بخش ۲۶ - گفتار افلاطون

برداشت: فلاطون، که معلمی برجسته بود، از عمق احساساتش دانشی ارزشمند و گرانبها را به دیگران منتقل کرد.

برداشت: هرگز نباید پادشاهی با خرد و فهم بالا از دلش هیچ رازی را پنهان کند.

برداشت: امیدوارم که از نعمت و برکت در هر کاری بهره‌مند شود و به سوی راهی که به سعادت و خوشبختی می‌رسد، هدایت گردد.

برداشت: دل پاک او سوالاتی دارد که باید درباره آن‌ها صحبت کنیم و توانایی درک او را نشان دهیم.

برداشت: چرا از گفتن اشتباهات نترسیم؟ که از دانستنی‌های پنهان، آموزه می‌گیریم.

برداشت: در ذهن من به‌درستی این‌گونه شکل گرفت که آفرینش اولیه بسیار بی‌اهمیت و ناچیز است.

برداشت: اگر هر چیزی را از چیزهای دیگر خلق کرده‌ای، پس خداوند ازلی و ابدی باید منبع همه چیز باشد.

برداشت: هر چیزی که از ذات خداوند نشأت بگیرد، تولدی تازه است و از این رو، به طور طبیعی با مفهوم خدایی همراه است. اما باید توجه داشت که خدایی و کدخدایی دو امر متفاوت هستند و میان آنها فاصله وجود دارد.

برداشت: کسی که به دانایی و خرد دست یافته باشد، دیگر نیازی به زاد و ولدهای گوناگون و به دنیا آمدن‌های متعدد نخواهد داشت.

برداشت: هر گوهر و سنگ قیمتی ویژگی‌ها و کیفیت خاص خود را دارد و هیچ‌کدام از آنها به واسطه‌ی چیز دیگری قابل تعریف و ارزیابی نیستند.

برداشت: زمانی که گوهرهای درخشان به هم پیوستند و درخشششان نمود پیدا کرد، تمام کدورت‌ها و اختلافات به تدریج از بین رفتند و برطرف شدند.

برداشت: یک فرد سرکش و مخالف به دلیل رفتارهایش به عنوان یک شخصیت برجسته شناخته شد و این مسئله به نوعی به درک و پذیرش او از موقعیتش نسبت به دیگران مربوط می‌شود.

برداشت: اگر تو بر اساس پر یک مورچه قضاوت و مقایسه کنی، می‌توانی از این موضوع عبرتی از خداوند بیاموزی.