بخش ۲۳ - تشبیه مغفلی کی عمر ضایع کند و وقت مرگ در آن تنگاتنگ توبه و استغفار کردن گیرد به تعزیت داشتن شیعهٔ اهل حلب هر سالی در ایام عاشورا به دروازهٔ انطاکیه و رسیدن غریب شاعر از سفر و پرسیدن کی این غریو چه تعزیه است

برداشت: در روز عاشورا، تمام مردم حلب در دروازه انطاکیه جمع شدند و تا شب آنجا بودند.

برداشت: مردان و زنان زیادی دور هم جمع می‌شوند و به خاطر فقدان آن خاندان سوگواری می‌کنند و در غم آن‌ها می‌مانند.

برداشت: شیعیان در روز عاشورا به یاد کربلا به گریه و سوگواری مشغولند.

برداشت: اعداد و شمار ظلم‌ها و آزمایش‌هایی را که خاندان پیامبر در زمان یزید و شمر تجربه کردند، به حساب آورید.

برداشت: صدای فریادشان در فضا می‌پیچد و همه جا پر می‌شود، دشت‌ها و بیابان‌ها از این صدا پر شده است.

برداشت: در روز عاشورا، شاعری غریب از راه رسید و صدای ناله و آوایی را شنید.

برداشت: شهر را ترک کرد و به سمت دیگر رفت تا به دنبال آن چیزی که در سر داشت بگردد و تلاش کرد تا به آن برسد.

برداشت: در جستجوی علت این اندوه و درد، مردم از همدیگر می‌پرسند که چرا این غم وجود دارد و چه کسی در این سوگواری دچار اندوه شده است.

برداشت: این فرد با نفوذ و مهمی که در برابر مرگ قرار گرفته، نشان می‌دهد که این نوع جمع‌ها و گردهمایی‌ها، نتیجه‌ی خرد و اندیشه‌ی درست نیست.

برداشت: من از شما، که اهل این روستا هستید، درخواست دارم که نام و القاب او را برایم توضیح دهید، زیرا من در اینجا غریب و ناآشنا هستم.

برداشت: چه نام و شغل و ویژگی‌هایی دارد تا من بتوانم از مهربانی‌های او نغمه‌ای غم‌انگیز بگویم؟

برداشت: شاعر می‌گوید که باید سوگواری کنم، زیرا شاعر دیگری از دنیا رفته است و حالا باید از اینجا بروم و خود را از این درد و غم آزاد کنم.

برداشت: یکی به دیگری گفت: تو که دیوانه نیستی، بلکه دشمنِ خانه‌ای.

برداشت: در روز عاشورا نمی‌دانی که چه حالتی دارد، چرا که دل‌سوخته‌ای از این مصیبت بزرگ که از دوران‌های دور وجود دارد.

برداشت: برای مؤمن، این غصه و درد و رنج معنایی ندارد، چرا که درک و ارزش عشق بسیار بالاست و همچون گوشواره‌ای زیبا برای گوش عشق، می‌درخشد.

برداشت: برای یک مؤمن، غم و اندوه ناشی از فقدان یک روح پاک و شریف، به مراتب بیشتر و تأثیرگذارتر از صد طوفانی است که نوح را به یاد می‌آورد.