بخش ۹ - نعت چهارم

برداشت: ای گوهر درخشان و ارزشمند مانند تاج فرستادگان، تو تاج‌دار و مایه افتخار آزادگان هستی.

برداشت: هر چیزی که از دیگران و جمعیت به سمت این خانه بیاید، می‌تواند به شکل طفلی در اینجا وجود داشته باشد.

برداشت: اگرچه در ابتدا نام تو را در بیت آورده‌ام، اما نام تو مانند قافیه‌ای در پایان، خود را واضح‌تر نشان می‌دهد.

برداشت: این مکان ویران بود تا وقتی که اشاره‌ای از تو و آدم باعث شد به آبادانی برسد.

برداشت: هر چیزی که در خانه‌ای تازه به وجود می‌آید، پایه‌های آن از اصول و بنیان‌های اولیه تشکیل شده است.

برداشت: آدم و نوح هیچ‌کدام برتر از هم نیستند، هر دو در نقش‌های خود دارای اهمیت و ارزش هستند.

برداشت: انسان وقتی از دانه‌ای که به او خوشی و لذت می‌دهد جدا شد، به توبه و بازگشت به خود مشغول می‌شود و این توبه برای او همچون گلی شیرین و خوشبو می‌نماید.

برداشت: دل من در فضای باطراوت چمن بوی تو را حس می‌کند و زیبایی‌اش مانند گل است که خاک سر کوی تو را مزین کرده است.

برداشت: دل من مانند گلی است که به خاطر تو رنجیده‌خاطر شده و از زیبایی‌اش دست برداشته است. آن گل نیز از زیبایی‌اش پشیمان شده است.

برداشت: از آغاز، گوی قبولی را ساخته‌اند و در صف میدان دل قرار داده‌اند.

برداشت: آدم تازه‌کار به میدان آمد تا توپ را با چوب خود به حرکت درآورد.

برداشت: چهره‌اش مانند خوشه‌ای است که به سمت عقب می‌خورد و در چنین حالتی، گوی و مرکز توجه از نظرها پنهان می‌ماند.

برداشت: نوح که در حالت تشنگی به حیوانات رسید، چشمه‌ای‌ که پیدا کرد، به طوفانی تبدیل شد.

برداشت: وقتی سرنوشت ابراهیم مشخص شد، او در نیمه راه بارها دچار لغزش و تزلزل شد.

برداشت: زمانی که دل داود دچار فشار و تنگی بوده، در برابر چنین زیر و بم‌هایی، به نوای خاصی گوش داده است.

برداشت: سلیمان با ادب و آراستگی خود، هیچگاه به سرپوشی که بر سر داشت، بی‌اعتنا نبود و همواره مراقب بود که مملکتش در معرض آلودگی قرار نگیرد.

برداشت: یوسف در چاه تنها چیزی که دید، نشانه‌هایی از یک طناب و سطل آب بود و چیز دیگری نمی‌توانست ببیند.

برداشت: خضر در این سفر سخت و دشوار، دامن خود را از چشمه‌ای که تر شده بود، پاک کرد و از آن طرف می‌توانست از آب زلال بهره‌مند شود.

برداشت: مصرع دوم اشاره است به آیه ۱۴۳ سوره اعراف

برداشت: عزم و اراده مسیحا به چنین دانه‌ای نبود، زیرا این دانه از درون نقشه‌های کثیف و ناپسند نشأت گرفته بود.

برداشت: تو طرحی را به وجود آوردی که سایه‌اش بر این کار افتاده است.

برداشت: این نامه با نام تو پایان یافت و این خطبه به دوران تو ختم شد.

برداشت: از جا برخیز و چرخ زندگی را تغییر بده، چون او (چرخ فلک) هیچ کاری برای تو نمی‌کند، این تو هستی که باید دست به کار شوی و اقدام کنی.

برداشت: داستان از این قرار است که سرنوشت و تقدیر هر فردی به نوعی به تلاش و کوشش او بستگی دارد. زمین و جهان مانند میدان بازی است که در آن ما نقش خود را ایفا کرده و با مهارت و کوشش، می‌توانیم در زندگی به موفقیت‌هایی دست پیدا کنیم. اینجا به نوعی اشاره به قدرت و اراده انسان در شکل‌دهی به زندگی‌اش می‌شود.

برداشت: تا زمانی که از نیستی و فنا به وجود نیامده‌ای، به شادی و سرور بپرداز که این زمان برای توست.

برداشت: چه کسی می‌تواند از جام تو آب بردارد و تو را ویران کند؟ یا چه ضعف و نبودن بی‌ارزشی می‌تواند نام تو را از یاد ببرد؟

برداشت: وجود نداشتن را در عدم سرگردان کن و دست ماندگار را به زوال بسپار.

برداشت: ای نفس تو مایه نجات زبان‌هایی هستی که خاموشند، تو مرهمی برای دل‌هایی هستی که از غم و دلتنگی رنج می‌برند.

برداشت: عقل با پیروی از دستورات دین مانند کشتی‌ای است که از دریای خون عبور کرده و به ساحل امنی می‌رسد. در اینجا منظور از "دریای خون" مشکلات و چالش‌های زندگی است که با عقل و ایمان به شرع، می‌توان بر آن‌ها غلبه کرد و به امنیت و آرامش دست یافت.

برداشت: در اینجا اشاره شده که برای کسوت و عشق معشوق، کائنات و جهان جهت قبله‌اش به سوی اوست و زیبایی و جذابیت او آنقدر عمیق و بی‌نظیر است که مانند دریایی از تجربه‌های گوناگون به موی او ارتباط دارد. این بیان به نوعی نشان‌دهنده‌ی ارزش و اهمیت معشوق در زندگی و جهان است.

برداشت: اگر موهای تو در هم ریخته شود، حتی اگر یک تار مو هم از سرت کم شود، دیگر سلطنت و شکوه تو از بین می‌رود.

برداشت: تو مانند نوشته‌ای هستی که بدون قلم و از پوستش خارج شده، و مانند دانشی هستی که بدون سخن، از عمق مغز بیرون آمده.

برداشت: اگر انگشت تو بر حرفی بیفتد، ممکن است به آن حرف آسیب برسد. بنابراین، احتیاط کن تا کلمات و حرف‌ها را بی‌دقتی خراب نکنی.

برداشت: همه مردم در مورد تو صحبت می‌کنند، اما تنها تویی که معنای واقعی این حرف‌ها را می‌فهمی و کسی دیگر زحمت این درک را ندارد.

برداشت: گرد غبار بر درت مانند شکر شیرین شده و پسته و عناب به شکر تبدیل شده‌اند.

برداشت: یک دست کوچک تو در دشت عشق، همانند برگ‌های چهل روزه، نشان‌دهنده زیبایی و شگفتی عشق است.

برداشت: بهترین و صبح نوینی که به من امید و نجات می‌دهد، این است که من با خاک تو پیوند دارم، زیرا این خاک برای من چون آب حیات است.

برداشت: خاک تو به نوعی محل آرامش و شادی من است، و باغ تماشای تو برای من اهمیت و ارزش زیادی دارد.

برداشت: من از خاک تو در چشمانم استفاده می‌کنم و برای این کار، بار سنگینی را بر دوش یک خدمتگزار می‌گذارم.

برداشت: من به محض اینکه به آن باغ خوشبو نزدیک می‌شوم، مانند روح پاکی برمی‌خیزم و سپس آرام و با سکون به گونه‌ای می‌نشینم که چون خاک باشم.

برداشت: تا زمانی که مانند افراد بزرگ و با نفوذ، مرا به بهترین شکل ممکن ارزیابی کنند، باید اهمیت و ارزش من به بالاترین سطح خود برسد.