بخش ۱۳۵ - خطاب حق تعالی به عزرائیل علیه‌السلام کی ترا رحم بر کی بیشتر آمد ازین خلایق کی جانشان قبض کردی و جواب دادن عزرائیل حضرت را

برداشت: خدا به عزرائیل می‌گفت: ای نگهبان، از کدامیک از انسان‌ها بر تو رحم می‌آید؟

برداشت: او می‌گوید که دلش به شدت از درد می‌سوزد، اما از ترس، نمی‌تواند به این مسئله رسیدگی کند و آن را نادیده گرفته است.

برداشت: آرزو می‌کنم کاش خداوند برای من جان من را در ازای فتی قربانی کند.

برداشت: می‌پرسد که آیا بر کسی که به او رحم بیشتری داری، از کس دیگری که دلش پر از درد و سوز است، احساس همدردی بیشتری می‌کنی یا نه؟

برداشت: روزی کشتی من بر روی امواج تند غرق شد و به تکه‌های کوچک تقسیم گردید.

برداشت: پس گفتی که جان همه را بگیر، جز زنی و غیر از کودکی که در این گله هستند.

برداشت: هر دوی آن‌ها در یک قایق مانده‌اند و امواج دریا آن قایق را به این سو و آن سو می‌برد.

برداشت: دوباره به من گفتی که جان مادر، بچه را بغل کن و تنها بگذار، از خواسته‌ات پیروی کن.

برداشت: وقتی که از آغوش مادر جدا شدم، می‌دانی که چقدر این جدایی برایم تلخ و دردناک بود.

برداشت: من بارها شاهد غم و دردهای عمیق بوده‌ام و تلخی آن کودک هنوز از ذهنم نرفته است.

برداشت: طفل Innocent است و حق او بر اساس لطف و مهربانی خداوند است. به او گفتم که خداوند می‌تواند حتی بزرگ‌ترین موانع را از سر راهش بردارد و او را در فضای امن و آرامش قرار دهد.

برداشت: یک جنگل پر از سوسن و ریحان و درختان میوه‌دار با میوه‌های خوشمزه.

برداشت: من برای کودک خود با صدای دلنشین و گوارا، چشمه‌های آب شیرین و زلالی را فراهم کرده‌ام.

برداشت: در آن باغ، صدها پرنده خوش‌آواز، نغمه‌های دل‌انگیز و زیبایی سر می‌دهند.

برداشت: من زینت او را از گل نسترن بیشتر کرده‌ام و او را از آسیب‌های مشکلات محافظت کرده‌ام.

برداشت: مرا ببین که چطور از خواسته‌ها و آرزوهای بزرگ سخن می‌گویم، اما با احتیاط و آرامش از باد می‌خواهم تا به آرامی و بدون ایجاد مشکل به مسیر خود ادامه دهد.

برداشت: ابر به کسی گفته شده که باران نبارد و برق هم به کسی گفته شده که با سرعت نرود.

برداشت: ای باغ، تو را از این چمن دور کن، که بهمن با دست‌هایش بر روی این سرزمین زیبا سایه افکنده است.