بخش ۱۹ - در احوال لیلی

برداشت: در این بیت به زیبایی و نیکی یک شاهزاده یا پادشاه اشاره شده که در مقام و موقعیتی والا قرار دارد. تصویرسازی از او به عنوان یک شخص خوبروی و نیکو در نظر گرفته شده است، که نشان‌دهنده‌ی عظمت و زیبایی ظاهری و باطنی او است.

برداشت: جامگی: پول و نقدی که ماهیانه داده می‌شود. (در اصل به معنای وجه و بهایی است که جهت خرید رخت و جامه داده می‌شود)

برداشت: زیبایی صورت ماه در آسمان باعث حس حسادت و رنج دل سرو در باغ می‌شود.

برداشت: در این جهان، سرنوشت ما به دست احساسات و آرزوها شکل می‌گیرد و ما همیشه بین ترس و امید در نوسان هستیم. این دوران ما، به نوعی میراثی از روز و شب و تغییراتی است که در طبیعت رخ می‌دهد.

برداشت: محراب عبادت کسانی که بت می‌پرستند، مانند چراغی در خانه‌ای زیبا و درختان سرسبز است.

برداشت: عشق و معشوق به هم نزدیکند و هر کدام بخشی از وجود دیگری را در بر دارند؛ عشق مانند خزانه‌ای است که همهٔ احساسات و زیبایی‌ها را در خود دارد، و همسر ناز هم همچون خزانه‌داری است که این احساسات را پرورش می‌دهد.

برداشت: آرایش‌دهنده ای که به پرندگان برمی‌زند، سرمایه‌گذار در خرید و فروش شکر است.

برداشت: دل خود را به هزاران گوهر پنهان نزنید که مانند هزاران دیوانه شما را به بند می‌کشد.

برداشت: انگشت‌کش‌: یعنی کسی یا چیزی که به سبب شگفت‌انگیز بودن‌، مردم به‌سوی او انگشت می‌کشند و او را به‌هم نشان می‌دهند.

برداشت: گلی به شادابی و تازگی، پیاله‌ای از نوشیدنی را در دست دارد که از غنچه‌ای نو شکفته شده است.

برداشت: سرو زیبا و بلندش بلندتر شده و میوه‌های رسیده‌اش در حال ظهور است.

برداشت: در باغی از دل، عشقی پرورش می‌یابد و با ناز و لبخند خود، دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد و قلب‌ها را می‌سوزاند.

برداشت: با نگاهی جادویی و فریبنده، او توانست به راحتی دل یکصد پادشاه را به دست آورد.

برداشت: در زمان‌هایی که به شوخی یا بازیگوشی می‌پرداخت، به طور هم‌زمان با زیبایی و جذبه خود، هم بر عرب‌ها و هم بر ترک‌ها تاثیر می‌گذاشت.

برداشت: هیچ‌کس از دام او نجات پیدا نکرد، او با لبخندش دل‌ها را می‌رباید و با موهایش دل‌ها را به دام می‌اندازد.

برداشت: چشمان او مانند آهو و پر از زیبایی است و او با وجود این زیبایی، شکار دل‌ها را آسان می‌کند.

برداشت: از حلقهٔ موهایش، وقتی که زمان شکار فرا می‌رسید، زنجیری بر گردن شیر انداخت.

برداشت: از چهره گل و لب انگبین، زیبایی و طراوت خاصی جلوه‌گر است؛ آن‌چنان که وقتی طبرزد (یک شخصیت یا شاعری) این زیبایی را می‌بیند، تحت تاثیر آن قرار می‌گیرد و ستایش می‌کند.

برداشت: عاشق زیادی از عزیزانش در انتظار بوی خوش و شیرینی عسل است.

برداشت: با موهایش به سمت بوسه می‌رفت و چشم‌هایش از خدا خواسته بود که چنین لحظه‌ای را به او بدهد.

برداشت: موهایش به گونه‌ای است که مانند کمند، افراد را به خود جذب می‌کند و مژگانش به طور نازک و فریبنده آنها را به دور می‌سازد.

برداشت: با زیبایی‌اش با دورخ از ماه و با لطافتش با دو پیاده‌پیشی‌ از گل پیش افتاده بود. (دورخ‌: دو‌گونه‌، چهره تمام.    رخ  و پیاده از مهر‌ه‌های بازی شطرنج هستند. «مات دورخ‌» آسان‌ترین نوع کیش‌و‌مات در بازی شطرنج است که مهره شاه حریف توسط دو مهره رخ، کیش‌و‌مات می‌شود. پیاده‌پیشی شاید منظور وقتی است که مهره پیاده (سرباز) به آخر جدول شطرنج می‌رسد و تبدیل به مهره فرزین (وزیر) می‌شود)

برداشت: او به قد بلندش شبیه سرو است و چهره‌اش مانند چهره زیبا و دلپذیر سرو می‌باشد.

برداشت: لب‌های او که وقتی می‌خندد مانند شکر شیرین می‌شود و انگشتش بر روی طبرزد (حکاکی یا نقشی) کشیده می‌شود.

برداشت: لب‌هایش که بوسه‌زدن را به یاد می‌آورد، بر دندان‌های شیرینش مانند شکر می‌چرخید.

برداشت: چاهی که به صورت باز است، باعث شده که صد دل به اشتباه در آن بیفتند.

برداشت: او با موهایش دمی را به عنوان تله در راه گذاشته است تا هر کسی که به آن برخورد کند، از چاه مشکلات زندگی نجات پیدا کند.

برداشت: با این همه زیبایی و ناز و دلربایی، دلش از محبت به شدت آزرده و خونین شده است.

برداشت: زمانی که پرده بسته بود، راه دیدنی وجود نداشت، اما وقتی پرده کنار رفت، راه نمایان شد.

برداشت: او بر روی بام نشسته بود و از صبح تا شب به تماشای دنیا می‌پرداخت.

برداشت: چگونه ممکن است مجنون را ببیند وقتی که هیچ نفس و دوستی در کنار او نیست؟

برداشت: شخصی به دنبال اوست و نمی‌داند با چه چشمی به او نگاه کند و چگونه غم خود را برایش بیان کند.

برداشت: به خاطر نگرانی از رقیب و ترس از دشمن، در دل شب به آرامی ناله‌ای سردادی.

برداشت: شبیه شمعی که در حال سوزش است، او با لبخندی شیرین زندگی می‌کند، اما در دل به خاطر تلخی‌ها گریه می‌کند.

برداشت: گل را با اشک خود می‌خراشید و از چوب رفیق خود چیزی می‌تراشید.

برداشت: او به خاطر جدایی سخت رنج می‌کشد و نه نشانه‌ای از دود دارد و نه نوری که نشان‌دهندهٔ امید باشد.

برداشت: آینه‌ای که نشان‌دهنده‌ی درد بود، همدم آن شخص، تصورات خود را در آن نگه‌داشته بود.

برداشت: در این بیت، اشاره به وجود تلاطم و هیجانی است که به طور پنهانی در دل و روح افراد وجود دارد. این تلاطم شبیه به وزش باد است که قابل دیدن نیست، و احساساتی عمیق و پنهان مانند سنگینی و سختی خاک در دل انسان را توصیف می‌کند. به طور کلی، این بیت از تضاد بین جنبه‌های بیرونی و درونی زندگی سخن می‌گوید.

برداشت: تنها سایه‌ای در کنار او بود و هیچ کس جز پرده، غم‌خوارش نبود.

برداشت: به خاطر گفتگوهای شبانه‌ای که در پنهانی داشت، همسایه او خوابش نمی‌برد.

برداشت: در میان آب و آتش، موجودی می‌سازد که گویی پری زیبا و فریبنده است.

برداشت: نوازندهٔ زن درست مانند صدا و نغمهٔ دوک است و ابزار او به مانند جعبه‌ای است که متعلق به پادشاهان است.

برداشت: او دوک و دو زنگوله را از دست برداشت و به یک باره آهنگ حرکت را آغاز کرد.

برداشت: به خاطر یک مشکل یا وضعیت سخت، شخصی به سردرگمی افتاده است و از دو طرف تحت فشار قرار گرفته، به گونه‌ای که نمی‌تواند راهی برای فرار یا حل مشکل پیدا کند.

برداشت: در دل دریا، مرواریدها به وجود آمدند و کشتی‌ها یکی پس از دیگری از چشم‌ها دور می‌شوند.

برداشت: غم به طور پنهانی بر دل او سنگینی می‌کند، اما او ظاهراً نشان نمی‌دهد که غمگین است.

برداشت: در گوش خود حلقه‌ای از طلا گذاشته‌ام، مانند حلقه‌ای که در گوش به عنوان زینت قرار می‌دهند و به در خانه آویزان کرده‌ام.

برداشت: با گوش خود چرخشی درست می‌کرد ولی این چرخش را به گوش کسی نمی‌رساند.

برداشت: در جستجوی نور چشمانم به دنبالهٔ تابش ماه ایستاده‌ام و منتظرم.

برداشت: او می‌گوید که آن شخص (که مورد نظر است) تا زمانی که به خود پیام‌هایی نرساند، سلامی برای آرامش دلش نمی‌آورد. در واقع، او باید ابتدا به خود سر و سامان دهد تا بتواند پیامی را منتقل کند.

برداشت: بادی که از سمت نجد به وزیدن آمده، جز عطر وفاداری در آن حس نکردی.

برداشت: ابرهایی که تنها از آن‌ها بارانی نیاید و فقط آب و رحمت را به او نرسانند، سودی ندارند.

برداشت: هر جا که در گوشهٔ خانه می‌نشست، شعر و غزلی زیبا و روح‌نواز بر خود مشاهده می‌کرد.

برداشت: هر کودک که به بازار آمد، شعری گفت و در واقع نشانه‌ای از کارش را نشان داد.

برداشت: هر کسی که به زیر سقف خانه‌اش می‌گذشت، پیام او را به دیگران منتقل می‌کرد.

برداشت: لیلی که آنقدر زیبایی و جذابیت داشت، به طرز بسیار دلنشینی نیز سخن می‌گوید و در بیانش با فصاحت و بلاغت عمل می‌کند.

برداشت: نیمه تلخی و زبده‌ای مانند در، به جمع‌آوری و ذخیره کردن کیفیت خاصی مثل گوهر می‌پردازد. به همین ترتیب، خود نیز در زمره بهترین‌ها است و همچنان به بیان سخنان ناب و تازه ادامه می‌دهد.

برداشت: در مورد حال و احوال مجنون که صحبت کردی، بدان که مثل جواهر پنهان و ارزشمند است.

برداشت: شما به دیگری پاسخ دادید، در حالی که آن شخص صدای آتش را شنیده و شما به او گفتید که آب است.

برداشت: در این بیت، گوینده به این اشاره می‌کند که به طور نهانی یا غیرعلنی، چیزی را با جان و دل رقم زده است. او با استفاده از خون و احساسات عمیق خود، صفحه‌ای را می‌نویسد و این بیان، نشان‌دهنده اهمیت و عمق احساسات اوست.

برداشت: تو از بالای بام، پیامی به درخت سرو انداختی و آن را به گردشگران هدیه دادی.

برداشت: کسی که نامه‌اش را برداشت و خواند، به شادی و سرور مشغول شد و به رقص در آمد.

برداشت: تو مرا بردی و به آن غریبه‌ای سپردی که از او سخن‌های غریبی به وجود آمده است.

برداشت: او هم به طور ناگهانی و به راحتی گفت چیزی که نشانه‌ای از آن موضوع بود.

برداشت: از این طریق، آن دو معشوق با پیام‌های مختلف به هم می‌رسیدند.

برداشت: به خاطر آواز زیبا و شگفت‌انگیز آن دو بلبل شاداب، هر گونه صدای ناهنجار و بی‌نظمی نابود شد.

برداشت: از هر دو این صداها، خوب و زیبا می‌نوازم. به همین خاطر، بر سازم چیزهای زیادی می‌نوازم.

برداشت: بر روی رود رباب و آواز چنگ، یک صدای تازه از هر یک از آنها به گوش می‌رسد.

برداشت: این مطلب به این اشاره دارد که بعضی از افراد می‌توانند به شکلی زیبا و هوشمندانه صحبت کنند و با هنر چنگ زدن، نغمه‌ها و آهنگ‌ها را به صورت جذابی اجرا کنند. آنها توانایی دارند که نکات مهم را در گفتگوها بیان کنند و از موسیقی برای انتقال احساسات و معانی عمیق استفاده کنند.

برداشت: ترانه در موسیقی قدیم به آهنگی می‌گفته‌اند که بر وزن‌های سبک‌تر باشد و معمولا مناسب کودکان و جوانان‌.

برداشت: دشمنان به طعنه زدن مشغول شدند و از هر دو طرف به زبان‌هایشان اذیت کردند.

برداشت: آن‌ها از حرف‌های ناپسند دیگران، خود را با اشک چشم شستشو می‌دهند.

برداشت: در این راه، سال‌ها به خیال بسنده کردند و وقتی خیال کردند.

برداشت: وقتی گل در صحرا شکوفا می‌شود، خاک روی آن را می‌پوشاند و آن را زیباتر می‌سازد.

برداشت: شکوفه‌ها بر روی درختان به زیبایی و شادی می‌خندند، مثل سکه‌هایی که روی چهره افرادی خوشبخت می‌درخشند.

برداشت: از لالهٔ سرخ و گل زرد دنیا پرچم دو رنگی برافراشته شده است.

برداشت: از سرسبزی و صدای خوش طبیعت، باغ و گلزار پر از زیبایی و زندگی می‌شود و هر گوشه آن داستان‌های زیادی برای گفتن دارد.

برداشت: سبزه‌های تازه مانند دانه‌های لؤلؤ در درخشش و زیبایی هستند.

برداشت: گل لاله‌ای که بر روی ورق افتاده، رنگ قرمزش همچون شنگرف (رنگ سرخ) به اطراف خود پراکنده شده و سیاهی آن بر روی حرفی که نوشته شده، نشسته است.

برداشت: گیسوانی مانند بنفشه، به دلیل بلندی آنها، در حال بازی بر زمین افتاده است.

برداشت: غنچه به نشانه‌ی استقامت و خوبی خود، مانند کمانی که تیر را آماده می‌کند، به خوبی زندگی‌اش را شکل می‌دهد و از دشواری‌ها مثل خارها عبور می‌کند.

برداشت: گلی که در کنار آن نسیم ملایمی وزیده، به نرمی و لطافت حریر تبدیل شده است.

برداشت: نیلوفر آبی با رنگ زیبای خود در برابر آفتاب بر روی آب قرار گرفته و بدون هیچ جنگ و تنشی می‌درخشد.

برداشت: نماد زیبایی و طراوت، یعنی سنبل، در حال شکفتن و نمایان شدن است و گل به سمت آن دست دراز کرده و خواستار نزدیک‌تر شدن به آن زیبایی است.

برداشت: درخت شمشاد را به زیبایی و شکنندگی شانه می‌زنند و درخت گلنار را به هنگام برداشت میوه‌اش، دانه‌دانه می‌چینند.

برداشت: نرگس با زیبایی و جذابیت خود، مانند کسی که از خواب بیدار شده و حالتی آتشین دارد، توجه را جلب می‌کند.

برداشت: خورشید با گرمابی که از قطره‌های شراب به دست می‌آورد، قدرتی را به وجود می‌آورد که از ساقه‌های گل ارغوانی می‌جوشد.

برداشت: از آن چشمهٔ نقره‌ای که گل نسرین از آن پرورش یافته، ورقۀ وابسته به آن در حال شستشو است.

برداشت: گل به روی بوسه باز می‌کرد، زیرا مانند کسی که زیبایی را ندیده باشد، ناز می‌کرد.

برداشت: این بیت به این معناست که سوسن (که نماد زیبایی است) نمی‌تواند زبان بگشاید و صحبت کند، و در این مورد اشاره به این می‌کند که او سختی‌ها و چالش‌ها را به راحتی تحمل نمی‌کند. همچنین بیان می‌کند که من هیچ‌گاه در برابر مشکلات و تهدیدات تسلیم نخواهم شد و همچنان قوی و مقاوم خواهم ماند.

برداشت: پرندگانی که زبانشان بسته بود، حالا مانند زاغ زبانشان را باز کرده‌اند و مرغی که در باغ است نیز صحبت می‌کند.

برداشت: پرنده‌ای از دل داغ‌دل چنان شعله‌ای برمی‌خیزد که قمر ناراحت و دل‌گرفته، از سینه‌اش اشک می‌ریزد.

برداشت: هر فاخته‌ای در بالای درخت چنار، با صدای آرام و دلنشینش، داستان عشق و محبتش را می‌گوید.

برداشت: پرنده‌ای مانند بلبل از درختی سر برآورده و با حالتی دیوانه‌وار ناله و آه می‌کشد.

برداشت: گلی که مانند چهره لیلی از یک عمارت به بیرون آمده، نشان از زیبایی و شکوه دارد.

برداشت: در فصل گل، لیلی زیبا با خوشحالی و آزادی از بند و زنجیر رهایی یافته است.

برداشت: موهای پیچ خورده و زیبای او به گلزار بنفشه حالتی خاص بخشیده و مانند آبی است که بر روی گل‌ها ریخته شده است.

برداشت: از شیرینی لب‌های آن قوم، مانند جواهر، یک طوفان به پا می‌شود.

برداشت: ترکان در سرزمین‌های عربی دارای نامی زیبا هستند، زیرا آنها مانند تازی‌ها با قامتی دلنشین و زیبا هستند.

برداشت: وقتی آن زیبایی‌ها مثل حوریان به سمت من می‌آمدند، چشمانم به قدری محو آن‌ها بود که هرگونه چشم‌بد را دور می‌کرد.

برداشت: او تا زمانی که سبزه‌زار باغ را ببیند، در زیر سایه گل‌های سرخ استراحت می‌کند.

برداشت: با گل نرگس تازه نوشیدنی می‌نوشد و با گل لاله شرابی خام می‌نوشد.

برداشت: موهای افشان بنفشه به آن زیبایی می‌افزاید و چهره گل را با زیبایی‌اش سیراب می‌کند.

برداشت: آموختن هنر سوارکاری از درخت سمن که به زیبایی و ظرافت معروف است، می‌تواند به درخت سرو کمک کند تا بهتر و استوارتر شود.

برداشت: غنچه مانند یک نازنین از باد خوشبو یا عطر خود مالیات خواهد گرفت و از باغچه یا دنیای زیبای چمن نیز بهایی خواهد خواست.

برداشت: زیر سایه نخل، سبزه می‌روید و در این حال، بر روی سرو و گل لبخند می‌زند.

برداشت: نه، مقصودش از این حرف نه گل و نه درخت و نه زیبایی‌ها بود.

برداشت: غرض او این است که در دامن حمایتی مانند سوختگان، آهی را برآورد.

برداشت: پرنده‌ای خوش‌آواز به راحتی با سرمستی خود، درباره‌ی دردها و مشکلات گذشته صحبت می‌کند و آنها را به یاد می‌آورد.

برداشت: نسیم گلستان می‌تواند نشانی از یار غریبش برای او بیاورد.

برداشت: امیدوارم دلش روزی آرامش پیدا کند و از ناراحتی‌هایش رهایی یابد.

برداشت: در آن زمین نخلستانی وجود داشت که درختان آن به زیبایی طراحی شده بودند و به نوعی هنری از نقش‌بندی شباهت داشتند.

برداشت: در باغ ارم، درختان نخل با زیبا و خوشبو شدن، به هم پیوسته و مسیر را باز کرده‌اند.

برداشت: در میانه بیابان، جایی بسیار زیبا و خاص وجود دارد که هیچ کس تا کنون آن را ندیده است.

برداشت: عشق‌ام و دیگر زیبایی‌ها به باغی رفتند و در آنجا با زیبایی در حال گردش و شادی هستند.

برداشت: به محض اینکه گل در میان سبزه‌ها نشسته، سایه‌اش بر روی سبزه‌ها می‌افتد.

برداشت: هرجا که نسیم محبت او بوزد، گل‌ها می‌شکفند و زیبا می‌شوند.

برداشت: در هر چمنی که آبپاشی می‌شود، درختان بلند و سرسبز به عمل می‌آیند.

برداشت: با چهره زیبا و دلنشین خود، لاله با نشاط و خنده به جلوه آمد.

برداشت: مدتی شادمانی و سرزندگی را احساس کرد، اما بالاخره از آن حال و نشاط خارج شد و به زندگی واقعی برگشت.

برداشت: او به تنهایی زیر درخت سرو نشسته بود، مثل پرنده‌ای با رنگ زیبا و جذاب.

برداشت: در میان سبزه‌ها و گل‌های زیبا، خرمن گل آه و ناله‌ای سر می‌دهد، مانند بلبل که در فصل بهار آواز می‌خواند.

برداشت: او در خفا و به طور پنهانی ناله می‌کرد و از روی محبت می‌گفت.

برداشت: ای دوست وفادار و همراه، تو همانند من هستی و شایسته همدلی و همراهی ما هستی.

برداشت: ای سرو جوان، تو که دارای صفات نیکو هستی، با قلبی گرم و روحی آرام و خونسردی.

برداشت: ای خوشا به حال کسی که به این باغ زیبا می‌آید و از دل من غم‌ها را دور می‌کند.

برداشت: با من بنشین که من در دل خود به آرزوی تو می‌نگرم، من به مانند درخت نارون هستم و تو مانند درخت سرو.

برداشت: اگرچه از لطف تو بی‌بهره‌ام و دیگر برای منزل و باغم اهمیتی ندارم، اما این را می‌پذیرم.

برداشت: در نهایت، با زبان نیکو و خوشنامی چه کم دارد اگر پیامی به دیگران ارسال کنیم؟

برداشت: سخنی که هنوز بیان نشده است، مانند پروازی است که از دست عبوری به گوش می‌رسد.

برداشت: یک فردی شعری زیبا مانند گوهری پنهان می‌خواند که از سخنان مجنون الهام گرفته شده است.

برداشت: ای کسی که به من در کارهای خوب کمک می‌کنی، امیدوارم که تو حامی من باشی.

برداشت: مجنون در دریایی از هیجان و عشق غرق شده است، در حالی که لیلی در حال فکر کردن و بررسی وضعیت خود و ارتباطشان است.

برداشت: مجنون که به خاطر عشق لیلی دچار جنون شده، دلش را می‌خراشد و از خود می‌پرسد که سرچشمه این درد و دل‌زدگی از کجاست و آیا عشق لیلی مانند نمک خالص و لذت‌بخش است یا بیشتر از آن، دردی را به همراه دارد؟

برداشت: مجنون در حال جستجو و آشفتگی به سر می‌برد و در این میان، از خود می‌پرسد که لیلی در کدامین زیبایی و ناز خوابیده و در خیال است.

برداشت: مجنون با هزار ناله و زاری از دوری لیلی، چگونه می‌تواند دلشاد و خوشحال باشد؟

برداشت: مجنون فقط غم و اندوه دارد، در حالی که لیلی در شادی و زیبایی به سر می‌برد.

برداشت: مجنون برای لیلی، به خاطر عشقش، خود را در بند نیاز می‌بیند و به او می‌نگرد که باز هم لبخند می‌زند.

برداشت: مجنون به خاطر دوری از لیلی، دلش آزرده و ناراحت است، اما لیلی چطور این‌قدر آرام و راحت خوابیده؟

برداشت: مصرع‌ دوم‌: گریه‌اش سنگ را آب می‌کرد.

برداشت: در باغی سرو بلندی را می‌دید که در آن یک زیبایی پنهان وجود دارد.

برداشت: از دوری دوست چه حالتی به دل می‌زند و بر دوست چقدر با محبت و نیکو است.

برداشت: زمانی که به سمت خانه بازگشتند، آن دُر یگانه در صدف خود ظاهر شد.

برداشت: آنکه به دانش و آگاهی شناخته می‌شود، رازهای نهفته را با مادرش در میان گذاشت و هر آنچه را که دیده بود، بیان کرد.

برداشت: تا زمانی که مادر مهربانش او را با محبت نوازش کند، در حل مشکلات نیز موفق خواهد بود.

برداشت: مادر که از عروس ناموفق خود ناامید و سرگردان شده، مانند پرنده‌ای است که در تله گرفتار شده است.

برداشت: می‌گفت اگر او را از دست بدهم، آن شخص شیفته می‌شود و این باعث می‌شود که او به حالت مستی بیفتد.

برداشت: اگر صبر و شکیبایی را به او نشان دهم، از او هیچ چیز حاصل نخواهد شد و من از او برخواهم خاست.

برداشت: او به خاطر حسرت آن شخص، بسیار غصه می‌خورد و در درون خود افسوس می‌خورد و صبر می‌کرد.

برداشت: لیلی به مانند گنجی است که در یک حصار قرار دارد و همچون ماهی است که در فضایی روشن و زیبا می‌درخشد.

برداشت: او نفسش را به سختی می‌کشد و گویی غمی پنهان در دل دارد، مانند تیغی که در سینه‌اش نهفته است.

برداشت: دلتنگی به حدی بود که بدون غم و اندوه زندگی می‌کرد. در عشق واقعی، آیا کسی پیدا می‌شود که بتواند چنین حالتی را تجربه کند؟