بخش ۳۲ - قصهٔ هلال کی بندهٔ مخلص بود خدای را صاحب بصیرت بی‌تقلید پنهان شده در بندگی مخلوقان جهت مصلحت نه از عجز چنانک لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ایشان بندهٔ سایس بود امیری را و آن امیر مسلمان بود اما چشم بسته داند اعمی که مادری دارد لیک چونی بوهم در نارد اگر با این دانش تعظیم این مادر کند ممکن بود کی از عمی خلاص یابد کی اذا اراد الله به عبد خیرا فتح عینی قلبه لیبصره بهما الغیب این راه ز زندگی دل حاصل کن کین زندگی تن صفت حیوانست

برداشت: وقتی دربارهٔ برخی ویژگی‌های بلال شنیدی، حالا داستان کم‌حالی هلال را بشنو.

برداشت: بلال او بیشتر از خود اوست؛ یعنی ویژگی‌های منفی و بد او را به وضوح بیشتر نشان می‌دهد.

برداشت: تو مانند کسی نیستی که هر بار از هدف خود دورتر شود و به جایی بی‌ارزش برود. تو باید به سمت ارزش‌ها و جایگاه‌های بالاتر حرکت کنی.

برداشت: وقتی که مهمانی به نزد خواجه رسید، او از گذشته و سال‌های خود به یاد آورد.

برداشت: از تو می‌پرسم که چند سال از عمرت گذشته است، پسر! راست بگو و چیزی را پنهان نکن.

برداشت: شخصی در حال صحبت درباره سن خود است و می‌گوید که سنش بین پانزده تا هجده سال است، یا به عبارتی نمی‌تواند دقیق بگوید که چند سال دارد، و به نوعی در این سن و سال به نوعی احساس سردرگمی می‌کند.

برداشت: به شخصی که دچار خودبینی و نادانی است، به طعنه می‌گوید که برگرد و به خانه‌ات برو، چون به نظر می‌رسد راهی را که در پیش گرفته‌ای صحیح نیست و بهتر است به مادر خود سر بزنی.