بخش ۴ - در نعت رسول اکرم

برداشت: اولین صفحه و چارچوبی که الف برآن نقش بست بر در سرای محجوب احمد نشست.

برداشت: اولین حلقه «حا» وجود که بسته‌شد به طوق خدمت «د» و کمر خدمت «م» او درآمد.

برداشت: بنابراین او از آن میم و دال، کمال نیکبختی و زیبایی‌ِ کمال را یافت.

برداشت: در این گنبد فیروزه‌خشت و آبی فلک، او درخت پرطراوت ترنجی از بهشت بود.

برداشت: رسم و طبیعت‌ِ ترنج است که اول میوه می‌دهد سپس بهار می‌آورد.

برداشت: وقتی که «کنت نبیا» علم شاهی را پیش برد، ختم پیامبری را به محمد (ص) سپرد. (کنت نبیا اشاره‌است به حدیث پیامبر که فرمود: «من نبی بودم آن‌گاه که آدم بین آب و خاک بود»)

برداشت: مهی که در زیبایی و درخشش فوق‌العاده است، به مانند نگین زبرجد جلوه‌گر می‌شود و این نشان از عشق و اهمیت خاتم به پیامبر محمد دارد.

برداشت: گوش کل جهان مانند حلقه‌ای است که به نام میم او می‌چرخد و تمامی دو جهان در تسلیم او قرار دارند.

برداشت: این بیت به عشق و علاقه عمیق فردی نسبت به کسی اشاره دارد که او را برای پیامی خوش و شاداب به دنیا معرفی می‌کند. در واقع، شاعر از کسی می‌گوید که در عشق و محبت، به نوعی خدمتگزار و راهنمای او است و این ارتباط به نوعی مقدس و محترم تلقی می‌شود.

برداشت: این جمله به توانایی برقراری ارتباط و بیان شفاف و مؤثر اشاره دارد. می‌گوید که کسی با علم و آگاهی می‌تواند به راحتی و به طور فصیح صحبت کند، انگار که از الف و ب اولیه و پایه‌ای شروع کرده و درک عمیقی از مفاهیم دارد. این بیان همچنین می‌تواند به نسبت‌های خدایی و انسانی اشاره کند، یعنی دانش و حکمت از دو منبع مختلف، یکی انسانی و دیگری روحانی.

برداشت: مانند حرف "الف" که آغاز و پایان است و همیشه به عهد و وفا پایبند می‌ماند، پیامبران نیز در تمام مراحل خود وفادار و راستگو بوده‌اند.

برداشت: نقطه‌ای که با پرگار مشخص می‌شود، بیانگر مهم‌ترین و دقیق‌ترین نکته است.

برداشت: سخنان او به عنوان نشانه‌ای از ادب در جامعه شناخته می‌شود و قامت او به اندازه‌ای بلند و باارزش است که مانند فلک می‌باشد.

برداشت: عظمت و arrogance این دنیا هرچقدر هم که زیاد باشد، در نهایت هیچ چیز از خود به جا نمی‌گذارد و به زندگی‌ام در این جهان هم تأثیری ندارد.

برداشت: عصمت‌داران در آستان او به پاکی و خردمندی دست یافته‌اند و از لطف و پرورش او بهره‌مند شده‌اند.

برداشت: خاک او از چشمان انسان‌ها ظلم و ستم و گناه را می‌گیرد (پاک و بینا می‌کند) و دوری و غربت او (در مدینه) از مکه‌، جبایت می‌گیرد.

برداشت: سکوت او جذاب و دلنشین است و دوستی‌اش هنری است که عیب‌ها را می‌پوشاند.

برداشت: خواباندن یا خاموش کردن فتنه‌ها و مشکلات برای انسان لذت‌بخش است، اما در نهایت گرفتار شدن در دام این فتنه‌ها نیز از آن گریزی نیست.

برداشت: این جمله به نوعی از فضیلت و مقام عالی اشاره دارد. می‌گوید که در جمع و در میان مردم، کسی که دارای ویژگی‌های برجسته و نیکو است، همیشه مورد توجه و احترام قرار می‌گیرد و از سایرین سبقت می‌گیرد. این شخص با سبکی و آسودگی در زندگی خود، ارزش‌ها و خوبی‌ها را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: شمع الهی از دل پرشور خود درسی را یاد گرفته که از آغاز تا همیشه ادامه دارد.

برداشت: چشمهٔ نور خورشید که به آن نیاز دارد، هلال نیمی از شب است که به خاطر زیبایی‌اش در آسمان می‌درخشد.

برداشت: در شب معراج، بستر و جایگاه اصلی او با نشانه‌هایی از کمربند و تاج زینت‌افته بود.

برداشت: در اینجا، صحبت از آن است که به کسی که دچار تنگی نفس است، در حالی که شب و سکوت اطراف او را احاطه کرده، فرصتی برای آرامش و تنفس بهتر داده شده است. به عبارت دیگر، در فضایی دلتنگ و تاریک، امکان آزاد شدن و تنفس آسان فراهم گردیده است.

برداشت: بعد از اینکه او بازگشت، گروهی از سخن‌وران با دست‌های روشن و درخشان به دنبالش آمدند.

برداشت: وقتی که اسب آبی‌سفید به تمامی جمال و زیبایی خود رسید، به طور مرتب و منظم به نمایش درآمد.