بخش ۸۵ - غزل گفتن باربد از زبان خسرو

برداشت: نکیسا وقتی این داستان را با سازش نواخت، باربد آواز را به یاد آورد و آغاز به خواندن کرد.

برداشت: نغمه‌ای را که عاشقان با شوق و زیبایی تزیین کرده‌اند، این غزل به طور مستقیم و بی‌پرده به دل‌ها وارد می‌شود.

برداشت: در کوچه‌های تو، ای نور زیبایی، به نظر می‌رسد که سرنوشت پاهایش را در جلوی من گذاشته است.

برداشت: اگر مرا مانند گوسفند سر ببری، من مانند سگی به دنبالت می‌آیم و از تو جدا نمی‌شوم.

برداشت: دلم را می‌کشی و هیچ نگرانی از این ندارم، ببرش، چون از بی‌خبری و بی‌عملی در حالتی نیستم.

برداشت: بدنی که نمی‌تواند بار غم دل را تحمل کند، نمی‌تواند بار عشق محبوب را نیز به دوش بکشد.

برداشت: اگر کسی در خدمت افراد بیمار قرار نگیرد، نباید بابت این موضوع ناراحت شود، زیرا دور بودن از خدمت باعث چنین احساسی می‌شود.

برداشت: من تلاش می‌کنم که دلم را از تو جدا کنم، چون بدون تو زندگی‌ام رونق و شادی ندارد.

برداشت: نه می‌توانم دل را از تو جدا کنم و نه می‌توانی از دل من جدا شوی.

برداشت: بدان که زندگی‌ای که با تو هستم به اندازه‌ی چندین زندگی ارزش دارد، زیرا بی‌تو احساس می‌کنم که در دریاچه‌ای از خون غرق شده‌ام.

برداشت: بدان که چشمان سیاه تو مانند شکارچی هستند، چرا که از زیبایی و جذابیت تو، چشمانم پر از غبار شده‌اند.

برداشت: من از تو خالی و ناامید مانده‌ام، مانند ذره‌ای که از خورشید جدا شده باشد.

برداشت: از تو جدا شدم و دردی عمیق و تنهایی را احساس می‌کنم، مثل ماهی‌ای که از دریا دور افتاده باشد.

برداشت: من بیشتر از این نمی‌توانم مانند ماه در مه تو بشوم، از طرفی می‌دانی که این دوگانگی مانند تاج و تیغ است.

برداشت: وقتی در سرزمین زیبایی تو، نظر لطف و محبت تازه‌ای پیدا شد، لطفاً نمونه‌ای نو از آن را ارائه بده.

برداشت: بعد از سال‌ها که زندگی کردم، آنقدر دل‌تنگ تو هستم که حتی یک شب نتوانم روزهای سپری شده را فراموش کنم و فقط بخواهم جای پایت را ببوسم.

برداشت: اگر چهره‌ات لبخند بر لبانم آورد، گویی توانسته‌ای جان تازه‌ای به مرده‌ای ببخشی.

برداشت: با یک بوسه، کسی که دلتنگ و غمگین است را شاد کنید و با عطری دل‌انگیز، کسی که جانش رفته را زنده نمایید.

برداشت: دیدار روی تو برای من خوشایند است و شنیدن صدایت برایم مبارک و خوشبختی به ارمغان می‌آورد.

برداشت: برخلاف آن چیزی که از نظر من پنهان بود، زندگی مانند آبی است که از چشم بد دور می‌ماند.

برداشت: خدای کامل، کافران را از وجود خود آفریده است، از جسم تا روح را او خلق کرده است.

برداشت: امید دارم که با نگاه مهربان تو، شب‌های تارم به روشنایی روز تبدیل شود.

برداشت: وقتی شیرین به نوازندگی باربد گوش داد و تحت تأثیر عشق قرار گرفت، متوجه شد که خود را در موقعیتی نامناسب و دشوار قرار داده است.

برداشت: صدایی از دل پرغصه‌ای بلند شد و در دستش ساز را به صدا درآورد.

برداشت: به راهی برو که باعث گمراهی آن شاه شود، شاید این قضاوت و داوری پایان یابد.