بخش ۵۵ - آگاهی یافتن خسرو از عشق فرهاد

برداشت: یکی از نزدیکان خسرو این ماجرا را کاملا برای او تعریف کرد.

برداشت: که فرهاد از عشق شیرین چنان شده که حدیث و داستانش زبانزد عالم شده‌است.

برداشت: عشق و آرزوی شیرین چنان مغزش را هوسی و سودایی کرده که از آن عشق، راه صحرا در پیش گرفته است.

برداشت: از عشق و سودای آن دلبند‌، پریشان و پا و سر برهنه می‌گردد.

برداشت: احساس می‌کنم (که چیزهایی که درباره او می‌گویند درست است و‌) عاشق شیرین است و این بی‌پروایی و بلند‌آوازی او از این عشق است.

برداشت: نه از پیر و جوان و نه از خرد و کلان هراس و بیمی ندارد و از هیچ خطری نمی‌ترسد.

برداشت: اما به پیوند آن زیبارو نرسیده و فقط وعده‌ای یا حرفی از او شنیده است.

برداشت: از بس که به یاد آن سیم‌اندام است که دیوانه خواهد شد.

برداشت: هر هفته به قصر شیرین می‌رود و سلامی و ادبی در آنجا عرض می‌کند و همین‌که پیام و حرفی بشنود راضی می‌شود.

برداشت: شاه وقتی این ماجرا را شنید عشق او به شیرین بیشتر شد.

برداشت: دو هم‌زور و هم‌میدان بهتر با هم کشتی می‌گیرند‌، دو بلبل (در عشق یک گل، رقابت می‌کنند و ) بهتر می‌خوانند.

برداشت: وقتی که کالایی دو خریدار داشته باشد آن‌وقت ارزش کالا بیشتر می‌شود.

برداشت: خسرو از بس شادمان و خوشحال شد که با او (فرهاد) بی‌دلی هم‌داستان شد.

برداشت: از یک نظر هم غیرتی شد و بر شیرین غیرت برد و فرهاد غریتمند این حس را در او بیشتر کرد.

برداشت: در حل این مشکل‌، رای و فکرش ناتوان شد، زیرا پایش در گِل عشق فرو رفته بود و خود بیمار عشق بود.

برداشت: وقتی که بیماری بر تن چیره می‌شود، قامت سرو راست‌اندام را خم می‌کند.

برداشت: آدم بیمار نمی‌تواند خود را درمان کند چونکه رای و تصمیم آدم بیمار هم کج و نادرست است.

برداشت: سخن و رای آدمی در تندرستی و سلامت، راست و درست است همانطور که در سستی و ضعف، همه تصمیم‌ها و تدبیرها سست و غلط می‌شود.

برداشت: پزشک اگر نبض بیماران را می‌گیرد و بیمار را معاینه می‌کند اما در بیماری و وقتی که خود بیمار می‌شود می‌دهد (پزشک) دیگری نبض او را بگیرد و معاینه کند.