بخش ۳۶ - در آمدن مصطفی علیه‌السلام از بهر عیادت هلال در ستورگاه آن امیر و نواختن مصطفی هلال را رضی الله عنه

برداشت: پیامبر با اشتیاق به دنبال او رفت و در پایان، برای جست‌وجو به سراغش آمد.

برداشت: سرانجام، تاریکی و زشتی و پلیدی به پایان رسید و این همه به خاطر نزدیکی و الفت میان دل‌ها بود.

برداشت: بوی پیامبر را شیر نر می‌برد، همان‌طور که پدر بوی یوسف را می‌برد.

برداشت: اعمال و ویژگی‌های یک فرد باید باعث جلب توجه و ایمان او شود، نه فقط معجزات و کارهای شگفت‌انگیز. در واقع، صفات و ویژگی‌های انسانی اهمیت بیشتری دارد تا اینکه تنها به خاطر یک معجزه به کسی ایمان بیاوریم.

برداشت: معجزات به خاطر پیروزی بر دشمنان است و نشانه‌ای از عشق و دلدادگی به معشوق محسوب می‌شود.

برداشت: دشمن ممکن است قهر کند و برود، اما دوست واقعی هرگز از دوستانش دور نمی‌شود و همیشه در کنارش باقی می‌ماند.

برداشت: از آن بوی و عطر از خواب بیدار شد و (با خود) گفت: عجیب است، اصطبل و این عطر خوش در آن؟

برداشت: حضرت رسول را در حالتی مشاهده کرد که دامن پاکش را از پای استوران دور کرده بود و به آن‌ها نزدیک نشد.

برداشت: سپس از گوشه‌ی آخر، آن قهرمان به آرامی روی پایش ایستاد.

برداشت: پس پیامبر بر روی او نگریست و بر سر و چشمش بوسه زد.

برداشت: گفت: با ربا چه ارتباطی داری، ای دور از عرش الهی؟ تو چطور می‌توانی خوب زندگی کنی؟

برداشت: چگونه می‌تواند حال و روز کسی را توصیف کرد که در دنیای خود غرق شده و به خواب رفته است، در حالی که بر زبانش نور خورشید می‌درخشد؟

برداشت: چگونه می‌تواند آن تشنه‌ای باشد که گل را بر سرش می‌گذارد و از آب به خوبی می‌نوشد؟