بخش ۴۶ - لیس للماضین هم الموت انما لهم حسرة الفوت

برداشت: راستی راستی گفته شده که هر کسی که از دنیا عبور کند، در حقیقت به حقیقت پی می‌برد.

برداشت: درد و ناراحتی بابت مرگ او وجود ندارد، بلکه افسوس صد افسوس به خاطر از دست رفتن او وجود دارد.

برداشت: چرا من رو به سوی مرگ نمی‌کنم، با اینکه مرگ خودش منبع هر قدرت و ثروتی است؟

برداشت: من تمام عمرم را به سمت تصورات و خیالاتی که در پی مرگ از دست رفتند، معطوف کرده‌ام.

برداشت: مردگان به خاطر مرگ خود حسرتی ندارند، زیرا ما در زندگی‌شان اثری از خود به جای گذاشته‌ایم.

برداشت: ما هیچ وقت ندیدیم که آن تصویر واقعی است و کف دریا حرکت کند و علفی را به دست آورد.

برداشت: هنگامی که دریا دست‌ها را به سوی خود می‌کشاند، به آرامگاه برو و به آن دست‌ها نگاه کن.

برداشت: بگو چه شد که جنبش و حرکت شما در وسط این دریا غوطه‌ور شده است؟

برداشت: این بیت به این معناست که از کسی که مبتلا به مشکل است، در مورد علت آن مشکل سوال نکنید. بهتر است به مشکلات او توجه کنید و به جای پرسش کردن، به دنبال راه‌حلی برای کمک به او باشید.

برداشت: این بیت به این معناست که مانند نقش و تصویری که بر روی کف دریا می‌افتد، هیچ حرکتی ندارد و بدون وجود بادی، خاک نیز نمی‌تواند بر روی اوج‌ها و بلندی‌ها بیفتد. به عبارت دیگر، اگر شرایطی برای حرکت و تغییر وجود نداشته باشد، چیزی هم نمی‌تواند تغییری کند و بی‌حرکت باقی می‌ماند.

برداشت: وقتی غبار و نقش را دیدی، مثل اینکه باد را در کف دستت حس می‌کنی؛ وقتی به دریا نگریستی، آن را به عنوان یک پدیده جدید و شگفت‌انگیز تجربه کن.

برداشت: بنگر که چگونه از تو و به خاطر تو، کارهای باقی‌ات به نیکی و زیبایی انجام می‌گیرد.

برداشت: شمع‌ها از چربی تو روشن نمی‌شوند و لذت کباب تو نمی‌تواند مستی را به همراه آورد.

برداشت: در میان سختی‌ها و چالش‌ها، به راحتی می‌توان به زیبایی‌ها و نکات مثبت زندگی نگاه کرد و آن‌ها را مشاهده کرد.

برداشت: با یک نگاه، دو گز فاصله را می‌بیند و با یک نگاه، دو جهان را می‌بیند و صورت شاه را مشاهده می‌کند.

برداشت: در این دنیا تفاوت‌های زیادی وجود دارد، مانند سرمه که در دل آنها نهفته است، و خداوند بهتر از هر کسی از نهان‌ها آگاه است.

برداشت: وقتی می‌شنوی که در بحر هستی هیچ، تلاش کن همیشه به سمت این بحر بروی و در آن بمانی.

برداشت: اصلی‌ترین ویژگی کارگاه وجود، نبود هیچ چیز و خلأ است که خود را به صورت بی‌نشان و خالی نمایان می‌کند.

برداشت: استادان به دنبال نشان دادن نتایج کار خود نیستند، بلکه باید به جایی برسند که نقص‌ها و کاستی‌های خود را ببینند و برطرف کنند.

برداشت: در واقع، تو استاد تمامی استادان هستی و هیچ کارگاهی در این باره وجود ندارد.

برداشت: هر جا که تو حضور نداری، کارهای حق و فعالیت‌هایش بیشتر و رونق بیشتری دارد.

برداشت: تو وجود نداری، اما وجود تو در دل و نظر بالاترین مقام را دارد و فقیران و درویشان همیشه از تو جلوترند.

برداشت: به ویژه در مورد درویشی که بدون بدن و دارایی شده است، کار او مربوط به فقر است و نیازی به پرسش در این زمینه وجود ندارد.

برداشت: سؤال کننده کسی است که از دست دادن ثروت خود را می‌پذیرد، در حالی که راضی و قانع کسی است که جان خود را فدای چیزی می‌کند.

برداشت: پس از درد، دیگر شکایتی نکن، زیرا به سوی کسی که بی‌درد است، همچون اسب تندرو نمی‌توان رفت.

برداشت: ما به اندازه‌ای از این موضوع صحبت کردیم؛ حالا تنها به آنچه باقی مانده فکر کن. اگر ذهنت ثابت و بی‌تحرک بود، به یادآوری مطالب گذشته بپرداز.

برداشت: ذکر و یاد خدا به اندیشه انسان جان تازه‌ای می‌بخشد و مانند خورشیدی است که می‌تواند تاریکی‌ها و افسردگی‌ها را از بین ببرد.

برداشت: این بیت به این معنی است که اصل و اساس وجود انسان، جاذبه و کشش درونی اوست. اما ای خواجه، باید کار و تلاش کنی و به این جاذبه وابسته نباشی و تنها به آن اتکا نکن.

برداشت: چون ترک‌کار بسیار دل‌انگیز و جذاب است، به همین خاطر است که در آنجا فداکاری و جانبازی لازم است.

برداشت: ای بنده، نه به همه چیز با عقل و فکر خودت، نه با از خودگذشتگی به طور کامل بپذیر و نه کاملاً انکار کن. همیشه در حال مشاهده و یادگیری از دستورات و نهی‌ها باش.

برداشت: اگر ناگهان مرغ عشق را دیدی که به سوی دوست پرواز کرده، مانند سحرگاهی که شمع روشن می‌شود، لذت ببر و از آن بهره‌مند شو.

برداشت: چشم‌ها تنها نگاهی به نور او دارند، اما در عمق وجود، مغزها او را فراتر از ظاهر مشاهده می‌کنند.

برداشت: انسان می‌تواند در یک ذره از خورشید، نشانه‌های بی‌پایانی و ادامه حیات را ببیند و همچنین در یک قطره آب، تمام وسعت دریا را مشاهده کند.