بخش ۱۳ - گفتار در فضیلت سخن

برداشت: هنگامی که قلم شروع به نوشتن کرد، نخستین کلمات از زبان بیرون آمد.

برداشت: وقتی که پرده‌ی مخفی را کنار زدند و همه چیز در معرض دید قرار گرفت، اولین کارشان سخن گفتن بود.

برداشت: تا زمانی که دل احساساتش را بروز ندهد، جان یک انسان آزاد به زیبایی و شگفتی‌های زندگی اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: زمانی که قلم به حرکت درآمد، شروع به ایجاد و بیان کرد و جهانی را که در خاموشی بود، به سخن گفتن واداشت.

برداشت: اگر صحبت و گفت و گو نبود، نام و شهرت جهان نیز به این اندازه نبود. این همه حرف و داستان کم نیست.

برداشت: عشق، حرفی از دل و جان ماست و ما خود، سخنانی هستیم که در این مکان زیبا و دلنشین وجود داریم.

برداشت: هر فکر و اندیشه‌ای که به هم متصل شده‌اند، به مانند پرهای مرغان سخن‌آور به هم وابسته و مرتبط هستند.

برداشت: در این دنیا که همیشه در حال تغییر است، کسی نمی‌تواند با زبانی تند و بی‌ملاحظه به عمق مسائل پی ببرد یا بر آنها مسلط شود.

برداشت: ابتدا باید اندیشه کرد، بعد از آن این است که تمامی گفتارها به یکدیگر مرتبط هستند. پس بهتر است این موضوع را در اینجا بررسی کنیم.

برداشت: تاجوران را تاجوران نامیده‌اند و دیگران هم آن را به نامی دیگر می‌شناسند.

برداشت: گاهی با صدای علمش تو را به اوج می‌کشانند و گاهی با زیبایی خط نگارش او تو را مجذوب می‌کنند.

برداشت: او در علم و دانش از کسی که کشورها را فتح می‌کند، برتر است و در نوشتن و قلم‌زدن از کسی که سرزمین‌ها را گشوده‌تر است.

برداشت: هرچند که زیبایی به طور مستقیم خود را نشان نمی‌دهد، اما دل‌باختگان به آن همچنان به خاطر تصورات خود به آن می‌بالند.

برداشت: ما که به سخنان او توجه کرده‌ایم، انگار که مرده‌ایم و تنها با او هستیم و به او زندگی می‌بخشیم.

برداشت: آتش سرد از او شعله‌ور شد و روان‌های گرم در آن آب پیدا کردند.

برداشت: او در این روستا از تمام زیبایی‌ها و طراوت‌ها تازه‌تر است و از فرسودگی و قدمت چرخ زمان نیز پیشی گرفته است.

برداشت: این شعر به این معناست که رنگ و نشانه‌ای که وجود دارد، نمی‌تواند به درستی با کلمات بیان شود و حقیقت نمی‌تواند به راحتی در قالب سخن مجسم گردد.

برداشت: در آنجا که علم وجود دارد، صحبت‌ها و کلمات بسیار است و زبان نیز به خوبی به بیان آنها می‌پردازد.

برداشت: اگر به دنبال عمق و راز گفتار حقیقی هستی، چگونه می‌توانی جان و روح خود را در این کلام پیدا کنی؟

برداشت: جهان طبیعت در حال گفتگو است و قوانین الهی نیز در این مکالمه به بیان در آمده‌اند.

برداشت: سخن ما و طلایمان هر دو به تاجر کلام ارائه شد.

برداشت: از گفتار نو و تازه و هم از کلام قدیم و ارزشمند، چه بهره‌ای می‌برم؟ فقط گفتمان را به گفتمان وصل نکن.

برداشت: پیام کلام به خودی خود به مقصد می‌رسد و هیچ‌کس نمی‌تواند آنچه را که این کلام به جلو می‌برد، با خود ببرد.

برداشت: حرف زدن با او به اندازه‌ی ارزش خاکش هم نیست، او مانند سگی است که به دنبال آهو می‌گردد.

برداشت: هیچ‌کس در بیان و سخنوری از دیگران بالاتر نیست؛ چون این سرزمین، سرزمین حقایق و سخن‌های راستین است.

برداشت: هر چه دل از موضوعی بی‌خبر باشد، توضیحات و تفاسیر بیشتری درباره آن وجود دارد.

برداشت: تا زمانی که صحبت از سخن است، نام نظامی در دنیای ادب و شعر همچنان مثل بادی تازه و نو شنیده می‌شود.