بخش ۲ - مناجات به درگاه باری عز شأنه

برداشت: ای بزرگوار، تو اگرچه کسی نیستی که به تنهایی کمک کنی، اما من به تو اعتماد دارم و تو را یاری‌دهنده‌ام می‌دانم.

برداشت: من چیزی از خانه‌ام به اینجا نیاورده‌ام، اما تو با بخشش‌های فراوانت همه آنچه دارم را به من داده‌ای. تمامی داشته‌هایم، متعلق به توست.

برداشت: وقتی که چراغ من را روشن کردی، از من دوری کن و از افرادی که مشعل‌ها را خاموش می‌کنند دوری کن.

برداشت: وقتی که من در جوانی و قدرت خود را از دست می‌دهم، تو نیز از آنچه که به ثمر رسانده‌ام، چیزی به من نده.

برداشت: بلندای گریوه و جریان شدید آب باعث نشود که من از مسیر خوشبختی خود منحرف شوم.

برداشت: به گونه‌ای از این سیل‌گاه عبور کن که پل زیر پا نرود و آسیب نبیند.

برداشت: عذاب و punishment را بر من نیاور، من با عذرخواهی به درگاه تو آمده‌ام و به خاطر کارهای ناپسندیم شرمنده‌ام.

برداشت: از تو می‌خواهم که مرا از حالت تیره و تار به حالت روشن و سرشار از امید تبدیل کنی و این آرزو را از درگاه تو ناامید نخواهم گذاشت.

برداشت: خداوند، وجود من را از خاک آفریدی و به طریقی من را با خوبی‌ها و بدی‌ها آمیخته‌ای.

برداشت: چه خوب باشم و چه بد، سرنوشت و تقدیر تو بر من تأثیر گذاشته و نشانه‌های خود را در وجود من به ثبت رسانده است.

برداشت: خداوند، تو سرپرست ما هستی و ما بندگان تو هستیم. به کمک و قدرت تو، هر یک از ما به حیات خود ادامه می‌دهیم.

برداشت: هر چیزی که خلق شده است، به بیننده نشان داده می‌شود تا خالق آن را نیز بشناسد.

برداشت: من چگونه می‌توانم به راه تو نگاه نکنم، وقتی که دیدگاه تو به من روشنایی می‌دهد؟

برداشت: هر چیزی که در دنیا وجود دارد و خلق شده، به خاطر تو و وجود توست. تو خودت خالق و سازنده هستی و بقیه فقط ساخته‌های تو هستند.

برداشت: هر شکلی در برابر علم و نظر، به نقاشی که صورت را ترسیم می‌کند، نیازمند است.

برداشت: چندین بار به منزل من آمد تا به تو برسم، اما جز تو، هیچ‌کس دیگری را نمی‌توانم بیابم.

برداشت: قوانین و اصولی که در جهان وجود دارد، به اندازه‌ی فکر و اندیشه‌ی انسان گسترده و عمیق است.

برداشت: اگر فکر تو به اندازه کافی بزرگ شود، تو را به راهنمایی می‌رساند و از محدودیت‌ها فراتر می‌برد.

برداشت: هر کسی به اندازه‌ای که به توانایی‌هایش می‌رسد، می‌تواند پیشرفت کند؛ اما نهایت آن پیشرفت محدود است و روزی به پایان می‌رسد.

برداشت: زمانی که مرزهای جهان به پایان برسد، دیگر در فکر سایر جهات نخواهیم بود.

برداشت: این بیت به این معناست که فکر و اندیشه نمی‌تواند به طور کامل در مورد وجود و هستی انسان قضاوت کند؛ زیرا واقعیات و حقیقت وجود فراتر از افکار و تصورات ماست. در واقع، آنچه که ما از خود می‌شناسیم تنها بخشی از حقیقت است و باید به ابعاد عمیق‌تر و فراتر از آن توجه کنیم.

برداشت: من تصمیم دارم که راهی را انتخاب کنم که به مصلحت من باشد، ای کسی که به فکر مصلحت من هستی.

برداشت: ایرهی، مرا به راهی هدایت کن که در پایان کار، تو راضی باشی و من به سعادت برسم.

برداشت: من جز این نیستم که به سرنوشتم تسلیم شوم و از سرنوشت خود رویگردان نباشم.

برداشت: من نوشته‌ای از این عبادتگر می‌نویسم که به امضای پیامبری معتبر است.

برداشت: این شعر به ستایش چهار شخصیت یا یار اشاره دارد که هر یک ویژگی‌ها و فضائل خاص خود را دارند. در حقیقت، بیانگر این است که این چهار نفر به قدری شایسته و نیکو هستند که ارزش ستایش و تحسین را دارند. این تقدیر نشان‌دهنده اهمیت و جایگاه این افراد در زندگی شاعر است.

برداشت: من آن نشانه‌ی خونی را نگه‌می‌دارم و به خاطر آن مانند تعویذی که بر بازوی خود پنهان کرده‌ام، از آن محافظت می‌کنم.

برداشت: در آن روز قضاوت، مانند یک تیغ تیز است، که هم برانگیختن و هم برخواستن را به همراه دارد.

برداشت: وقتی نامه‌ها به سوی مرد من پرواز کنند، من آن نامه را باز می‌کنم و به آن می‌نگرم.

برداشت: من نشان می‌دهم که چطور باید صحیح و درست حکمرانی کرد، و اینکه در هر حالتی، این تنها تو هستی که تصمیم‌گیرنده‌ای.

برداشت: امید من به تو بسیار است، پس بی‌دلیل ناامیدم نکن و از درگاه خود طردم نکن.

برداشت: هرچند که از خود و همه چیزهایی که دارم فاصله گرفته‌ام، اما هنوز هم در میان مسیر تو گام برمی‌دارم و به هدف نرسیده‌ام.

برداشت: به سوی درگاه خودم سرم را پایین بگذار و از مسیر خود منحرف نشو.

برداشت: حد و مرز من کم می‌شود و جانم بیشتر می‌شود؛ نشان و علامت به من از تو جستجو کردن و به تو نسبت دادن.

برداشت: زمانی که بازار من بدون حضور من به زیبایی و نظم آرایش یافته است، به همان سبک و روشی که تو آرزو داشتی.

برداشت: از زیبایی و جلوه‌های زندگی‌ام کم نکن، از ثروت و بخشندگی‌ام به من نیکویی عطا کن.

برداشت: با این حال و شرایطی که داری، چه توقعی از من داری؟ همان چیزی را می‌گیری که در ابتدا نداشتی.

برداشت: زمانی که به من نگاه کردی، دیگر مثل قرعه‌کشی مرا آزمایش نکن؛ چون که با نوازش تو، جگرگوشه‌ام شادمان است.

برداشت: تو به من جایگاهی بلند عطا کردی، حالا در این محدودیت‌ها به من کمک کن.

برداشت: وقتی که به ناموس افراد معروف احترام گذاشتیم، ای داور و قاضی، من نیز حق و حقوقم را طلب می‌کنم.

برداشت: اگر بر سر کسی کلاهی گذاشتی، آن را بدون دلیل و به راحتی از روی او بر ندار، حتی اگر آن شخص بر خاک پای تو باشد.

برداشت: اگر دلی که به عشق تو رازدار شده است، به در خانه‌ات آمد، آن را از درز و دزدی هر بی‌احترامی محفوظ نگه‌دار.

برداشت: اگر می‌خواهی کار خوبی انجام بده، خودت را با اعمال خوب مشغول کن و به رفتار من اهمیتی نده.

برداشت: نظامی می‌گوید در این بارگاه عالی، جز حضرت مصطفی (ص) هیچ کس دیگری نمی‌تواند شفاعت کند.