بخش ۱۹ - در آمدن ضریر در خانهٔ مصطفی علیه‌السلام و گریختن عایشه رضی الله عنها از پیش ضریر و گفتن رسول علیه‌السلام کی چه می‌گریزی او ترا نمی‌بیند و جواب دادن عایشه رضی الله عنها رسول را صلی الله علیه و سلم

برداشت: مرد نابینایی به پیشگاه پیامبر آمد و گفت: ای بخشنده‌ی بزرگ، هر کسی را به اندازه‌ی وجودش یاری کن.

برداشت: ای تو که می‌دانی آب را به گردش درآوری و من کسی هستم که در جستجوی آب هستم. ای کسی که به فریاد نیازمندان می‌رسی، مرا دریاب.

برداشت: وقتی آن مرد نابینا وارد شد، عایشه به سرعت از آنجا رفت تا خود را بپوشاند و خود را از دید او پنهان کند.

برداشت: چون آن زن پاک و بزرگوار به خوبی از غیرت پیامبر آگاه بود، به همین خاطر دچار حسادت و رشک می‌شد.

برداشت: هر کس که زیباتر باشد، حسادت بیشتری را برمی‌انگیزد، زیرا حسادت ناشی از زیبایی و ناز است.

برداشت: زنان مسن به تو توجهی نمی‌کنند، چون از پیری و زشتی خود باخبرند.

برداشت: چون زیبایی احمدی در همه عالم دیده می‌شود، چه کسی می‌تواند به یاری او در این فاز الهی برآید؟

برداشت: زیبایی و لطافت او آنقدر قابل توجه است که حس غیرت آن خورشید هم به او می‌رسد.

برداشت: من گوی را به کیوان افکندم و حالا ای ستاره‌های هم‌چهره، آن را جمع کن!

برداشت: در دور و اطراف من، خود را محو نکنید، وگرنه در برابر نور من، شرمنده خواهید شد.

برداشت: هر شب که به خاطر مهربانی‌ام غایب باشم، چگونه می‌توانم بروم وقتی که نمی‌توانم نشان دهم به کجا می‌روم؟

برداشت: شما بدون من، مانند خفاشی که شبانه پرواز می‌کند، دور این مکان بچرخید.

برداشت: مثل طاووس‌ها، زیبایی‌ها و جلوه‌های خود را به نمایش بگذارید و تحت تأثیر قرار بگیرید، حتی اگر در حالت مستی و سرکشی باشید.

برداشت: به پای خود زشت نگاه نکن، چرا که مانند چارق (کفش ساده و بی‌ارزش) است و در عوض نور و زیبایی را از وجود کسی مانند ایاز (که به شمشیر و شمع خود معروف است) برباید.

برداشت: هر صبح، خود را برای اصلاح و تربیت نشان می‌دهم تا این‌که اهل شمال از من دور نشوند.

برداشت: ترک کن چیزی را که طولانی است، زیرا آن سخن از طولانی بودن منع کرده است.