بخش ۸۹ - آوردن خسرو شیرین را از قصر به مدائن

برداشت: زمانی که صبح مانند عروس با زیبایی‌اش به ظهور می‌رسد، سرنوشت نیز به پیروزی دست می‌یابد.

برداشت: جهان از پاره کردن مرقع شب رست و خورشید کاملا برآمد. (عروس عالم خورشید است که یاره و زر و زیور خود را هر صبح می‌آویزد، یعنی خورشید زیورآرایی صبحگاهش تمام شد، شب از این‌رو به مرقع و لباس کهنه تشبیه شده که سیاه است و سوراخ‌های ستارگان بر آن است.)

برداشت: شاه برای عروس زیبایی خاصی تهیه کرده است که به خاطر آن، خورشید از شرم به زیر افق رفت و دیگر خود را نشان نداد.

برداشت: هزار شتر با چشمان سیاه و جوانی که تمام بدنشان پوشیده از موی سرخ و زرد رنگ است.

برداشت: هزار اسب تزئین شده از سر تا دم، همه‌گی با زین‌های طلایی و سم‌های آهنی.

برداشت: در این بیت، شاعر به تعداد بی‌شماری از ستاره‌ها اشاره می‌کند که مانند چشم‌های درخشان در آسمان شب می‌درخشند. او به نوعی رفتار یا حالت خاصی از آن‌ها اشاره می‌کند که باعث می‌شود زمان به حرکت درآید و به چالش کشیده شود. به طور کلی، این تصویر به زیبایی و شگفتی شب و ستاره‌ها اشاره دارد و ارتباطی عمقی با گذر زمان و احساسات انسانی دارد.

برداشت: هزاران دختر زیبا که آتش در سینه دارند، همچون چراغی برای هر بت‌پرستی می‌درخشند.

برداشت: هزاران زیبا تنها در لباس‌های ساده‌ای از نخی خاص، همه مثل جواهراتی در کلاه و حلقه‌هایی که در گوش دارند، درخشان هستند.

برداشت: از صندوق و خزانه، چندین بار پر از مرواریدهای زیبا و دلربا است.

برداشت: بسیاری از فرش‌ها که پر از پارچه‌های گرانبها و طلا هستند، اگرچه یک صد فرش داشته باشی، باز ارزش آن‌ها از پانصد بیشتر است.

برداشت: در جهان امروز هیچ چیز از زر و کتان و پارچه‌های نفیس چینی مانند آنچه در گذشته بود، یافت نمی‌شود.

برداشت: مانند طاووس‌های طلایی، هر طاووس یک منزلت و مقام ویژه‌ای دارد و بهاری چون کبک به هر یک از آن‌ها زیبایی می‌بخشد.

برداشت: مهدی یکی را با زر و طلا آراسته و برای او به زیبایی طراحی کرده است.

برداشت: از بیستون تا طاق گرا، عطر خوش زندگی و شور و شوق در جو حاکم است. این فضا با زیبایی‌های طبیعی و احساساتی ویژه، نشاط و هیجان را به انسان منتقل می‌کند.

برداشت: زمین به اندازه‌ای کوچک شده که مانند عرض یک نیزه به نظر می‌رسد و آسمان همچون پرچمی رنگارنگ به نظر می‌رسد.

برداشت: همه راه‌ها به سوی جماعت خوبان مانند عطر و دلپذیری گلاب در گلابی است که در مهد و آرامش قرار دارد.

برداشت: عروسانی که در حال عبور هستند، با شکر و حلوا بر سر راه خود، قندهایی زیبا و خوشمزه قرار داده‌اند که بر روی ماه تابناک نمایان است.

برداشت: چهره‌ی زیبا و دلربای معشوقان با خال و لب‌هایشان به‌گونه‌ای است که در عطر خوش مشک و شیرینی قند ترکیب شده‌اند.

برداشت: در اطراف سر هر درخت بلند، به شیوه‌ای خاص و زیبا، پوششی ترتیب داده شده است.

برداشت: به پشت زین سواران، اسبان به تندی در حرکتند و به خاطر زیبایی موهای سیاه، چالاکی و قدرت را نشان می‌دهند.

برداشت: موهایش را با مروارید تزیین کرده و در کنار آن، مرواریدهایی که از طلا درست شده‌اند، جلوه‌ای زیبا و دلربا به وجود آورده است.

برداشت: به این شکوه و زیبایی و با این نور و تزئین، از چشم بد دور نگه‌دار.

برداشت: هرکدام به شادی و لطافت رفتند تا به استقبال شیرین بازگردند.

برداشت: به جای فندق که درخت را زینت می‌بخشد، در بالای درخت، هر دانه زیبایی مانند فندق تازه و خوشمزه‌ای درخشید.

برداشت: به‌جای گل سرخ، بند نافه از مشک زیبا و لؤلؤی درخشان به طور خاص و با زر خشک را پیشنهاد می‌کند.

برداشت: همه به دنبال گنج و جواهر هستند و برای شیرین با عشق و ناز و محبت فراوان آمده‌اند.

برداشت: هنگامی که مهد شیرین به شهرها آمد، دامن خاک پر از ثروت و نعمت شد.

برداشت: هر بار که گام بر می‌دارد، مانند بهاران سرشار از شادابی و زیبایی، برای او از گل و گیاه نثار می‌شود.

برداشت: به گونه‌ای که اگر کسی از شدت ثروتش دچار تنگدستی شود، هنوز هم از پشت سرش نشانه‌ای از ثروت باقی می‌ماند.

برداشت: با ورود به سرزمین جمشید، مانند تابش درخشان خورشید در برج حمل، نور و قدرت نمایان شده است.

برداشت: پادشاه دستور داد تا موبدان را بخوانند، زیرا این کار مخصوص افراد آگاه و دانا است.

برداشت: در جمعی داستانی از شیرینی گفت که هر کسی به خاطر او جان شیرینش را به دوش می‌گذارد و نثار می‌کند.

برداشت: که شیرین هم همسر و هم همدم و یار من است و به هر مهر و لطفی که به او کنم سزاوار و زیبنده است.

برداشت: کسی که با مهربانی و محبت به من برخورد می‌کند، به خوبی می‌داند چگونه مرا در این زندگی شاد و خوشحال کند.

برداشت: اگر برای او همسری پیدا کنم، باید به او احترام بگذارم و سرم را برای او خم کنم.

برداشت: بهتر است که می و خوشی با گل و زیبایی همراه باشد، زیرا هر پرنده‌ای با جفت خود به آرامش می‌رسد.

برداشت: وقتی که گاو دوجفتی نداشته باشد، چگونه می‌تواند بداند که زمین سخت است یا نرم؟

برداشت: همه از شوق و شادی به خاطر آن کار بزرگ و خلاقانه، از پیشانی‌های خود غبار و کدورت را زدودند.

برداشت: خسرو دست شیرین را گرفت و موبد را فراخواند تا بنشیند.

برداشت: گفتار او به روش‌های سنتی و معتبر شکل گرفته است، همانطور که موبدان با قواعد خاص خود کار می‌کنند و به اصول موجود پایبندند.

برداشت: زمانی که او را به محفل ویژه دعوت کرد، او را به درون پرده خاصی فرستاد.