بخش ۳۱ - معاتبهٔ مصطفی علیه‌السلام با صدیق رضی الله عنه کی ترا وصیت کردم کی به شرکت من بخر تو چرا بهر خود تنها خریدی و عذر او

برداشت: دوست عزیز، آخر به تو گفتم که در کارهای نیکو و محبت‌هایم یار و هم‌رزمی برای من باش.

برداشت: گفت: ما دو تا بنده در راه تو هستیم، اما من خود را آزاد می‌دانم و فقط به تو نگاه می‌کنم.

برداشت: تو مرا به خود وابسته و نزدیک نگه‌دار، من هیچ‌گونه آزادی نمی‌خواهم، ای کاش!

برداشت: بدون تو، من از بندگی و وابستگی رهایی یافته‌ام، اما در غیبت تو، زندگی‌ام پر از درد و سختی است.

برداشت: ای جهان، تو را با انتخاب ویژه‌ای زنده کرده‌اند و همه را به چیزی خاص تبدیل کرده‌اند، اما من را به ویژه‌تری انتخاب کرده‌اند.

برداشت: در دوران جوانی، رویاهایی می‌دیدم که مانند آفتاب به من سلام می‌کرد.

برداشت: از زمین مرا به آسمان بالا برد و به همراه او شدم، در حالی که از اوج و بلندی‌اش بهره‌مند شده بودم.

برداشت: گفتم این افسردگی و حالات عجیب ممکن است وجود نداشته باشد و هیچ چیز نمی‌تواند توصیف حال و اوضاع من باشد.

برداشت: زمانی که تو را دیدم، به نوعی خودم را نیز دیدم. چه خوب که همچون آینه‌ای زیبا، بازتاب زیبایی‌ها و ویژگی‌هایم را به من نشان دادی.

برداشت: زمانی که تو را دیدم، حال و احوالم تغییر کرد و جان من در عظمت و جلال و شکوه غرق شد.

برداشت: وقتی تو را دیدم، ای روح شهر، نور این خورشید از چشمانم محو شد.

برداشت: چشم من به غیر از تو هیچ‌کس را نمی‌بیند و تنها به تو نگاه می‌کند. در میان گل‌ها، جز تو کسی را شایسته نمی‌داند و به دیگران توجه نمی‌کند.

برداشت: من به دنبال نور رفتم و خودم را در آن دیدم، سپس به دنبال زیبایی و جمال حور رفتم و خودم را مثلاً در زیبایی آن دیدم.

برداشت: در جستجوی یوسف زیبا و لطیف هستم و تو را در این راه دیدم که به زیبایی یوسف اهل یوسفستان می‌مانی.

برداشت: در تلاش برای رسیدن به بهشت، به بهشتی برخورد کردم که از هر قسمت تو نمایان بود.

برداشت: این رابطه برای من ستودنی و تحسین‌برانگیز است، اما برای تو انتقاد و عیب‌جویی به حساب می‌آید.

برداشت: مانند ستایش مردی نیکوکار که چوپانی است، خداوند را نیز در پیشگاه موسی، پیامبر بزرگ، ستایش می‌کند.

برداشت: من به دنبال تو می‌گردم، تا به تو نرمی دهم و خودم را در پیش تو قرار دهم.

برداشت: اگر خداوند او را به ستایش بیفکند، اگر تو نیز بر او رحم کنی، جای شگفتی نخواهد داشت.

برداشت: به ما رحم کن بر نواقص درک و فهم‌مان، ای کسی که فراتر از عقل‌ها و تصورات هستی.

برداشت: ای عاشقان، بار دیگر فرصتی تازه در دنیا بر ما رسیده است که از نو آغاز شود.

برداشت: در جهانی که به دنبال نجات بی‌نوایان است، هزاران چیز برجسته و نادر وجود دارد.

برداشت: ای مردم، خوشحال باشید! چون فرج و نجات نزدیک است. ای مردم، غم و سختی از بین رفته است، شاد باشید!

برداشت: خورشید به کعبهٔ هلال رفت و از بلال درخواست کرد که صدای اذانش را بلند کند و او را آرامش بخشد.

برداشت: مخفیانه به خودت می‌گفتی که نگران دشمن هستی و او را در بالای مناره ببین.

برداشت: در گوش هر فرد غمگینی صدای خوشی می‌پیچد و او را به خوشبختی و موفقیت فرا می‌خواند. ای مدیر و راهنمای زندگی، فرصت‌های خوب را غنیمت بشمار.

برداشت: ای کسی که در این زندان و در این کثافت و آلودگی به سر می‌بری، توجه کن که تا زمانی که هیچ‌کس صدای تو را نشنود، سکوت کن و صبر داشته باش.

برداشت: ای دوست، وقتی تو سکوت کنی، متوجه می‌شوم که صدای طبل از عمق وجودم به گوش می‌رسد.

برداشت: دشمن به قدری حسود و کر شده است که می‌گوید چرا این همه صداهای بلندی که از طبل‌ها می‌آید، وجود دارد.

برداشت: او بر روی ریحان ضربه می‌زند و می‌گوید به خاطر کوری‌اش، این چطور آسیبی است؟

برداشت: دست حور به آرامی می‌کشد و باعث می‌شود که کسی که کور است و در حیرت به‌سر می‌برد، از این درد متوجه نشود.

برداشت: این درگیری و تنش چیست که بر روی دست و بدن من است؟ بگذارید بخوابم و استراحت کنم.

برداشت: در خواب هم که به جستجوی او هستی، چشمانت را باز کن، زیرا او همان مه زیباست.

برداشت: عزیزان بیشتر از بلاها رنج می‌برند، زیرا محبوبی مانند تجمش در کنار زیبایانی که وجود دارند، به دوستی‌شان افزوده می‌شود.

برداشت: وقتی با نیکوکاران همراه شوی، حتی در راه‌های دشوار هم می‌توانی دیگران را به حرکت واداری و آنها را به فعالیت درآوری.

برداشت: انسان باید برای مدتی خود را در موقعیت‌های سخت و دشوار قرار دهد تا بتواند از تجربیات و آموخته‌های آن شرایط بهره‌مند شود و از آن‌ها به خوبی استفاده کند.