بخش ۱۳۸ - رجوع کردن بدان قصه کی شاه‌زاده بدان طغیان زخم خورد از خاطر شاه پیش از استکمال فضایل دیگر از دنیا برفت

برداشت: قصه را کوتاه کن، چون نفس انسان کور است و او را بعد از سال‌ها به سمت مرگ هدایت می‌کند.

برداشت: هنگامی که شاه از حالت عدم به وجود آمد، نگاهش مانند چشم مریخ، خونی به جا گذاشته بود.

برداشت: وقتی به تیرکمان آن بی‌نظیر نگاه می‌کنی، متوجه می‌شوی که از خود تیرکش بیشتر از یک تیر ندارد.

برداشت: گفت: تیر کجاست که از حق فرار کرده است؟ پاسخ داد که آن تیر در گلویم نشسته و به خاطر توست.

برداشت: آن پادشاه با دل بزرگش عفو کرد، اما به هر حال تیر آه، کشتن را به همراه دارد.

برداشت: در سوگ او، کشته شده و اشک می‌ریزد. او هم‌زمان هم جان‌کاه است و هم سرپرست.

برداشت: اگر هر دو آنها نباشند، پس هیچ چیز وجود ندارد. او هم می‌تواند خلق را نابود کند و هم عامل اندوه و غم باشد.

برداشت: شهید به خاطر این که خداوند بر جسم و جانش آزمایش‌هایی فرستاده بود، از او سپاسگزاری می‌کرد.

برداشت: بدن ظاهری در نهایت باید برود، اما روح و معنا همیشه ادامه دارد و برای شاد زیستن به معنا نیاز داریم.

برداشت: هرگونه تندی و عتابی که بر کسی روا شود، اگرچه ممکن است بر ظاهر او اثر کند، اما در عمق وجود او، عشق و محبت به دوستان باقی می‌ماند و راهی به سوی محبت و دوستی وجود دارد.

برداشت: هرچند او لباس و زینت‌های پادشاهی را بر تن داشت، اما در نهایت از وجود و کمال واقعی او الهام گرفت و راه خود را پیدا کرد.

برداشت: آن شخص سوم از میان آن سه نفر، کسل‌ترین و بی‌حوصله‌ترین بود و به‌طور کلی چهره و معنا را از وجود خود برداشت.