بخش ۱۳۲ - در بیان آنک دوزخ گوید کی قنطرهٔ صراط بر سر اوست ای مؤمن از صراط زودتر بگذر زود بشتاب تا عظمت نور تو آتش ما را نکشد جز یا مؤمن فان نورک اطفاء ناری

برداشت: شعله‌های عشق، از این جهت که تو ای صفی، باعث می‌شود جهنم ضعیف و بی‌منطق شود.

برداشت: می‌گوید: ای صاحب وقار، از اینجا عبور کن و بی‌خیال باش، وگرنه آتش‌های تو برای من که آتش‌نشان هستم، خطرساز خواهد بود.

برداشت: کفر مانند آتش جهنم است و فقط این نفس ماست که آن را شعله‌ور می‌کند.

برداشت: زودتر این آتش و هیجان را به این کار بسپار تا نه عذاب دوزخ بر تو بیفتد و نه شعله‌ای از آن به تو برسد.

برداشت: او به او می‌گوید که مانند باد از بهشت بگذرید، وگرنه هر آنچه که من دارم، بی‌ارزش خواهد شد.

برداشت: تو صاحب مزرعه‌ای و من همان کسی هستم که خوشه‌ها را درو می‌کند. من بتی هستم که تو در سرزمین‌های خودت حکمرانی می‌کنی.

برداشت: آتش جهنم و بهشت هر دو در انتظار او هستند، اما هیچ‌یک از آن‌ها امنیتی برای او فراهم نمی‌کنند.

برداشت: عمر او گذشت و نتوانست راه حلی پیدا کند. صبر او بسیار دردناک بود و نتوانست جان خود را بر این درد تحمل کند.

برداشت: مدتی به دل دلخوری و بی‌صبرى مشغول بود، اما در نهایت عمرش به پایان رسید بدون اینکه به خواسته‌اش برسد.

برداشت: صورت معشوق پنهان شد و به معنای عشق چسبید.

برداشت: اگر لباسش از شعر و هنر باشد، بهتر است بدون حجابش را ببینیم.

برداشت: من از جسم او جدا شدم و اکنون در خیال او به آرامی حرکت می‌کنم و به اوج پیوند و ارتباط می‌رسم.

برداشت: این مباحث تا اینجا قابل بیان است و هر چیزی که بعد از این بیاید باید پنهان بماند.

برداشت: اگر بگویی یا تلاش کنی، از صد هزار چیز وجود دارد که بی‌فایده است و در نهایت معلوم نخواهد شد.

برداشت: تا زمانی که اسپ و زین وجود دارد، می‌توان به دریا رفت، اما بعد از این، وسیله‌ی حمل و نقل چوبی خواهد بود.

برداشت: کشتی چوبی به تنهایی و روی خشکی ناتوان است، اما برای دریانوردان، آن وسیله‌ای است که به آنها راهنمایی می‌کند.

برداشت: این سکوت مانند یک قایق چوبی است که به آرامی در میان آب‌ها حرکت می‌کند و این سکوت به دیگران نیز القا می‌شود.

برداشت: هر سکوتی که تو را آزار می‌دهد، در واقع صدای عشق در جایی دیگر به گوش می‌رسد.

برداشت: تو می‌گویی چرا او خاموش است و او هم می‌گوید چرا تو به حرف‌های او گوش نمی‌دهی.

برداشت: من به خاطر فریادها و صدای بلند اطرافم بی‌خبر و نا‌آگاه مانده‌ام، در حالی که دیگران با هوشیاری از این وضعیت آگاهند و متوجه آن می‌شوند.

برداشت: یک نفر در خوابش فریاد می‌زند و در دلش خیل زیادی از مسائل و آموزه‌ها را به چالش می‌کشد.

برداشت: این کسی که در کنار او نشسته و بی‌خبر خوابیده، همان کسی است که از آن شور و غوغا بی‌خبر است.

برداشت: شخصی که در اثر شکست مرکب چوبینش غرق شد، خود به نوعی مانند ماهی است که در آب زندگی می‌کند.

برداشت: حالت او نه ساکت است و نه واضح، و در توصیف او هیچ نامی وجود ندارد.

برداشت: هیچ‌کدام از این دو وجود ندارد، بلکه آنچه شگفت‌انگیز است، بیان این نکته خارج از قاعده‌های ادب است.

برداشت: این مثال به شکل ساده و مستقیم بیان شد، اما در دنیای واقعی نمی‌توان از مثال‌های ملموس بهتر از این پیدا کرد.