بخش ۴۰ - صفت آن عجوز

برداشت: اگر در مجلس چنین پیامبری نباشد، از گفت و گوهای بی ارزش و سطحی چاره‌ای نیست.

برداشت: به خودت بیا، این صحبت را به خاطر داشته باش و از داستان‌های قدیمی و افسانه‌های بی‌اساس دوری کن.

برداشت: وقتی که بزرگ و کهن‌سال شد و در این مسیر دیگر مردی وجود ندارد، نام او را به عنوان یک زن سال‌خورده بگذارید.

برداشت: نه صراطی راست و محکم وجود دارد و نه چیزی که بتواند به عنوان سرمایه‌ای پذیرفته شود.

برداشت: نه کسی خوشی را هدیه می‌دهد و نه کسی آن را می‌پذیرد، نه در این معنا چیزی وجود دارد و نه در توجیه آن.

برداشت: نه زبان دارم که سخن بگویم، نه گوش دارم که بشنوم، نه عقل و هوشیاری دارم که فکر کنم، نه در حال هستم و نه در بی‌هوشی.

برداشت: نه نیازی دارم و نه زیبایی که برای ناز و کرشمه‌ات به میان آورم، تو همچون پیاز بزرگ و بی‌فیایی هستی.

برداشت: نه او از راهی جدا شده و نه پاهایش از مسیر منحرف است، نه دلش برای آن دختر آتش می‌گیرد و نه دردی در سینه‌اش حس می‌کند.