بخش ۱۱۸ - حکایت آن شخص کی خواب دید کی آنچ می‌طلبی از یسار به مصر وفا شود آنجا گنجیست در فلان محله در فلان خانه چون به مصر آمد کسی گفت من خواب دیده‌ام کی گنجیست به بغداد در فلان محله در فلان خانه نام محله و خانهٔ این شخص بگفت آن شخص فهم کرد کی آن گنج در مصر گفتن جهت آن بود کی مرا یقین کنند کی در غیر خانهٔ خود نمی‌باید جستن ولیکن این گنج یقین و محقق جز در مصر حاصل نشود

برداشت: یک ثروت و املاکی وجود داشت که همه را مصرف کرد و خود او در حالتی ناتوان و ضعیف باقی ماند.

برداشت: مالی که به ارث می‌رسد، خود وفا ندارد، زیرا مانند بنایی است که از گذشته جدا شده و تنها یادگار آن باقی مانده است.

برداشت: او نمی‌داند که چه کسی است که با تلاش و زحمت بسیار کم به نتیجه می‌رسد.

برداشت: ای فلان، تو قدر جان و هستی خود را نمی‌دانی، چون نعمت‌هایی که بدون هیچ گونه زحمت و با بخشش حق به تو داده شده، را درک نمی‌کنی.

برداشت: مال و اموال رفته‌اند و خانه‌ها همچنان باقی مانده‌اند، مانند چغندر که در زمین‌های ویران مانده است.

برداشت: ای خدای من، تو برگی به من دادی که بروم، حالا یا دوباره برگی به من بده تا بروم یا مرگ را برایم بفرست.

برداشت: زمانی که یاد خدا از دلش خالی شد، شروع به فریاد زد: ای پروردگار، مرا نجات بده.

برداشت: پیمبر (ص) فرموده است که مؤمن در برابر مشکلات و در زمان‌های سخت مانند گل و گیاه است که در میان سرما و بی‌حالی، باز هم شکوفا می‌شود و در دلش ناله‌ای برای حال و هوای خود دارد.

برداشت: وقتی که ساز مطرب به زمین افتد، از او دوری کن، زیرا آسیب‌های او برایت خوشایند خواهد بود.

برداشت: خودت را به خوشی و شادی در میان دوستانت مشغول کن، چرا که این حالت سرخوشی از آن می‌آید که از می لذت می‌بری.

برداشت: چشم او از شدت احساسات پرآب شده و اشک می‌ریزد، این اشک به مانند آبی است که مزارع دین و باورهایش را سیراب می‌کند.