بخش ۱۸ - حکایت

برداشت: یک کبک، مورچه‌ای را به دندان گرفته و بر آن موجود ناتوان فشار می‌آورد.

برداشت: مورچه‌ای در دوردست فریاد و قهقهه زد‌: که‌ای کبک تو زورمندی نمی‌دانی.

برداشت: کبک دری هم قهقهه سر داد و سست شد و گفت‌: بله زورمندی و زورگویی کار من است نه تو!

برداشت: در آن حال که کبک آواز سر داد مورچه را رها کرد.

برداشت: چنین قهقهه‌ای ‌(و خنده بی‌جا‌) بی‌تردید هیبت و شکوه آدمی را می‌برد.

برداشت: هر خنده بی‌جا و بی‌محل‌، شایسته و درخور هزار افسوس و گریه است.

برداشت: چون من خود در پی رنج و عذاب هستم‌، بر چه عشوه‌ و وعده‌ای شاد باشم‌؟ (یا از کمک دیگران چه انتظاری است‌؟‌)

برداشت: خر پیری که بار سنگین می‌کشد، تا وقتی که زنده‌است همچنان به کار خود ادامه می‌دهد.

برداشت: آنگاه از بارکشی و رنج رها می‌شود که از این شیوه زندگی رها شود.

برداشت: در عشق، ترسی از خطرات وجود ندارد. خطر و شمشیر از سر عاشقان می‌هراسد‌(یا دریغ است)

برداشت: عاشق از تهدید جان نمی‌ترسد و جوینده جانان از هیچ چیزی در دنیا نمی‌ترسد.

برداشت: « دارم سرِ تیغ » یعنی قصد شمشیر دارم، قصد فدا کردن جان دارم (سرِ چیزی داشتن یعنی چیزی را قصد کردن)، کو سرِ تیغ؟ یعنی کجاست سرِ شمشیر؟

برداشت: سری که در راه عشق از فدا شدن بهراسد‌، شایسته گردن‌زدن است.

برداشت: از این جان که در آتش فرو رفته، با وجود ناراحتی‌ام، خوشحال‌تر از همیشه هستم.

برداشت: من در این حال سختی و بدبختی هستم، پس بگذار هر چیزی که می‌خواهی با جان من بکنی.

برداشت: مجنون وقتی داستان خودش را برای پدرش بیان کرد، از آنچه گفت، گریه کرد.

برداشت: در اینجا پدر در گوشه‌ای نشسته و به شدت گریه می‌کند، در حالی که پسرش از آن سو به زمین افتاده و بی‌پوشش است.

برداشت: پس دوباره او را به خانه برد و به دوستانش سپرد.

برداشت: این شخص با وجود شیفتگی و عشقش، در برابر بدبختی‌ها و سختی‌ها صبوری می‌کرد.

برداشت: روزی دو یا سه بار در عذاب و درد زندگی می‌کرد، به طوری که هر کس او را می‌دید، اشک‌ریزان می‌شد.

برداشت: پس پرده را کنار زد و با آهی از دل به سوی در و دشت، راه خود را آغاز کرد.

برداشت: زندگی پر از درد و زحمت بود و بی‌چاره به مرگ نزدیک می‌شد؛ کدام زندگی چنین است؟

برداشت: وقتی که به عشق او شوق و حرارت پیدا کردی، در شادی و سرور به سراغ خوشی‌های او رفتی.

برداشت: تو به شکوه و قدرتی مانند شیر سرمستی، با آهن بر پا و سنگ در دستت، به سرزمین نجد قدم گذاشته‌ای.

برداشت: زمانی که صدای تند و شیلنگی به گوش می‌رسد، تو نیز شعری زیبا و دلنشین سروده‌ای که در هر حالتی خوب و شاداب به نظر می‌آید.

برداشت: مردم از هر سو به دور آن کوه جمع شده و در حال تماشا هستند.

برداشت: هر چیز نادری که از او شنیده‌اند، در ذهن و بر کاغذ ثبت کرده‌اند.

برداشت: عشاق با آن ثروت و زیبایی که در جهان وجود دارد، به دست آوردند و از آن لذت بردند.