بخش ۱۱۸ - معراج پیغمبر

برداشت: یک شب، چهره‌ای درخشان از این دنیای فانی، در خلوت خانه‌ی ام هانی ظاهر شد.

برداشت: جبرئیل از آسمان به زمین آمده و وسیله‌ای نورانی و سریع را به همراه آورده است.

برداشت: دختر زیبایی مانند چهره باغی دارد؛ سرش از کنترل و زین آزاد است و پاهایش از گرما و حرارت عشق می‌سوزد.

برداشت: نه باران در فصل بهار زیباتر و دل‌انگیزتر است، نه وزش باد در باغ بستان پرطراوت و خوشبو جذاب‌تر و دلنشین‌تر از این.

برداشت: چون دریا هستی که از جواهر پر شده‌ای، هیچ‌کس نمی‌تواند به سادگی بر روی تو نشیند و در تو غرق شود.

برداشت: سوارکاری که دارای قدرت جسمانی و اسب سنگینی است، باید از زوایای مختلف به تیزبینی و دقت توجه داشته باشد و خود را برای رسیدن به هدف آماده کند.

برداشت: در جایی که حسودان و افراد تنگ‌نظر در هفت محل ساکن هستند، به دلیل آنکه به یک شخص خاص حسادت می‌ورزند، نزد شاه رونق و توجه بیشتری پیدا کرده‌اند.

برداشت: پرنده‌ای از شهر مدینه پرواز کرده و به دورترین نقطه‌ها رسیده است.

برداشت: پیامبران، با بزرگمنشی و احترام به یکدیگر، مسیر و هدف خود را مشخص کرده‌اند و به عنوان نشانه‌ای از امانتداری، راه را برای آینده روشن کرده‌اند.

برداشت: وقتی که پیامبران ملتی را رهبری می‌کنند، در واقع راهنمایی الهی را به عهده دارند و در مسیر عظیم و بی‌نظیری قدم برمی‌دارند.

برداشت: تصویر واضحی از شدت تفکر و اندیشه‌های عمیق در ذهن تیزهوشان ارائه می‌دهد که از دنیای عادی و روزمره خود خارج شده و به جایی دیگر وارد شده‌اند. این افراد به نوعی از قرار گرفتن در مکان‌هایی مشخص و خاص، مثل خرگاه سبزپوشان، خارج شده و به دنیای خیال و تصورات خود سفر کرده‌اند.

برداشت: باد بهشتی مانند کشتی‌ای که از گرداب‌ها عبور کرده، به ساحل امن و آرام قطب می‌رسد.

برداشت: آسمان قلبش از درد شکسته و اسد دستش را بر پیشانی گذاشته است.

برداشت: درختی که میوه‌هایش به شکل خوشه‌ای شبیه جوجه باشد، به خاطر شوق و عطش به پیش برندگان این سفر گسترده در حال رشد است.

برداشت: کمان را به استخوانی تبدیل کرده و ترازویی برای سنجش خوشبختی ایجاد کرده است.

برداشت: خواهران و مادران زمانه، از زایمان‌های دردناک و دشوار رنج می‌برند و این واقعیت، لطف و رحمتی که باید نسبت به آنها باشد، گمشده است.

برداشت: به دلیل بلندی مقام و عظمت، سیاره مشتری تاجی را به دوش دارد که مانند یک انگشتری از خورشید دزدیده شده است.

برداشت: برای جلوگیری از نازل شدن‌های آسمانی، باید از جعبه‌ای که جوزا (به عنوان نشانه‌ای از زهره یا باران) را می‌دهد، یک تیر بگیریم.

برداشت: برج دلو (به‌معنی ظرف آبکشی از چاه‌) یازدهمین خانهٔ خورشید است برابر بهمن ماه. در بعضی از متون قدیمی بجای دلو «‌دول‌» آمده است، مانند این بیت از سنایی: «باز دو‌پیکر و ترازو و دول‌ / از هوا یافت بیش از ممول‌». در بیت بالا از نظامی در نسخهٔ چاپی موجود دلو نوشته شده است.

برداشت: ثریا، نام ستاره‌ای در آسمان، به خاطر زیبایی و جاذبه‌اش تحت تاثیر او قرار گرفته و در کنار اوست. او شوالیه‌ای است که سلاحش را بر دوش دارد و برتری و قدرتش را به همگان نشان می‌دهد.

برداشت: پرنده‌ای در آسمان به پرواز درآمده و بال‌هایش را به شکل زیبایی گشوده است، اما از جانب دیگر، پرنده‌ای دیگر زمین‌گیر شده و نمی‌تواند پرواز کند.

برداشت: از زیبایی‌ها و رنگ‌های ریحان آن باغ، چشمانم را به عشق تو دوخته‌ام.

برداشت: وقتی از آن میدان سرسبز خارج شد، زین را به زمین افکند و به دشت و بیابان رفت.

برداشت: بدان که پرنده‌ای چون طاووس سبز، از شدت سرعتش هم بال و هم پر خود را رها کرده است.

برداشت: وقتی جبرئیل از اسب او پایین آمد، از او جدا شد و در راه خود بر میکائیل گذر کرد.

برداشت: رفرف نام یکی تخت‌های روان یا مرکب‌های حضرت رسول در شب معراج است. و نیز نام مقام اسرافیل. هودج یعنی کجاوه.

برداشت: رف در اینجا منظور نزدیک‌ترین جای است بر طوبی که درخت بهشتی است. رف در لغت یعنی تاقچه و نیز سکو یا تاقی است که بر در خانه‌ها برای نشستن سازند. سِدره یعنی سدرة المنتهی که حد رسیدن جبرئیل است.

برداشت: در بیابان، صدای نقشی که بر روی نخل‌های خشک نوشته شده، به گوش می‌رسد و اسب، به آرامی در میان تپه‌های شنی حرکت می‌کند.

برداشت: وقتی آسمان را به عنوان فرش گسترده‌اند، به گونه‌ای که گویا فرش برای استقبال از او بسط داده شده است، تاج عرش هم به این شادی می‌آید.

برداشت: فرس از عالم خارج شد و از همه چیز باخبر شد، در حالی که دانش بر تختی قرار گرفت که نشانه‌ی نزدیکی به حق است.

برداشت: برقع از چهره برداشت و حجاب دنیا را کنار زد.

برداشت: موهای بلند و فر شده بر پیشانی را به هم زدند و محل را نیز با پرده‌ای پوشاندند.

برداشت: محمد در جایی که هیچ جای مشخصی وجود ندارد، ظاهر شد و نشانه‌ای از عدم وجود را به نمایش گذاشت.

برداشت: شما بدون واسطه از سخن‌های عمیق و جاودان شنیده‌اید و خداوند جهان را بی‌دلیل مشاهده کرده است.

برداشت: هر قسمت از بدنش حرکتی زیبا انجام می‌دهد و از هر موی او، چشم‌های دل‌انگیزی می‌چکد.

برداشت: او از دیدن آنچه که حیرتش را برانگیخته بود، چشمانش به دلش و دلش به چشمانش وابسته شده بود.

برداشت: پیامی داده شد که ای هدف زندگی، هر نیازی که داری را از من بخواه.

برداشت: خانه‌ای که پر از فضیلت است، از خُلق بد و بخل خالی است و برای دستیابی به نعمت‌های رحمت، درخواستی به جا و شایسته به عمل آورده است.

برداشت: خداوند برای گنه‌کاران این امت دعا کرد و تمام نیازهای آنها را برآورده ساخت.

برداشت: وقتی که از بخشش و کرامت چیزی ویژه دریافت کرد، با نیت خالص و دلپاک به سوی او بازگشت.

برداشت: یک گل به خوش‌قدی و زیبایی مانند سرو ظهوری پیدا کرد، و ماهی با شکوه و زیبایی همچون هلال به آرامی از دور آمد و درخشید.

برداشت: مردم را از جهنم خوشحالی و آزادی را نوید می‌دهد.

برداشت: چون او، نازنین ما، هر لحظه بر جان ما تاثیر می‌گذارد، پس هر دم باید به او و زیبایی‌اش تحسین و سپاس بگوییم.