بخش ۱۰۳ - حکایت آن پادشاه و وصیت کردن او سه پسر خویش را کی درین سفر در ممالک من فلان جا چنین ترتیب نهید و فلان جا چنین نواب نصب کنید اما الله الله به فلان قلعه مروید و گرد آن مگردید

برداشت: یک شاه بود که سه پسر داشت. هر سه پسر از نظر هوش و دانش دارای استعداد و قابلیت‌های ویژه‌ای بودند.

برداشت: هر یک از آنها در بخشش، جنگ و قدرت از دیگری برتر است.

برداشت: در پیش پادشاه، شاهزاده‌ها به صف ایستاده‌اند و سیرت دل‌نشین پادشاه مانند سه شمع می‌درخشد.

برداشت: پسر به طور مخفیانه از چشمان پدرش، آبی که نشانه‌ای از نخل است، می‌کشد.

برداشت: این چشمه‌ی زلال، فرزندش به سرعت به سمت باغ‌های دل‌انگیز و خانه‌ی پدر و مادرش می‌رود.

برداشت: تازه‌ترین میوه‌ها و گل‌ها در باغ والدینش شکوفا شده‌اند و وجود این دو برکت و زیبایی خاصی به زندگی‌اش بخشیده است.

برداشت: زمانی که چشمه‌ای به دلیل بیماری یک فرد ضعیف خشک شود، برگ و شاخه‌های نخل نیز پژمرده و بی‌جان می‌شوند.

برداشت: خشکی درخت نخل به وضوح نشان می‌دهد که فرزندان آن نتوانسته‌اند آبی از خود خارج کنند.

برداشت: بسیاری از منابع پنهان و عمیق وجود دارند که می‌توانند به زندگی شما پیوند داشته باشند، حتی اگر از آن‌ها غافل باشید.

برداشت: تو که از آسمان و زمین به وجود آمده‌ای، حالا جسم تو چقدر خوب و پرمایه شده است.

برداشت: این دنیا و نعمت‌هایش به ما تعلق ندارد و باید به‌خوبی از آن‌ها استفاده کنیم. هر چیزی که به دست می‌آوریم باید در نهایت به جای خود بازگردانده شود.

برداشت: تنها روحی که در من دمیده شده، از جانب خداوند است و باقی روح‌ها به نوعی دیگر به وجود آمده‌اند.

برداشت: به طور بیهوده درباره جان حرف می‌زنم، در حالی که نمی‌توانم به عظمت و خلقتش اشاره کنم.