بخش ۱۳۷ - رجوع کردن به قصهٔ پروردن حق تعالی نمرود را بی‌واسطهٔ مادر و دایه در طفلی

برداشت: نتیجه آن باغی که در دل عارفان است، از تندبادهای سخت و زیانبار در امان مانده است.

برداشت: یک پلنگی بچه‌های تازه به دنیا آمده‌ای داشت. گفتم او را به شیرسردی جزا بدهید.

برداشت: پس به او شیری داد و به او خدمت کرد تا بزرگ شد و مردی نیرومند شد.

برداشت: زمانی که او بزرگ شد، به یک پری گفتم تا به او سخن گفتن و قضاوت کردن را آموزش دهد.

برداشت: من او را در این چمن پرورش دادم، اما نمی‌دانم چگونه می‌تواند در هنر من جا بگیرد.

برداشت: پدر برای ایوب محبت و هدیه‌ای فرستاده که مناسب مهمانی در کرمان است و بدون خطر و ضرر است.

برداشت: کرمان به من هدیه داده شده و تو ای مهر، بر پدر من تاثیر می‌گذاری. این قدرت و توانایی توست.

برداشت: من به مادران آموختم که چگونه باید رفتار کنند، زیرا من از لطف و محبت خود به آن‌ها آموزش دادم.

برداشت: من به او توجه و محبت‌های زیادی کردم و تلاش کردم تا او بدون هیچ واسطه‌ای رحمت و محبت من را ببیند.

برداشت: تا زمانی که دلایل و عوامل در ایجاد نزاع حضور نداشته باشند، هیچ کمکی از درون انسان به میان نمی‌آید.

برداشت: اگر به خود شخص هیچ دلیلی برای شکایت نداشت، پس از هر دوستی نیز ناراحتی نداشت.

برداشت: من این موضوع را با تمام جزئیات و ارتباطاتی که داشتم مشاهده کردم و آن را بدون هیچ واسطه‌ای پرورش دادم.

برداشت: شکر خداوند این است که ای بنده بزرگ، او سبب شد تا نمرود به سزای خود برسد و خلیل (ابراهیم) از آتش رهایی یابد.

برداشت: این بیت به تمجید و ستایش از یک شاه‌زاده اشاره دارد که با داشتن زیبایی و مقام، در کمال عظمت و بزرگمنشی قرار دارد. او به خاطر مقام و کارت خود، از خودخواهی و جستجوی قدرت فاصله گرفته و به صورت متواضعانه عمل می‌کند.

برداشت: چرا باید به کسی جز خودم وابسته شوم، وقتی که من صاحب سرنوشت و خوشبختی‌ام؟

برداشت: فقدان محبت‌های شاه، که یادآور آن‌ها شدیم، باعث شد که دلش از سرسختی و غرور پنهان بماند.

برداشت: نمرود، با جهل و نادانی خود، نعمت‌ها و لطف‌هایی که به او داده شده بود را نادیده گرفت و زیر پا گذاشت.

برداشت: این روزها فردی که کافر و بی‌اعتقاد است، به خود می‌بالد و به طور برتری‌جویانه ادعای خداوندی می‌کند.

برداشت: به آسمان رفته است، با شکوه و با سه پرنده، تا با من درگیر شود.

برداشت: این جمله به این معناست که فردی به خاطر رسیدن به هدف خود، تعداد زیادی از افراد بی‌گناه را قربانی کرده است تا بتواند به مقصودش برسد. او به دنبال دست‌یابی به چیزی بزرگ و ارزشمند است، مشابه داستان ابراهیم که تلاش کرد تا به مقام والایی برسد، اما در این مسیر از آسیب رساندن به دیگران نیز دریغ نکرده است.

برداشت: این شعر به این معناست که یک منجم پیش‌بینی کرده است که در سال آینده، دشمنی به وجود خواهد آمد و جنگ و قتال به وقوع خواهد پیوست.

برداشت: هشدار بده به خود که در برابر آن دشمن احتیاط کنی، زیرا هر کسی که به دنیا می‌آید، از بدی‌ها و آلودگی‌ها آسیب می‌بیند و در معرض خطر قرار می‌گیرد.

برداشت: کوری او یعنی اینکه در واقع نمی‌تواند حقیقت را ببیند و همچون کودکی که تحت سرپرستی وحی الهی قرار دارد، به مانند کسی است که به اشتباه به مسیری نادرست گام گذاشته و بار دیگر، مشکلات و اشتباهات دیگران بر دوش او سنگینی می‌کند.

برداشت: عجب اینکه از پدر چیزی را گرفت، در حالی که از نیاکان خود در تاریکی غرور دارد.

برداشت: اگر دیگران از جوانب مختلف به ما بی‌اعتنایی کنند و ما را نادیده بگیرند، او از ما چیزهای باارزش و گرانبها را به دست خواهد آورد.

برداشت: در اینجا به خطر و تهدیدی اشاره می‌شود که در درون انسان وجود دارد. شخص به خود می‌گوید که اگر نفس بد (غیرسالم و منفی) وجود داشته باشد، چه دلیلی برای توجیه رفتارهای ناپسند خود پیدا می‌کند؟ به عبارتی دیگر، حتی اگر زمینه برای اشتباهات و ناپسندی‌ها وجود نداشته باشد، باز هم نمی‌توان بهانه‌ای برای توجیه آنها آورد.

برداشت: در کج‌راهی و گمراهی، بسیاری از انسان‌ها به دلیل نفس زشت و افکار نادرست خود دچار گمراهی و نادانی می‌شوند.

برداشت: به همین دلیل می‌گویم ای بندهٔ فقیر، این رشته را از گردن سگ برنگیر.

برداشت: اگر این سگ معلم شود، باز هم سگ است و پستی نفس او بیانگر این است که او به تربیت و آموزش نپرداخته است.

برداشت: اگر فرض کنی وجود یک طایفه در جای خود به اندازهٔ طایفه‌ای دیگر اهمیت دارد، مثل اینکه یک طایفه بر سر میزی نشسته باشد، به همین ترتیب قابلیت و توانایی‌های هر طایفه نیز می‌تواند به اندازهٔ اهمیت آن باشد.

برداشت: تا وقتی که تو با وجود خودت و با عقل و فهمت از مشکلات و رنج‌ها دور هستی، می‌توانی مثل یک موزه‌ی زیبا و با ارزش در کنار دوستت قرار بگیری.

برداشت: تمامی قرآن توضیحی بر بدی‌های درون انسان‌هاست، پس نگاه کن در نوشته آن، دیدگانت کجا معطوف است.

برداشت: ذکر نفس معمولی‌ها مانند تلاشی است که در نبردهای پیامبران باعث جرقه‌ای می‌شود.

برداشت: در یک دوره‌ی طولانی، ناگهان صدا و اثر منفی یک شخص نامناسب در جهان به وضوح دیده شد.