بخش ۱۲۳ - مثل

برداشت: روزی درویش با فردی بی‌خبر از مقام خود صحبت می‌کرد و گفت که هیچ‌کس تو را در این مکان نمی‌شناسد.

برداشت: او گفت اگر نمی‌دانی که من چه کسی هستم، خودم به خوبی می‌دانم کیستم.

برداشت: اگر تو به جای این که من را به درد و رنج بیندازی، خودت این‌گونه باشی، من چشمانم را از دست می‌دهم و نمی‌توانم تو را ببینم.

برداشت: من احمق هستم و نمی‌فهمم، اما به نظر می‌رسد که سرنوشت خوبی دارم؛ چرا که بخت بهتر از stubbornness و سرسختی من است.

برداشت: این سخن مطابق با تصور تو بیان می‌شود، و گرنه سرنوشت من به عقل من نیز راه می‌دهد.