بخش ۵ - دعای پادشاه سعید علاء الدین کرپ ارسلان

برداشت: ای دل، دیگر از این خیال‌های بی‌پایه دست بردار و به بازی‌های بی‌معنی نپرداز.

برداشت: من از این آرزوها و افکار دور می‌شوم، زیرا واقعاً بهتر از این افکار نیست که به آن‌ها توجه کنم.

برداشت: آنچه در این دایره گرد آمده، چهار فصل است که بهار از آن کمتر ارزشی دارد.

برداشت: در نخستین فصلی که به ستایش خداوند می‌پردازد، به فضل او اشاره می‌شود که همه‌ی آفرینش‌ها از نعمت و رحمت او ناشی شده‌اند.

برداشت: این بیت به اشاره به یک فصل جدید و غیرتکراری دارد. در حقیقت، آن چه قدیمی و کهنه بوده، به نوعی نو و تازه شده است و این تغییر به قدمت صحبت‌های نبوی اشاره دارد، که نشان‌دهنده یک تحول و تجدید در مفهوم و محتواست.

برداشت: در فصل دیگر، دعای پادشاه جهانی وجود دارد که آن دعا به وسیله زبان او به آسمان می‌رود و اثر می‌کند.

برداشت: آخرین بخش از نصیحت‌های شاه، مربوط به پیروزی و موفقیت است.

برداشت: اگر پادشاهی که بر هفت سرزمین حکومت می‌کند، در برابر دولت و قدرتی که دارد، تسلیم شود، این نشان‌دهنده ضعف اوست.

برداشت: حکومت و رهبری کشور به وعده و تهدید، نشانی از خداوند یکتا و بی‌نظیر در زمانه است.

برداشت: خسرو، پادشاهی که تاج و تخت را زینت می‌دهد، بر فراز تختی که پر از گنج و ثروت است، تاجی بر سر دارد.

برداشت: اصلی‌ترین و مهم‌ترین بخش سرزمین متعلق به افراد بزرگی چون علاء الدین، حافظ و ناصر است که در زمان و مکان خود درخشان و تاثیرگذار هستند.

برداشت: نام او مقام و مرتبه‌ای بلند دارد، حتی اگر از آسمان‌ها نیز بگذرد، شایسته و مناسب است.

برداشت: آسمان بدون جلال و بزرگی چه ارزشی دارد؟ و در عین حال، بلندای آسمان بدون زمین چه معنایی دارد؟

برداشت: شاه کرپ ارسلان که بر کشور تسلط دارد، به مراتب از آلپ ارسلان با تاج و تختش برتر است.

برداشت: مهدی که منبع نور و روشنی این جهان است، دولت او آخرین حکومت و دوران خواهد بود.

برداشت: رستم، قهرمان بزرگ، به قدری با عظمت است که حتی اسبش نیز به خاطر قدرت و رنجیدگی‌اش در آسمان‌ها مشهور است و خود او هم جاودانه بر بزرگی‌اش می‌افزاید.

برداشت: مصرع اول‌: در بلندی و مرتبه‌، هم‌پایهٔ آسمان و در بخشش همانند ابر.  هم‌کف‌: دو کس که در بخشندگی هم‌تا و مانند باشند.

برداشت: وقتی که قفل وجود باز شد، جهان به واسطه یک ماهیت خاص به وجود آمد.

برداشت: او کسی است که به هر لحظه از وجود خود، هزاران گنجینه و ارزش را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: کتاب‌های آسمانی و نوشته‌های دنیا به وصف او پر شده‌اند و ویژگی‌های دریا به خاطر برکت و فیض او به وجود آمده‌اند.

برداشت: دریا و خشکی هر دو تحت سلطه او هستند و او را ستایش می‌کنند.

برداشت: سربلندی به قدری بالاست که از ارتفاعش، فکر و ذهن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: این شخص از نظر بزرگی به اندازهٔ فرشته‌ها است و از نظر بلندی مشابه آسمان به شمار می‌آید.

برداشت: بر تن دشمنان پوششی است که نتیجه زحمات و سخت‌کوشی اوست، همان‌طور که برق شمشیر او در درخشش بی‌نظیرش نمایان است و باعث ترس و وحشت می‌شود.

برداشت: نسل اقسنقری از او تأیید می‌شود و از او به صورت کاملی به وجود می‌آید.

برداشت: پیروزی بر زمین زیر پای او بوده و بر اثر تیغ او، آتش فتنه در آب غرق شده است.

برداشت: آب او حرارتی از آتش ایجاد می‌کند و خاک او بویی مثل بادی خوش دارد.

برداشت: خارد دُم‌: از عجز، دم بر زمین می‌مالد‌.    مصرع دوم‌: اسب دشمن بجای آنکه با سُم برود با سر می‌افتد.

برداشت: در صبحی که گل‌های سرخ، قطرات خون را بر زمین می‌ریزند، از آب یخ، آتش شعله‌ور می‌شود.

برداشت: وقتی که انسان تسلیمی به جنگ و نبرد پیدا کرده و در شرایط سخت و خطرناک قرار می‌گیرد، آن روز به روزی بزرگ و سرنوشت‌ساز تبدیل می‌شود.

برداشت: وقتی‌که معدن بخشش خود را می‌گشاید، گنج می‌بخشد و جرم و کاستی‌ها را می‌بخشاید.

برداشت: بدون اغراق، شاه مانند دریاست و تازیانه و شمشیر او همچون امواج دریا بر سر دشمن پیاپی فرو می‌آید.

برداشت: و هرچه با زور شمشیر به‌غنیمت به‌دست می‌آورد با یک اشاره سر تازیانه می‌بخشد.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن شخصی است که با اشتیاق و قدرت به سوی آسمان می‌شتابد، مانند مشتری که بر فراز چرخش‌های زندگی می‌گذرد. او با شجاعت و اراده، بر دشواری‌ها غلبه کرده و به قصدی بلندپروازانه سفر می‌کند، همانند سوارکاری که بر اسبش نشسته و در ارتفاعات پیش می‌رود.

برداشت: اگر تابحال اژدهایی ندیده‌ای که سوار شیر شود و خورشیدی ندیده‌ای که شمشیر بکشد

برداشت: ببین شاه را در جنگ و شکار، مانند اژدهایی که چهره‌ای پر قدرت دارد و سوار بر شیری است.

برداشت: ناچیزی تو در زیر قدرت علم، مانند ماری است که اژدها را قلم زده است.

برداشت: دشمنی که در کمین است، مانند تیر و کمان آماده است و به راحتی می‌تواند به هدفی بزرگ و قوی آسیب بزند.

برداشت: نوک تیر او به هر کجا که فرود آید، گاه باعث دوختن دل و گاه سبب شکافتن مو می‌شود.

برداشت: خرس از نبرد خود، پیروزی به‌دست آورده و با این پیروزی، قدرت و شجاعتش را به نمایش گذاشته است.

برداشت: شیر را بگیر، اما نه از روی مستی و شجاعت، بلکه مانند کسی که با اژدها دست و پنجه نرم می‌کند.

برداشت: گرگ خطرناک را در کوهستان سهند به دام انداختند و او را به زحمت افتاده در جایی قرار دادند.

برداشت: زمانی که پادشاه از دشمنی قوی و خطرناک (مانند گرگ) از خود دفاع کند، شیر (که نماد قدرت و شجاعت است) به او می‌پیوندد و در کنار او می‌جنگد، حتی اگر به نظر بیاید که شیر در حال حاضر ضعیف یا ناتوان است. در واقع، نشان‌دهنده همکاری و اتحاد در برابر تهدیدات است.

برداشت: تیرش از دست گرگ و پای پلنگ بر سم گور کرده صحرا تنگ به این معنی است که در شرایط سخت و تنگنا، تمام حیوانات و موجودات وحشی در تلاش هستند تا از خطرات و تهدیدات فرار کنند. گرگ به عنوان شکارچی، تیرش نشان‌دهنده قدرت و خطر اوست و پلنگ با پاهایش در حرکت است. این تصویر نشان‌دهنده تنش و رقابت در طبیعت است.

برداشت: جایگاه شکارش پر از خون است، جایی که در آن گاوها و پلنگ‌ها به شکار آمده‌اند.

برداشت: به سوی گراز زخم‌خورده‌ای برو و از آن دوری کن، زیرا بر اثر جراحتی که دیده، ممکن است خیلی خطرناک و خشمگین شود.

برداشت: وقتی نیرویی به کمان وارد شود، چرم آن باعث می‌شود که به شکل قوی‌تری به هدف برخورد کند و گوزن را شکار کند.

برداشت: اگر پای به میدان مبارزه بگذارد، سنگ را مانند عقیق خرد می‌کند و به دو نیم می‌سازد.

برداشت: او با تیغی که زهر آمیخته است، کاری می‌کند که آسمان از زمین دودی بلند کند.

برداشت: او در مجالس شادی و جنگ حاضر است و نامش به دلیل بخشندگی و گرفتن جان از دشمنان، با شمشیر و جام می‌درخشد.

برداشت: خاک تیره به خاطر روشنایی او، مانند چشمی روشن به دلیل آشنایی اوست.

برداشت: خلق او مانند دست خط خوشنویسان است که در آن عطر و زیبایی نهفته است، زیبایی که همواره با خود دارد.

برداشت: در سرتاسر مملکت، عطر و زیبایی او پخش شده و همه جا پر از زیبایی و جاذبه است.

برداشت: از لباس و جایگاه باعظمت تو که از آسمان تا زمین گسترده است، نشانه‌ای از بزرگی و ارادت به تو پیداست.

برداشت: از کمان جهانی که باعث پیروزی است، چرخ (زمان) هیچ کم‌تر از کمترین تیر نینداخته است.

برداشت: از آن عظمت و بزرگی که در دل او نهفته است، چهار گوهر گرانبها در زیر بالش او قرار دارد.

برداشت: دشمنش مانند درختی است که ریشه‌اش کَنده شده و به چهار میخ به زمین زده شده است.

برداشت: جلال و شکوه او مانند خورشید است که چهره ما را درخشان و سرخ کرده، در حالی که چهره دشمنان را تیره و سیاه نشان می‌دهد.

برداشت: چه جالب که خورشید درخشان، سنگی را به کوه هدیه داد و از دل آن، جواهراتی مثل لعل (سنگ قیمتی) بیرون آورد.

برداشت: این بیت به معنای این است که جواهر و چیزی با ارزش که در درون حرم نگه‌داری می‌شود، از آنِ اوست و آن جواهر، همچون پولی است که با بی‌محلی از دست رفته و ارزشش نادیده گرفته شده است. به عبارت دیگر، چیزی با ارزش که باید مورد احترام قرار گیرد، به خاطر رفتار نادرست و سست‌ اراده‌ای نادیده گرفته شده است.

برداشت: او قوت و انرژی خود را به کوه و دریا می‌دهد و نشان این قدرتش مانند یاقوت باارزش است.

برداشت: از دو قضا و قدر در دنیا و آخرت محافظت کن؛ یکی مربوط به قوانین انسانی و دیگری مربوط به اراده الهی است.

برداشت: خداوند با رحمت خود به بندگانش نعمت‌ها و روزی می‌بخشد و آن‌ها را به خوبی‌هایش راهنمایی می‌کند.

برداشت: وقتی برکت و خوشی به فردی می‌رسد، یعنی او از جهان و زندگی خود بهره‌مند شده است و از آنچه دارد خرسند است.

برداشت: روز او همیشه مبارک باد و آرزو می‌کنم که سلطنتش هرگز نابود نگردد.

برداشت: نسل او همیشه خوشبخت و سعادتمند خواهد بود و در زندگی‌شان همچون ستارگان درخشان خواهند درخشید و این عظمت همیشگی خواهد بود.

برداشت: دو صبح زیبا مانند نور درخشانی هستند که چهره باد را روشن و تابناک می‌کنند، درست مثل آفتاب که در آسمان می‌درخشد.

برداشت: دو فرزند شاهزاده با قدرت و عظمت در این دنیا به دنبال هدایت و تصاحب سرزمین‌ها هستند.

برداشت: این شخص که مانند فریدون است، از نظر دانش و مشورت، برتری دارد و او می‌تواند به قدرت و ویژگی‌های کیخسرو دست یابد.

برداشت: این بیت به توصیف شخصی می‌پردازد که به نحوی برجسته و با وقار، شبیه به افسران نظامی یا شخصیت‌های مهم در تاریخ، در میان جمعیت قرار دارد. به نظر می‌رسد که او در موقعیتی خاص و با اهمیت، مانند یکی از شخصیت‌های بزرگ در دوره‌ای خاص از تاریخ، نمایان شده است.

برداشت: نام او بر آسمان به‌وسیله تلسکوپ دیده شده است و او را احمد می‌نامند.

برداشت: این جمله به این معناست که یکی از کلیدهای پیروزی همیشه در دست ماست و دیگری از فتح آسمان‌ها نشأت می‌گیرد. به عبارت دیگر، نصرت و کمک الهی به ما این امکان را می‌دهد که به موفقیت‌های بزرگ دست یابیم.

برداشت: کمک و پیروزی به این نوع تربیت بستگی دارد که کارهای آسمانی و مقدر شده، آن را تقویت می‌کنند.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که بخت و شانس کسی که در زندگی پیروز می‌شود، مانند چهارپایه‌ای است که به استواری و استحکام یک تخت کمک می‌کند. به عبارت دیگر، وقتی فردی از حمایت‌های قوی و موفقیت‌های پی در پی برخوردار باشد، پایه‌های زندگی‌اش مستحکم‌تر می‌شود و به او نیرومندتر می‌سازد.

برداشت: چشم پادشاه زیر آسمان کبود، روشن است و به دو بینایی نگاه می‌کند.

برداشت: مرز سلطنتش به اندازه‌ای منظم است که گویی در دو قطب جلال، یعنی جنوب و شمال، قرار دارد.

برداشت: شکوه و قدرت او همچون صیدی است که فربه و آماده برای شکار است و روزهایش به مانند شب‌ها به باد می‌رود.

برداشت: باد که با حجاب شب، نور صبح محمدی را پنهان کرده است.

برداشت: این بیت به روشنی به مقایسه‌ای بین زندگی و وجود انسان و تأثیرات آن اشاره دارد. در اینجا، "ابادی" به معنای شکوفایی و ترقی است که با چرخش و تغییرات زندگی همراه است. همچنین، به فرجام و نتیجه وجود اشاره می‌کند که به نوعی به سرانجام همگی چیزها ختم می‌شود. در مجموع، می‌توان گفت که زندگی با چالش‌ها و تحولاتش به ما نشان می‌دهد که همه چیز در نهایت به یک نقطه خاص می‌رسد.

برداشت: نام این شخصیت همیشه باقی بماند، همانند آن آب حیات‌بخش که زندگی را جاودان می‌کند.

برداشت: در زیر سایه‌ی خطی که به سلیمان ارتباط دارد، نور بلند و تابناک بلقیس قرار دارد.

برداشت: سایه شاه وجود دارد، چشمه نور از آن گل و گلستان دور نماند.

برداشت: جهان همواره به عنوان پناهگاهی از اوست و سلطنت او همیشگی و بی‌پایان خواهد بود.

برداشت: ای کسی که کمرت را محکم بسته‌ای، همیشه بخت تو زنده و برقرار است، همانند تاج و تخت که نماد قدرت و ثروت در جهان‌اند.

برداشت: شب به خاطر تو مانند یک هندو که به سیاه‌پوشی افتاده، دور خود را با نوری مشابه روشنایی ماه زینت داده است.

برداشت: صبح، به تنهایی، بار سنگینی را بر دوش می‌کشد و در پشتیبانی از تو، نفس‌هایی خوش و تازه تولید می‌کند.

برداشت: شام دیلم، بنده و خدمت‌گزار تو، عطر و بوی خوشی از وجود تو emanates.

برداشت: وقتی روز رومی به شب تبدیل می‌شود، اگر تو او را از مقام سرهنگی خارج کنی، او به رنگ سیاه درمی‌آید.

برداشت: منظور از دو نان‌، قرص خورشید و ماه است.

برداشت: تعداد کمی از پاداش‌ها را با قدرت هفت ستاره مقایسه نکن، همانند یک جرعه از یک جام است.

برداشت: خاتم پیروزی و موفقیت الهی بر روی تو، و بر تاج و تخت تو قرار دارد.

برداشت: آسمان به خاطر تو روشن و زیباست و تاثیر آن در وجود تو بسیار کم است.

برداشت: ماه که از آسمان درخشان است، تخت طلا را به زیبایی ساخته و به خاطر تو، از هر سو بر تو سایه افکنده است.

برداشت: آب باران که خود به ذاتش پاک و زلال است، با وجود تو مانند خاکی شده که تحت تاثیر چشم زخم قرار گرفته و ناپاک شده است.

برداشت: (در هنگام تندی‌) درخشش لعل در برابر درخشش شمشیر تو‌، همچون درخشش مهرهٔ سفالی است و (در هنگام صبر‌) سنگینی کوه در برابر صبر تو همچون سنگی سبک‌. (خزف یعنی سفال)

برداشت: هر یک از پادشاهان در دنیای امروز، به نوعی مسوولیت و وظایفی را به عهده دارند که باید به درستی مدیریت کنند.

برداشت: غیر از تو که بهار و زندگی را به یاد می‌آوری، سایر ابرها نشان‌دهنده زمستان و سردی هستند.

برداشت: وقتی زمان خوردن خون فرا رسد، سفره‌ها را می‌چینند و زمانی که جان کسی در خطر باشد، به او نان می‌دهند.

برداشت: تو به کسی که بر او سایه می‌افکنی، دیرتر محبت می‌کنی و زودتر نوازش می‌کنی.

برداشت: کسی که هنر را درک کند، به ارزش اهل هنر پی می‌برد و این درک معمولاً حاصل مطالعه و آشنایی با آثار هنری بسیار است.

برداشت: کسی که هنر را نشناسد و عیب‌های آن را نبیند، چگونه می‌تواند هنرمند را بشناسد و از آثارش بهره‌مند شود؟

برداشت: ملک به خاطر آفرینش تو ارزش و مقام دارد و نامه‌ای ستایش‌آمیز در مورد تو در هر سو وجود دارد.

برداشت: در یزک‌داشتن، نشان دهنده‌ی سخاوت و دولت توست که محافظ وجود و هستی است.

برداشت: از رونق و شکوهی که تو به دنیای دولت و دین بخشیدی، باغی را می‌توان دید که از باران فروردین سیراب شده و پر از خوشبختی و زیبایی است.

برداشت: اگر سرنوشت خوشی برای شاهان وجود داشته باشد، آن را می‌توان به هفت مرحله یا چالش شاد تعبیر کرد که با دوازده چهره یا ویژگی خاص همراه است.

برداشت: آسمان با دوازده بخش و هفت مرحله، به درستی نمایانگر تو است.

برداشت: تمام جهان همچون تن است، و ایران دل و جان است؛ گوینده از این قیاس و تشبیه، خجل و شرمنده نیست.

برداشت: زمانی که ایران به عنوان مرکز زمین محسوب شود، مطمئناً دل انسان‌ها از بدنشان بهتر خواهد بود.

برداشت: از آن دیاری که بزرگان و پیشوایان در آن قرار دارند، بهترین موقعیت و جایگاه برای برترین‌ها وجود دارد.

برداشت: دل تو مانند حکایتی است که نشان‌دهنده این است که دل‌تان مرکز احساسات و زندگی در سرزمین شماست.

برداشت: ای کسی که به دانش و انصاف مشهور هستی، مانند خضر و سکندر، کشور را با علم و عدالت خود روشن کرده‌ای.

برداشت: اگر سکندر از آهن آینه‌ای ساخته، خضر نیز اگر به سمت آب حیات برود، کارهای مهمی انجام می‌دهد. این جمله بیانگر این است که مسائلی که در دنیای مادی و معنوی وجود دارد، هر کدام ارزش و اهمیت خاصی دارند و از هر چیزی می‌توان بهره‌های متفاوتی برد.

برداشت: دل تو مثل یک آینه درخشان است و درون آن، زندگی و طراوتی چون آب حیات جریان دارد.

برداشت: هر منطقه‌ای که مانند تو حاکم دارد، خداوند از هر آسیبی آن را محافظت کند.

برداشت: از خوشبختی و سعادت تو که در وجودت نهفته است، هفت سرزمین تو را به پیشواز می‌آید.

برداشت: پنجمین سرزمین از وجود تو رونق یافته و به وسیله تو، شش سرزمین دیگر نیز خوشحال و سرزنده هستند.

برداشت: همه مرزها از محبت تو شکل گرفته‌اند و من به خاطر مراقبت و حفاظت تو امیدوارم.

برداشت: آنها چهار پادشاه داشتند و تو، پنجمینشان هستی، که در زندگی‌ات عمر بلندی خواهی داشت.

برداشت: اسکندر، که یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تاریخ است، تحت آموزش ارسطو، فیلسوف بزرگ، قرار گرفت و از او دانش‌های ارزشمندی را آموخت.

برداشت: محفل نوشیروان همچون آسمانی بود که در آن بزرگ‌مهر و محبت وجود داشت.

برداشت: پرویز، بزرگترین پادشاه ایران، توانمندتر از آن است که بتوان صدای یک ساز را از دو صد نوا تشخیص داد. در برخی افسانه‌ها، باربد، خواننده و موسیقیدان معروف، نغمه‌هایی را با صدها ساز برای او می‌نواخت. این جمله نشان‌دهنده عظمت و آوازه پرویز و همچنین مهارت باربد در هنر موسیقی است.

برداشت: آن حکومتی که ویژگی‌اش دین‌پروری است، به مانند خواجه نظام نامیده می‌شود.

برداشت: تو که از میان آنها به مقام بالایی دست یافته‌ای، مانند یک استاد سخن می‌مانی.

برداشت: ای نظامی با نام و آوازه، که کار او به خاطر تو نظام یافته است.

برداشت: خسروان دیگر از منابع خود به آسانی و بی‌دلیل مال و ثروت تقسیم می‌کنند و مدعی بخشندگی هستند.

برداشت: دانه‌هایی که در خاک شور می‌کارند، به مانند سرمه‌ای هستند که به چشمان کور زده می‌شود. این جملات به نوعی به فایده‌ها و اثرات مثبت یا منفی چیزها اشاره دارند؛ دانه در خاک، نیاز به شرایط خاصی دارد تا رشد کند و سرمه نیز به چشمان بینا کمک می‌کند، اما در اینجا به فرد کور می‌رسد که نمی‌تواند از آن بهره‌مند شود.

برداشت: در زمین نامناسب و بی‌ثمر، هر تلاشی جز پشیمانی ثمره‌ای نخواهد داشت.

برداشت: در زمینی باید درختی کاشت که میوه‌ای به شیرینی و زیبایی میوه‌های بهشت به بار آورد.

برداشت: وقتی که شراب همچون خاک به ما داده می‌شود، دیگر جایی برای کشاورز و زحمتکش باقی نمی‌ماند.

برداشت: جز تو کسی نیست که دانش و محبتش حرمت داشته باشد و قابل احترام باشد.

برداشت: من با دقت و انصاف درک کردم که تو چقدر به احترام و ارج نهادن به افرادی که در فرهنگ و ادب تجربه دارند، اهمیت می‌دهی.

برداشت: به این معنی است که فریب و ترفندهای کسانی که در کار خود ظاهری زیبا و جذاب دارند را نپذیری. باید از ظاهرها نگذری و به عمق مسائل توجه کنی.

برداشت: من سرنوشت تو را بر اساس رفتارها و کارهایی که انجام داده‌ای، نگاشته‌ام.

برداشت: کسی که تلاش و کوشش خود را به ثمر می‌رساند و به نتیجه می‌رسد، به خانه‌اش برکت و نعمت می‌آید.

برداشت: هر زمان که وجود داشته باشد، وجهه و نام او همیشه در صفحات وجود خواهد داشت.

برداشت: غرض این است که او به قدری بزرگ و والامنش است که هیچ قدرتی نمی‌تواند به سادگی او را از مقامش پایین بکشد.

برداشت: وقتی که من برای پختن غذا به دور هفت هزار دیگ اقدام کردم، این کار را با هفت ابزار انجام دادم.

برداشت: نوشیدنی که می‌نوشی به خاطر زنده‌نگه داشتن جان توست، پس نوش جان بکن که این روز مال توست.

برداشت: من برای تو علاقه و حس را به جان خودم اضافه کردم و سپس جانم را برای تو فدا کردم.

برداشت: ای آسمان، تو هم برای خویش بلند مرتبه هستی و هم آنهایی که از تو زاده شده‌اند و به تو وابسته‌اند.

برداشت: من مانند پرنده‌ای در آسمان هستم، اما چون انسانی زمینی‌ام، نمی‌توانم به مقام فرشتگان برسم.

برداشت: می‌خواستم با قلمی از نیشکر، سبزه‌ای زیبا بر روی زمین بکارم.

برداشت: می‌خواهم از لطف و محبت تو بهره‌مند شوم و تا جایی که می‌توانم شادی و خوشحالی را در محفل پادشاه به ارمغان آورم.

برداشت: اگر من از اسرار محبت و شیرینی آن بی‌خبر باشم، امیدوارم که تو با شگفتی‌های شبانه‌ات، نگهبان و پاسدار شجاعت من باشی.

برداشت: خورشید، پادشاه جهان، در برابر من قرار گرفته و چشمانم به مانند آب در برابر او است.

برداشت: اگر آفتاب بتواند بر آب بتابد، آب نمی‌تواند بر آفتاب بتابد.

برداشت: اگر چشم‌ها نتوانند با هم هماهنگ شوند، خیال و فکر در دل آنان بازی می‌کند.

برداشت: چرا چیزی در خزانه پادشاه وجود ندارد جز این پول تازه‌ای که از راه رسیده است؟

برداشت: بیا به اسب خود زین بزن تا از تو مرتفع‌تر شود.

برداشت: کشته کوه‌: کشته و مزروعی که بر بلندی باشد.

برداشت: من که به آب آن دستان محتاجم، از دیگر آب‌ها به خاطر آن خود را دور نگه داشته‌ام.

برداشت: اگر دُر را با ارزش بدانیم، نقص آن هم پذیرفته می‌شود؛ اما بهتر است که به جای تسلیم شدن، آن را آزاد بگذاریم.

برداشت: اگر سخن و راه تازه مرا بشنوی و قبول کنی‌، همچون ماه نو‌، انگشت‌کش (و شهره آفاق) می‌شوم. (نیوشی‌: بشنوی‌.   راه‌: اصطلاح موسیقی‌است)

برداشت: اگر دقت کنی، می‌بینی که باد خیلی از گل‌های زیبا و ظریف را با خود برده است.

برداشت: عمر تو هدیه‌ای است که خدا به تو داده و اگر دین و ایمان داری، همین نعمت را به تو عطا کرده است. پس قدر این نعمت را بدان.

برداشت: هرچه خوبی در زندگی انسان پیش بیاید، نتیجه نعمت و لطف خداوند است و به همین دلیل به خوبی باید به آن وفادار باشیم.

برداشت: هر چیزی که از توجه و محبت تو دور باشد، باید از تو و مقام تو نیز دور باشد.

برداشت: تا زمانی که باد در آسمان بوزد، دوستانت به خوشبختی و کامیابی می‌رسند و دشمنان به اشتباهاتشان دچار می‌شوند.

برداشت: دشمنانت به گونه‌ای به تو آسیب می‌زنند که انگار به قصد کشتن، با تمام قدرت به سرت سنگ می‌زنند و خودشان هم بر روی سنگ‌ها می‌افتند.

برداشت: هر چه بیشتر زندگی کنی و از آن بیاموزی، بیشتر متوجه می‌شوی و زندگی‌ات پربارتر خواهد بود.

برداشت: عزت و مقام تو همیشه پایدار و بی‌زوال باشد و در هیچ شرایطی تحت تأثیر قرار نگیرد.