بخش ۳۱ - وداع کردن پدر مجنون را

برداشت: زمانی که پدر دید که او در عشق به شدت دچار درد و رنج شده و دلش اسیر شده است، متوجه شد که وضعیتش چقدر جدی است.

برداشت: امید به بهبودی از اوست، زیرا که آن رابطه‌ای که بین ما وجود دارد، پر از مشکل و گره‌گوری است.

برداشت: ای جان من، تو هم غم من هستی و هم سرفرازی من.

برداشت: احساس ناامیدی تو را شنیدم و به همین خاطر از خودم جدا شدم و تو را ترک کردم.

برداشت: پدر از کار و زندگی به حالتی ناامید و غمگین دچار شده است و به شدت احساس ناراحتی می‌کند.

برداشت: دستت را بر گردنم بگذار و بلند شو، آب چشمانت را بر صورتم بریز.

برداشت: برای این‌که آماده سفر شوم، می‌خواهم در آن آب غسل بکنم. در آغوش سفر، خواب شیرینی به سراغم آمده است.

برداشت: این لحظه آخرین وداع است و در چشم‌ها به جای سرمه، اشک و اندوه وجود دارد.

برداشت: من در آغوش خود جایی برای ناز و نوازش ندارم، زیرا باید چیزی جمع کنم تا راهی که در پیش دارم طولانی و سخت است.

برداشت: از این دنیای مادی وداع کردم و در دنیای دیگری قرار گرفتم.

برداشت: من در این دنیا تنها به یاد تو زندگی می‌کنم و غم تو را به دوش می‌کشم.

برداشت: با همه زیبایی و نازنینی که داری، به تو وداع می‌گویم، زیرا دیگر مرا نخواهی دید.

برداشت: خداحافظ که من بار سفر را بستم و در میان کسانی که رفته‌اند جای گرفتم.

برداشت: خداحافظی می‌کنم، زیرا در روز قیامت بار سنگینی را بر دوش دارم و به این خاطر زمین می‌افتم.

برداشت: وداع می‌کنیم، چرا که رابطه‌ای که داشتیم از بین رفت. ما دیر به اینجا رسیدیم و در نتیجه کاروان دیگر رفته است.

برداشت: خداحافظ، چون تصمیم به رفتن دارم و نمی‌روم که دوباره برگردم.

برداشت: زمانی که از درود و سلام رد شد، به خداحافظی اشاره کرد و دوباره به عقب بازگشت.

برداشت: به خانه‌اش آمد و در حال بیماری بود، نزدیک است که جانش از بدن جدا شود.

برداشت: روزی به خاطر ناتوانی‌اش، از زندگی دل‌زده و غمگین بود.

برداشت: ناگهان مرگ از گوشه پنهان خارج شد و در حالی که کارهای unfinished و ناتمام باقی مانده بود، کار خود را انجام داد.

برداشت: پرنده‌ای از آسمان به آزادی درآمد و در جایگاه راستین خود آسایش یافت.

برداشت: یک فرد بزرگ و بلندمرتبه، با دست خود که از خاک و زمین است، به تکیه‌گاه خود که در آسمان است، چنگ انداخت و به زمین نزدیک شد.

برداشت: کسی که در این مکان ناامن و پر از اضطراب آرامش دارد، مانند ماهی است که در گردش خودش بدون هیچ دغدغه‌ای می‌درخشد.

برداشت: در خانهٔ غم، چیزی پایدار نخواهد ماند؛ مانند برقی که به سرعت می‌درخشد و سپس ناپدید می‌شود.

برداشت: در این دنیای عاریتی و زودگذر میاسای تا رنج نبینی (سپنج یعنی عاریتی‌، مهمان. کنایه است از دنیا‌)

برداشت: کسی که در این بخشش و generosity دارای مقام و منزلت است، نمی‌تواند با دلی آرام زندگی کند.

برداشت: مردی که از این قید و محدودیت‌ها رهایی یافته، دیگر زنده نیست، بلکه در دنیای دیگر زندگی می‌کند و در این دنیا مرده است.

برداشت: جهان شبیه دیوی است، اما این دیو به شکل فرشته‌ای در آمده که تو را به سوی نابودی می‌کشاند.

برداشت: در کاسه‌اش چیزی جز جگر نیست و حتی آن جگری که در کنار توست هم از همون کاسه‌اش می‌آید.

برداشت: سرو زیبای تو در این به باغ تنهایی، متاسفانه با وجود زیبایی‌ات، نزدیک به درد و رنج است و وجودت همچون تیغی است که با نمک زخم می‌زند.

برداشت: چقدر باید به مشکلات زندگی فکر کرد؟ چرا همیشه باید در حال دویدن و زخم خوردن باشیم؟

برداشت: این عالم که شایسته‌ی شادی است بر تو غمناک است چون در غم آنی.

برداشت: آن موجودی که در اینجا سخن از او به میان آمده، شبیه به مار است نه یک مرد ماهر و باهوش که گنجینه‌ای را رها کند و به دنبال خاک برود.

برداشت: خوش بخور که گل جهان افروز هستی؛ مار نیستی که روزی (تو از این عالم) خاک خوری باشد

برداشت: زندگی هدف و معنا دارد، اما وقتی که عمر به پایان می‌رسد، دیگر نباید به آن دل بست. وقتی زندگی تمام شد، نیازی به هیچ چیز نیست.

برداشت: اگرچه نقره و طلا خوب و زیبا هستند، اما می‌توانند باعث مشکلات و نابودی بسیاری از زندگی‌ها شوند.

برداشت: چون چاه نباش که آب را در خود نگه می‌دارد بلکه مثل سنگ آسیا باش که می‌گیرد و می‌بخشد

برداشت: وقتی که از بهشت و زیبایی‌ها برخوردار می‌شوی، باید زحمتی بکشی و در تبادل و تعامل با دیگران تلاش کنی تا دنیای اطرافت رونق گیرد.

برداشت: اگر چیزی برای از دست دادن نداشته باشی، به ویرانی و ضرر مالی اهمیت نمی‌دهی و نیازی به پرداخت هزینه‌ای نداری.

برداشت: به افرادی که به تو پشت کردند و از تو دور شدند، نگاه کن تا ببینی چه کسانی هنوز در کنارت مانده‌اند.

برداشت: سروران و دین‌پرستان رفتند و جهان را به زیردستان واگذاشتند (کیان یعنی کی‌ها و شاهان باستانی ایران از قبیل کیقباد و ... )

برداشت: این قوم که هستند و آنها که بودند؟ ببین برجای پادشاهان کیانی چه کسانی تکیه زده‌اند!

برداشت: هم‌شان و هم‌پایه آن پادشاهان کیانی نخواهی شد الا از راه نیکویی و نیک‌مردی.

برداشت: کار خوب انجام بده و به بدی‌ها فکر کن، تا خوبی به تو نزدیک‌تر شود.

برداشت: هر کس بدی کرده است، در واقع آن بدی را از روی نیت و اراده خود انجام داده و این کار به خود او برمی‌گردد.

برداشت: نیکی کن؛ حتی اگر به یک چاه نیکی و بخشش کنی آنرا روزی به تو برخواهد گرداند.

برداشت: در گنبد عالم هر نوایی، زشت یا زیبا؛ همان انعکاس و برگشت را دارد. هر نیک و بد که می‌کنی همان به تو بر‌می‌گردد.

برداشت: اگر کس با کوه راز و سخنی در میان بگذارد، کوه نیز آنچه را که شنیده است، دوباره بازگو می‌کند. یعنی وقتی با طبیعت یا کسی که سکوت و استقامت دارد، صحبت کنیم، ممکن است آن رازها را به دیگران منتقل کند.