بخش ۳۷ - در بیان آنک مصطفی علیه‌السلام شنید کی عیسی علیه‌السلام بر روی آب رفت فرمود لو ازداد یقینه لمشی علی الهواء

برداشت: مانند عیسی، در کنار رود فرات قرار می‌گیرد تا از خطر غرق شدن در آب زندگی محافظت کند.

برداشت: احمد می‌گوید اگر یقین تو زیادتر می‌شد، خودخواهی‌ات بیشتر به خیال و توهم می‌کشیدت و احساس امنیت کاذب به تو می‌داد.

برداشت: مانند من که در شب معراج بر هوا سوار شدم و شاهد مراحل عالی و معنوی شدم.

برداشت: یک سگ کور بی‌خبر از دنیا، در خواب خود تصور می‌کند که شیر است و در حال شکار و قدرت نمایی. این نشان‌دهندهٔ غفلت و تصورات نادرست اوست.

برداشت: او به قدری قوی و ترسنده است که هیچ‌کس جرات نزدیک شدن به او را ندارد. به همین خاطر، سلاح‌ها و ابزارهای جنگی حتی از ترس او شکسته می‌شوند.

برداشت: چشم‌هایش مانند ماری که در باغ و بهار حرکت می‌کند، بر اشک‌هایم می‌غلطند.

برداشت: زمانی که به ماهیت واقعی خود پی ببری و از قید و بندهای دنیوی رها شوی، به زندگی‌ای خالص و بی‌نقص دست پیدا خواهی کرد.

برداشت: چگونگی موجودات در جایی نامرئی و بی‌مکان در حال چرخش است، و همه آنها به مانند سگانی به دور آن می‌چرخند.

برداشت: او از بی‌چیزی به آن‌ها پوست و گوشت می‌دهد، اما در عذاب و رنج تن خود، این سوره را نخوانید.

برداشت: این بیت بیانگر این است که تا زمانی که دلت به پاکی نرسیده، از اینکه خود را در معرض نیکی و علم قرار دهی، هراس و اندیشه‌ای نداشته باش. به تعبیری، اگر هنوز خود را به آسودگی و روشنی نرسانده‌ای، بی‌ملاحظه به سمت فضایل و علوم نرو.

برداشت: هرچه که هستم، پاک یا ناپاک، ای پادشاهان، پس چه چیزی را باید در این دنیا بخوانم؟

برداشت: تو به من می‌گویی که برای پاداش و ثواب، بدون غسل به حوض آب نروم.

برداشت: هر کس که به حوض بیرونی بی‌توجه باشد و وارد آن نشود، از خاک و ناپاکی به دور نیست. تنها کسی که درون حوض قرار بگیرد، پاک و بی‌آلایش خواهد بود.

برداشت: اگر آب‌ها وجود نداشته باشند، این کرم نمی‌تواند زشتی‌ها را به خود جذب کند.

برداشت: ناله و افسوس بر کسی که عاشق است و به آرزوی خود امیدوار، و افسوس بر درد و حسرتی که همیشه در دل او باقی خواهد ماند.

برداشت: این جمله به این معناست که آب دارای ویژگی‌های خاصی است که می‌تواند انواع و اقسام افراد و شرایط را در خود جای دهد، حتی اگر آن شرایط ناپاک یا منفی باشند. در واقع، آب می‌تواند پلیدان و بدسگالان را نیز به خود بگیرد بدون اینکه دچار آلودگی شود.

برداشت: ای نور حیات و ایمان، حسام‌الدین، تو نگهبان نور هستی و محافظت کننده از آسیب‌هایی که ممکن است از سوی بدی‌ها به تو برسد.

برداشت: تو نگهبان روشنی و vibrance هستی، ای خورشید شاداب و سرمست از موجودات شب.

برداشت: پرده‌ای که در برابر آفتاب قرار دارد فقط باعث می‌شود که نور و درخشش آن بیشتر و شدت تابش افزایش یابد.

برداشت: پرده‌ای که نور خورشید را می‌گیرد، باعث می‌شود خفاش و شب‌زیان از آن بی‌بهره بمانند.

برداشت: هر دو در فاصله و در پس پرده قرار دارند و یا چهره‌ای تیره دارند یا در حالت یأس و ناامیدی به سر می‌برند.

برداشت: وقتی که بخشی از قصه‌ی هلال را نوشتی، داستان ماه کامل را در سخن بیاور.

برداشت: هلال و ماه کامل هرچند از هم فاصله دارند، اما در اصل و ویژگی‌های خود به هم پیوسته و یکسان هستند و از نقص و کاستی به دورند.

برداشت: این هلال به خاطر کمبودهایی که در درون خود دارد، نشان‌دهنده نقصی است که در ظاهرش به تدریج نمایان می‌شود.

برداشت: هر شب درسی به تدریج به ما می‌آموزد و به آرامی خوشی‌ها و شادابی‌ها را به ما هدیه می‌دهد.

برداشت: صبور باش، ای عجول! بدان که برای رسیدن به موفقیت و اهداف بلند، باید قدم به قدم و با حوصله پیش بروی.

برداشت: دیگ باید به آرامی و به درستی حرارت ببیند تا غذاهای خوشمزه‌ای تهیه شود؛ نمی‌توان با حرارت زیاد و نادانی، غذایی خوب درست کرد.

برداشت: خداوند هیچ‌گونه ناتوانی در آفریدن آسمان ندارد و می‌تواند در لحظه‌ای هر چیزی را خلق کند، بدون هیچ شبهه‌ای.

برداشت: چرا خداوند خلق زمین و آسمان را در شش روز طولانی کرد، در حالی که می‌توانست در یک لحظه آن را بیافریند؟ ای کسی که درک می‌کنی!

برداشت: خلق و و شکل‌گیری کودک به چه چیز وابسته است، چرا که به تدریج از ویژگی‌های آن پادشاه نشأت می‌گیرد.

برداشت: آفرینش آدم چرا در صبح زود بود؟ در آن لحظه، زیبایی و کمال به تدریج در حال افزایش بود.

برداشت: تو همچون کودک خامی هستی که اکنون به سرعت می‌دوی و خودت را بزرگ‌تر از آنچه هستی نشان می‌دهی.

برداشت: تو مانند کدویی بر فراز همه درختان به سرعت می‌گریزی، در حالی که پاهای تو برای نبرد و سختی‌ها آماده است.

برداشت: به درختان تکیه کردی و به دیوار اتکا یافتی، ای آرام و ساکن، مانند آن‌هایی که بی‌حرکت مانده‌اند.

برداشت: در ابتدا ممکن است تو با ظاهری زیبا و باشکوه به نظر بیایی، اما در نهایت اگر بدون عمق و معنا باشی، چیزی جز پوچی نخواهی بود.

برداشت: ای کدو، رنگ سبزت زود زرد شد، چونکه از گل و بوته‌ای بودی که اصلی نداشتی و زود تغییر پیدا کردی.