بخش ۱۱۷ - نامه نبشتن پیغمبر به خسرو

برداشت: خداوندی که آفریننده همه چیز است، بخشندگی‌اش تا همیشه ادامه دارد و نعمت‌هایش بی‌پایان است.

برداشت: شعر اشاره دارد به این که برخی از اشعار یا نوشته‌ها ممکن است در ابتدای خود واضح نباشند و مفهوم اصلی را به وضوح نگویند، اما در پایان خود می‌توانند به نکته‌های عمیق و قابل تاملی اشاره کنند. مانند حکیمی که با وجود اینکه در ابتدا شاید معانی‌اش پیچیده باشد، در انتها تیزبینی و دانایی خود را نشان می‌دهد.

برداشت: در صورتی که عقل بر ویژگی‌ها و صفات خود تسلط پیدا کند، با کلام و سخن خود به دیگران اثر می‌گذارد و وقتی حرفی بزند، احساسات و حالاتی عمیق را در دل‌ها ایجاد می‌کند.

برداشت: در این جهان، اگر هر زاهدی را به دوزخ ببرد، این به دلیل حکم و اصولی است که بر رفتار او حاکم است.

برداشت: اگر هر گناهکاری که غمگین است، به بهشت فرستاده شود، دیگر چه اهمیت دارد؟

برداشت: خداوند وجودش را نیازی به هیچ دلیلی ندارد و نباید از بندگان او انتظار شگفتی داشت.

برداشت: اگر یک فیل بتواند یک پشه را بزند، پس مقام و شخصیت بزرگتری مانند پیامبری را نیز می‌تواند به راحتی زیر پا بگذارد.

برداشت: یک قلاب از سیمرغ برمی‌دارد و برای پروانه‌ای کاری می‌کند که قلبی را به دست آورد.

برداشت: اگر کسی را بشناسی که صاحب فضیلت و خوبی است، شایسته است که از او قدردانی کنی و به او احترام بگذاری.

برداشت: از هر یاد و خاطره‌ای که او در آن نیست، دوری کن و از هر چیزی که او در آن حضور ندارد، روی برگردان.

برداشت: هر خواسته و ادعایی که داشته باشی، در واقع خداوند آن را می‌داند و هر تعبیری که از آن بکنی، در حقیقت اوست که سلطنت می‌کند.

برداشت: به خاطر تسلط بر قضا و قدر، تو حاکم هستی و اراده خداوند نیز بر تو حاکم است.

برداشت: خداوندی از دل جمعی از پرستارها و عبادت‌کنندگان پیدایش نخواهد شد، بلکه خداوند به خودی خود شایسته و لایق است که مورد پرستش قرار گیرد.

برداشت: ای تو که خود را بزرگ می‌پنداری و لقب خسرو را داری، حتی اگر از هر نوع ثروتی بهره‌مند باشی، در واقع عاجز و ناتوانی.

برداشت: آیا نمی‌خواهی بدانی که انسان، مخلوقی است که پایان دارد؟ وقتی مرگ جان را از تو می‌گیرد، چه احساسی خواهی داشت؟

برداشت: کسی نمی‌داند که این تکه خاکی که در دست داریم، چه رازها و حقایقی را در دل خود نهفته است و چه بازی‌های پیچیده و ازدحام احساسات را می‌تواند در خود داشته باشد.

برداشت: اگر جاودانه و بی‌مرگ بودی، چقدر می‌توانستی ادعا کنی که خدایی و پادشاهی، اما تو در واقع به این مقام‌ها دست نیافته‌ای.

برداشت: خود را درک نکن، زیرا شخصی که خود را تنها ببیند، نمی‌تواند حقیقت را ببیند. به سوی خدا نگاه کن، زیرا تنها دیدن خود، هنری واقعی نیست.

برداشت: از خود کناره‌گیری کن، زیرا در قوانین آفرینش، اندازه‌گیری و حساب و کتاب زیادی وجود دارد.

برداشت: زمین به شکل گردی آفریده شده و از این زمین، این ناحیه مسکونی به وجود آمده است.

برداشت: عراق بخشی از مناطق قابل سکونت است و از آنجا شهری به نام مداین به وجود آمده است.

برداشت: در آن شهر، هر کسی با ویژگی‌های خاص خود وجود دارد، اما در میان آن انسان‌ها، یک نفر مانند شخصی خواب‎‌زده به نظر می‌رسد.

برداشت: با نگرش به طبیعت و آفرینش، به اندازه و حدود خود توجه کن و از آن فاصله نگیر.

برداشت: به تماشا بنشین و ببین که آفرینش در برابر عظمت خداوند چه چیزی جز ویرانی و زوال دارد.

برداشت: خواستن چیزی که در این حالت و از این شرایط تحت فشار و نقص است، غیرممکن و نامعقول است.

برداشت: شاهدی بده که در جهان اطمینان به خداوند وجود دارد، نه اینکه خداوند در جایی خاص قرار دارد و نه اینکه نیازمند مکانی است.

برداشت: خداوندی که به انسان مقام سروری بخشید، به من نیز مقام پیامبری عطا کرد.

برداشت: از طبیعت عشق و پرستش آتش دور شو و بهشت دینی را رها کن، چون جهنم نیز آزاد است.

برداشت: در این باغ مانند طاووس‌ها تماشا کن و مانند پروانه به آزادی بیفتم و احساساتی آتشین را تجربه کنم.

برداشت: کسی که آتش را به عنوان تقدس می‌داند و به آن اهمیت می‌دهد، نمی‌تواند با نمرود، که نماد ظلم و ستم است، همگام باشد. به عبارت دیگر، آتش، نماد پاکی و روشنی است و نباید در کنار ستمگری قرار گیرد.

برداشت: تو در آتش رنج و درد به سر می‌بری، حالا وقت آن است که به سوی ایمان و مسلمان شدن رو بیاوری تا از این آتش نجات یابی و دلخوشی را پیدا کنی.

برداشت: وقتی که نامه به پایان رسید، صاحب آن،‌ سفرش را با نام محمد به پایان رساند.

برداشت: او آن وثیقه را به وسیله قاصدی که سریع و چابک بود، به سمت پرویز فرستاد.

برداشت: وقتی پیام‌آور آن نامه جدید را آورد، خون خسرو تحت تاثیر تدبیر و حکمت به جوش آمد.

برداشت: هر کلامی که از آن منبع خوانده شود، مانند کسی است که از افیون استفاده کرده و گیج و سردرگم می‌شود.

برداشت: هر موی او به خاطر تیزی‌اش مانند سنان (پیکان) شده و هر رگ او به دلیل گرمی‌اش آتش‌فشانی است.

برداشت: وقتی عنوان نورانی و درخشان عالم را دیدی، گویی که سگی گزیده، به آب نگاه می‌کند.

برداشت: نوشته‌ای را دید که از جذبه و قدرتش پر بود و به سوی پرویز، به محمد نسبت داده شده بود.

برداشت: غرور و تکبر پادشاه او را از مسیر درست منحرف کرد، زیرا هیچ‌کس جرات نمی‌کند با کسی مثل من که شاه هستم، لجبازی کند.

برداشت: کیست که جرات دارد نام خود را بالای نام من بنویسد در حالی که اینقدر برای من احترام قائل است؟

برداشت: چهره‌اش چون آتش می‌درخشد و از روی خشم، به فکرهای ناپسند دچار شده و در نهایت کارهای بدی انجام می‌دهد.

برداشت: آن نامه‌ای که بر گردن بریده است، در واقع نامه‌ای نیست، بلکه نشانی از خود من است.

برداشت: وقتی فرستاده خشم و غضب او را مشاهده کرد، به زمین افتاد و به حالت تسلیم درآمد.

برداشت: از آن آتش که دودش از بین رفت، به روشنی خبر داد و آگاهان را روشن کرد.

برداشت: به خاطر حرارت و روشنی آن چراغ بلند، دعا به من عطا شد، مانند پروانه‌ای که به سوی آتش پرواز می‌کند.

برداشت: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که عجم (غیر عرب‌ها) به خاطر دعای کسری (پادشاه ساسانی) به قدرت رسید و کلاه سلطنتی کسری از سرش افتاد. در واقع، این بیانگر سقوط و از دست رفتن قدرت کسری است.

برداشت: به خاطر معجزات دین پیامبر، آن پادشاه دچار حیرت و شگفتی شد.

برداشت: آسمان سر پسر را برداشت و او در هنگام کشتن، شمشیر را بالا برد.

برداشت: ناگهان روشنایی از آسمان پدیدار شد و یکی از سقف‌های ایوانش ریزش کرد.

برداشت: پل آهنی بر روی دجله ساخته شده بود، اما وقتی سیل آمد، آن پل خراب شد.

برداشت: بادهای داغ و سوزانی وزیدند که نه علفی سبز ماند و نه اسب شبدیز در آخور باقی‌ماند.

برداشت: لشکری که در جنگ ذیقار شکست خورد، مانند عقابی است که به وسیله‌ی کبوتر به راحتی شکار شد.

برداشت: مردی از در بزرگ وارد شد و با عصبانیت، چیزی را که در دست داشت، گرفت و شکست.

برداشت: به او گفتم: من همان فردی هستم که با قدرت و توانایی‌ام ایمان تو را با این خفت و خاری شکستم.

برداشت: در آن دوران، نشانه‌های معجزه‌آسا و عبرت‌آموز مختار به وضوح نمایان شد.

برداشت: به آن افراد با شکوه و سنگین‌دل نگاه کن که به خاطر تأیید الهی و نشانه‌های آن، تغییر و تزلزلی در باورهای خود ایجاد نکردند.

برداشت: اگرچه شمع دین نورافشانی نمی‌کند و فقط دود دارد، اما اگر کسی مانند چشم کور باشد، درک و بهره‌برداری از آن هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: هدایت به گونه‌ای که پیش می‌رود، افراد را از نعمت و لطف الهی محروم می‌سازد و در این وضعیت، آن‌ها با نشانه‌ها و آیات روشن بی‌خبر می‌مانند.

برداشت: چه نیکو است پیامبری که از ترس و امید، قلم را بر سر افریدون و جمشید فرود آورد.

برداشت: عجب خودپسندی که به خاطر ترس از تاجش، هر کسی که گردن بلندی دارد، باید به گردن خود، بار مالی و زحمت او را بپذیرد.

برداشت: شرطی که این جوان خوبروی دارد، باعث دل‌باختگی و شیدایی دیگران شده است. از زیبایی او مانند هماهنگی میان دو موجود زیبا یاد شده و همه به او ارادت دارند.

برداشت: این شعر به ستایش فردی می‌پردازد که در زیر خاک به خواب رفته است و نور او از زمین تا آسمان را فراگرفته و جهان را روشن کرده است. این شخص به گونه‌ای است که وجودش باعث تابش نور و روشنی به اطرافش شده، حتی پس از مرگش.

برداشت: چه خوب است سوارکاری که آفرینش به واسطه‌ی او نشانه‌ی دانایی و بینش را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: آفرین بر جمع فرماندهان بزرگ که تا ابد سخنان عمیق و رازآلود را نقل خواهند کرد.

برداشت: در سحرگاه، به مناسبت پنج بار، صدای ضربه‌ای بر زمین شنیده می‌شود و در شب، چهار بار ضربه‌ای بر آسمان نیز به گوش می‌رسد.