

برداشت: قرض یتیمان دامنت را و ظلم به بیچارگان و ضعیفان گردنت را نگیرد

برداشت: این دنیای کهنه را رها کن و دست از گناه بردار

برداشت: (بلکه) یا مانند مسافران به دنبال جمع کردن ره‌توشه سفر آخرت باش یا مثل نظامی از جهان کناره بگیر