بخش ۲۷ - گفتار اسکندر

برداشت: زمانی که سخن به پایان رسید، قرعه به نام شاه افتاد و سخن او به مانند سکه‌ای با ارزش درخشش ماه را به تصویر کشید.

برداشت: طاق بود یعنی یگانه بود. طاق به معنی فرد ( متضاد جفت ) نیز هست اما در اینجا یعنی یگانه

برداشت: از آن روشنایی، کسانی که خود روشن هستند، دور هم جمع شدند و چنین مجلسی برپا کردند.

برداشت: اگر شاه باهوش و دانا باشد، معلم همه زیرکان خواهد بود و در آن زمان، همه افراد باهوش و زیرک را به دور خود جمع می‌کند.

برداشت: وقتی شاه سخن گفت، آن افراد باهوش به دقت به هر کلام او توجه کردند و هر یک از آنها به صورت جداگانه آنچه را که شنیدند در دل خود پذیرفتند.

برداشت: این شعر به ستایش فیلسوفانی اشاره دارد که توانسته‌اند مسائل و مشکلات را به خوبی حل کنند. شاعر بیان می‌کند که برای این فیلسوفان، خداوند الهام و ان inspiration جدیدی فرستاده است که شایسته تحسین و ستایش است.

برداشت: سپس گفت: ای کسانی که هنر را پرورش می‌دهید، بارها و بارها در مورد ستاره‌ها و آسمان فکر کرده‌ام.

برداشت: من می‌خواهم بگویم که این صورت زیبا از هیچ‌کس جز هنرمند به وجود نیامده است.

برداشت: می‌دانم که او نوشته‌هایی دارد، اما نمی‌دانم چطور از دلش آن‌ها را به تصویر کشیده است.

برداشت: اگر می‌دانستم که او چگونه عمل می‌کند، من نیز می‌توانستم همان کار را انجام دهم.

برداشت: هر شکل و تصویری که در ذهن شما وجود دارد، می‌تواند در عمل به واقعیت تبدیل شود و شما ناچار به انجام آن خواهید بود.

برداشت: اگر ما اصول و قوانین این جهان را ندانیم، چگونه می‌توانیم در آن جستجو کنیم و به دنبال شناخت آن باشیم؟

برداشت: شما ظرف‌های ما را نیکو مطالعه کرده‌اید، حالا به سخن توجه کنید که چگونه آن را با صداهای مختلف بیان کرده‌اید.

برداشت: تا جایی که گفتن خوب است، بگذاریم در نظر داشته باشیم که جهان بدون کسی که آن را شکل دهد، معنا ندارد.