بخش ۹۳ - داستان آن مرد کی وظیفه داشت از محتسب تبریز و وامها کرده بود بر امید آن وظیفه و او را خبر نه از وفات او حاصل از هیچ زنده‌ای وام او گزارده نشد الا از محتسب متوفی گزارده شد چنانک گفته‌اند لیس من مات فاستراح بمیت انما المیت میت الاحیاء

برداشت: یک درویش از اطراف دیار به سمت تبریز آمد و در حال نیازمند بودن است.

برداشت: در تبریز، شخصی به نام بدرالدین عمر وجود دارد که شاید هزاران وام بد بدهکار باشد، اما این وضعیت او به زر (دارایی) مرتبط نیست.

برداشت: محتسب بدبرخوردی دارد و دلش مثل دریا پر از غم است؛ هر تار موی او نشانه‌ای از سخاوت و بزرگواری است.

برداشت: اگر حاتم طایی هم بودی، به عنوان گدا در کنار او قرار می‌گرفتی و به احترام او، سر بر خاک پای او می‌نهادی.

برداشت: اگر به تشنه‌ای دریا و آب زلال می‌دادی، از بزرگواری‌ات شرمنده می‌شدی.

برداشت: اگر ذره‌ای را به سمت مشرق بفرستی، در آن صورت به خاطر شخصیت و توانایی‌اش نالایق خواهد بود.

برداشت: آن بیگانه به امید او آمد؛ او کسی است که غریبان را با سرنوشت و ویژگی‌های خود آشنا می‌کند.

برداشت: آن غریب از درختی که در آن قرار دارد، بی‌نهایت وام و بخشش را آموخته و از عطای آن بهره‌مند شده است.

برداشت: به دلیل اعتماد به کرامت و بخشش او، از او درخواست کمک کرد.

برداشت: من دیگر به آن اهمیت نمی‌دهم و برای دریافت نعمت‌ها و لطف‌های بزرگ به امیدی نشسته‌ام.

برداشت: کسانی که از وام‌ها رنج می‌برند، باید با شادی و امید زندگی کنند، مانند گلی خندان که در باغی زیبا و پر از نعمت‌ها رشد کرده است.

برداشت: اگر پشت او از گرمای خورشید عرب داغ شده، چه نیازی به نگرانی از سبال بولهب دارد؟

برداشت: زمانی که ابرها رابطه و پیوندی دارند، هیچ تردیدی نیست که از سقاها (آب‌کش‌ها) آب به آنها داده خواهد شد.

برداشت: جادوگران می‌دانند که آیا خداوند این قدرت را به ما داده است که این دست و پا را در اختیار داشته باشیم یا نه.

برداشت: هر کسی که دارای توانایی و قدرت مانند شیران باشد، می‌تواند با قدرت خود، پشت پلنگان را بشکند و آنها را مغلوب کند.