بخش ۴۲ - رجوع به داستان آن کمپیر

برداشت: چون وقت رفتن عروسی رسید، آن مرد جوان با دقت و حوصله مدل موی خود را مرتب کرد و آماده شد.

برداشت: آن زن پیر، آیینه را در دست گرفت تا چهره و صورت و بینی‌اش را آراسته و زیبا کند.

برداشت: چندین بار گل را به صورتش مالیدند، اما سفرهٔ چهره‌اش را بیشتر نپوشاندند.

برداشت: عشرهای قرآن را از جای خود می‌کند و بر روی آن موجود پلید می‌کوبد.

برداشت: تا زمانی که چهرهٔ زیبا و دلربای او از دید پنهان بماند، مانند نگین درخشان در انگشتان انسان‌ها خواهد درخشید.

برداشت: هر جا که ده (عشر) قرار می‌گرفت، چادر او برمی‌افتاد و می‌پوشاند.

برداشت: او دوباره آن ده دانه را با چهره‌اش بر دور و بر صورتش می‌فشارد.

برداشت: بار دیگر چادر را به درستی برپا کردی، ولی زیبایی و شکوه تو از دست رفته و به زمین افتاده است.

برداشت: او تلاش‌های زیادی می‌کرد و به نتایج خوب نمی‌رسید، بنابراین گفت: لعنت بر آن شیطانی که مانع موفقیت من است.

برداشت: در آن زمان ابلیس به سرعت اظهار داشت: ای زن فاسد و بی‌ارزش، وارد نشو.

برداشت: من تمام عمرم را صرف فکر کردن به تو کرده‌ام و هیچ‌گاه کسی را مانند تو ندیده‌ام.

برداشت: تو در این دنیا با کارهای زشت و ناپسند، نماد خوبی و فضیلت را نکارده‌ای و جز کاری بی‌ارزش از خود به جا نگذاشته‌ای.

برداشت: در این بیت، شاعر به نوعی به فردی اشاره می‌کند که تحت تاثیر و تسلط شیطانی قرار دارد. او به این فرد می‌گوید که در حالی که صدها شیطان در او وجود دارد، او باید به درد و رنجش اعتراف کند و خود را از این ناراحتی‌ها رها سازد. به عبارت دیگر، او به نوعی به شدت درگیر مشکلات و دغدغه‌هایش است و نیاز به آزادی و رهایی دارد.

برداشت: چند بار از علم و دانش می‌کاهد تا اینکه چهره‌ات همانند سیب زیبا و دلنشین شود.

برداشت: چند نفر از مردان خدا هستند که با سخنان خود، تاثیرگذارند و در پی جلب محبت و تحسین دیگرانند.

برداشت: رنگی که به تو داده نشده، تو را به زیبایی نمی‌آراید و شاخی که درخت آن را بسته، نمی‌تواند تو را به اوج برساند.

برداشت: در پایان، زمانی که چادر مرگ بر سر تو آید، زین زینت‌ها و خوشی‌ها را باید کنار بگذاری.

برداشت: زمانی که کاروان به راه افتد و حرکت کند، پس از آن همه صحبت‌ها و حرف‌های بیهوده از بین می‌رود.

برداشت: زمانی می‌رسد که یک عالم سکوت خواهد کرد، و وای بر آن کسی که در درونش هیچ نشانه‌ای از انسانیت وجود ندارد.

برداشت: مدتی بر روی سینه‌ات کار کن و آن را مانند دفتری برای خودت آماده کن، تا مانند یک آیینه صاف و درخشان باشد.

برداشت: زلیخا، که در پی عشق یوسف جوان بود، به خاطر سایه و محبت او، جوانی و زیبایی خود را دوباره یافت، حتی با وجود سن و سالش.

برداشت: می‌توانی مثل خورشید داغ تابستان تبدیل شوی و حالت سرد و پیری را ترک کنی.

برداشت: می‌توان دمی جان تازه‌ای به کسی بخشید که مثل شمشیر برنده و بی‌احساس است، و یا کسی را که در جانش خشکی و دوری از محبت است، به فردی شاداب و سرزنده تبدیل کرد.

برداشت: ای پیرزن، چه مدت برای تقدیر و سرنوشت می‌کوشی؟ اکنون زمان را رها کن و به گذشته فکر نکن.

برداشت: اگر در زیبایی امیدی به نتیجه مطلوب ندارید، یا باید به گل زیبا نگاه کنید یا مداد را در دست بگیرید و شروع به نوشتن کنید.