بخش ۴۷ - انجامش روزگار سقراط

برداشت: سرم را از خواب بیدار کن و با نغمه‌های دل‌انگیز و سازهایی مانند چنگ و رباب، آن را زینت بخش.

برداشت: رود اولی یعنی ساز رود‌ یا عود‌ و یا به معنی مطلق نغمه و سرود است. مصرع‌ اول‌: طراوت و تازگی آن نغمه که همچون آب جویبار‌، لطیف و زلال است.

برداشت: سقراط زمانی که به استقبال مرگ می‌رفت، به مانند سوارکاری که بر روی دو اسب سوار شده، با شجاعت و اراده به سوی آن قدم برداشت.

برداشت: شنیدم که زهر را به طور پنهانی مخلوط کردند و دل او را در گلو ریختند.

برداشت: وقتی که تن آن شخص به خاطر زهر آزارش بیمار و رنجور شد، او با صدای بلند برای سفر دعوتی را صدا زد.

برداشت: وقتی که زمان مشخص به پایان می‌رسد، دیگر نمی‌توان به فرصتی برای جلوگیری از مرگ دست یافت.

برداشت: در خواب که افسرده دراز کشیده بودم، هر یک از آنها به طور جداگانه کنار من نشسته بودند.

برداشت: وقتی دیدند که آن پرندهٔ علوی به آرامی حرکت می‌کند و از قفس بیرون می‌رود، به زودی از دام رها خواهد شد.

برداشت: به سقراط گفتند: ای حکیم، وقتی که جان از این قید و بند (این دنیا) خارج شود، چه خواهد شد؟

برداشت: حرکت اعضای تو نشان می‌دهد که کجا می‌توان منزلت و منزل تو را بنا کرد.

برداشت: با لبخند به آن‌ها گفت استاد که نباید به یاد رفتگان دل بست و احساسات را در آن‌ها گره زد.

برداشت: اگر دوباره همدیگر را پیدا کنید، می‌توانید هر جا که بخواهید بروید و مکانی برای خودتان بسازید.

برداشت: به نزد او طوفانی از خواب فرو آمد و او نیز مانند دیگران سرش را به آب گذاشت و به خواب رفت.

برداشت: زیرکان پنهانی متوجه شدند که استاد دانا چه سخنی به آن‌ها گفته است.