بخش ۱۷ - ثمره خلوت اول

برداشت: باد به آرامی پرده‌ای را کنار زد و عشق بی‌دغدغه و بی‌تکلف را به نمایش گذاشت.

برداشت: گلی نفس خوشی را حس کرد و لبخندی بر چهره‌اش نشاند، به طوری که خوشبویی و شیرینی را به گردنش آویخت.

برداشت: فتنه آن ماهی که در میان خوشه‌های گندم می‌درخشد، مانند چوبی سوخته است که هیچ نوری ندارد.

برداشت: زلف‌های او به حدی زیبا و در هم تنیده است که مانند زره جلوه می‌کند و قدم‌هایش به اندازه‌ای معطر و خوشبوست که اثر نمک را در خود دارد.

برداشت: دیدن او به قدری لذت‌بخش و دلپذیر است که هر کسی که او را ببیند، تحت تأثیر قرار می‌گیرد و مانند نمک که طعم غذا را بهتر می‌کند، او نیز زندگی را شیرین‌تر و جذاب‌تر می‌کند.

برداشت: تا زمانی که نمک با شکر مخلوط شده، شیرینی به وجود آمده است.

برداشت: پرنده‌ای در باغ به خاطر شیرینی‌اش شرمنده شده است، زیرا سر پرنده‌ای را که در قفس است و به شکل زینتی درآمده، می‌بیند.

برداشت: یعنی چانه‌ی گرد و زیبایش و غبغب سپیدش مانند نارنجی خوش‌ریخت بود که ترنجی را در آغوش گرفته باشد. (کش (به فتح ک): آغوش)

برداشت: نواختن ساز در حال مستی همچون گلی است در باغ، و فریبکاری در توبه مانند دوستی است که در ظاهری زیبا پنهان شده است.

برداشت: یعنی لبش بی‌رحمانه طبرخونی سرخ به دست گرفته و مغز نبات‌ سرخ را خُرد کرده است (در وصف سرخی و شیرینی لب)

برداشت: گل سرخی که از نیشکر خشک‌تر و بی‌روح‌تر است، به طرز شگفت‌آوری خوشبوتر و جذاب‌تر به نظر می‌رسد.

برداشت: با دیدن روی زیبا و دلفریب آن شخص، به یاد عود می‌افتم که بوی خوش و دل‌نشینی دارد. این زیبایی مانند عطری است که از صدف‌ها بیرون می‌آید و روز را پر از طراوت و نشاط می‌کند.

برداشت: غم آن دانهٔ سیاه بر روی صورت، باعث شده که همهٔ بدن شبیه به آن خال شود و زیبایی‌اش را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: جزع و گریه بر خورشید دردناک‌تر از بدگمانی نسبت به ماه روشن است.

برداشت: دل شکسته‌ای که راهی به دوری داشت، مانند میدان کوچکی بود که ورودی‌اش تنگ بود.

برداشت: از دل سخت او که به شدت آزارم داد، دل من که به خاطر او شکسته شد.

برداشت: لبخند تو شیرین‌تر از شکر است، پیشنهاد به دعا سمبلی از زیبایی است و چشمانت ما را با جادوی خاصی فریب می‌دهد.

برداشت: وقتی که دندان‌ها با دقت و نظم جاگذاری می‌شوند، مانند مهره‌های یک مهره‌دار، انسان در مسیر زندگی خود گاه دچار توقف و سکون می‌شود.

برداشت: عشق مانند یک حقه و مهره، شگفتی‌هایی به نمایش گذاشت و صحنه‌ای را فراهم کرد.

برداشت: کیسه‌ای که صورت من را می‌پوشاند، از وسط باز شد و یقه تن من نیز از گردن جانم آزاد شد.

برداشت: کار من از حد و توانم فراتر رفت، زیرا زندگی‌ام مانند آبی از دهنم خارج شد و از دستم رفت.

برداشت: اگر عقلِ تصمیم‌گیری ما دیوانگی را ببیند، کارهای نقره‌ای را به آهن تبدیل می‌کند.

برداشت: وقتی دل آدمی غمگین می‌شود، حتی نور شادی و خوشبختی هم نمی‌تواند آن دل را خوشحال کند.

برداشت: دوست و همدمی که غم و اندوه را با او در میان بگذاریم، خود درمانی برای این درد خواهد بود. وقتی کسی با ما در غم‌های‌مان شریک می‌شود، می‌تواند به بهبود حال‌مان کمک کند.

برداشت: ای کسی که از عشق من بی‌خبر هستی، گویی داغ دل من را حس نمی‌کنی و از زیبایی‌های جوانی و گل‌های جوراجور زندگی‌ام غافلی.

برداشت: سبزه و greenery به عنوان نماد زندگی و سرسبزی در آسمان به تصویر کشیده شده است، و نگاه تیزبین او همانند گلی در باغ سحرگاهی می‌درخشد. اشک او هم مانند آب زلالی است که در باغ سرازیر می‌شود.

برداشت: کسی که چهره‌اش به زیبایی و درخشش خاصی معروف است، نمایانگر خلوص و صداقت درونش است.

برداشت: من به قدری دربارهٔ این موضوع فکر کردم و از شدت تأمل، سرم را بر زانوهایم گذاشتم تا بالاخره راه حل این مسئله به دستم رسید.

برداشت: من به یقین و ایمان به سفر رفته‌ام و این مسیر را با دانائی و باور طی کرده‌ام.

برداشت: اگر در این مسیر می‌خواهی قدم بگذاری، باید مواظب باشی که از اسرار و رازهای آن آگاه نباشی، زیرا کار نظامی مخصوص کسانی است که در این عرصه تجربه و تخصص دارند.