بخش ۹ - قصه‌ای هم در تقریر این

برداشت: در شبی که مورد اعتماد بود، شخصی نشسته بود و آتش‌زنه‌ای برداشت تا آتش روشن کند.

برداشت: دزد در زمان مناسب نزدیک او نشسته بود، و هنگامی که او را گرفت، آن چیز سوخته را از او پایین آورد.

برداشت: او انگشت خود را در آنجا می‌گذاشت تا آتش فنا به آن شکل بگیرد.

برداشت: خواجه فکر می‌کرد که به خاطر خودخواهی‌اش در حال نابودی است، اما متوجه نبود که شخص دیگری به آرامی او را به سوی destruction می‌برد.

برداشت: خواجه گفت که این موجود سوخته و مرطوب است و به زودی از شدت رطوبتش خواهد مرد.

برداشت: به خاطر تاریکی و ظلمت فراوان، هیچ چیز را نمی‌دید که در جلو خود آتش‌کشی باشد.

برداشت: او با این شدت دلی سوخته دارد که هیچ‌کس، حتی کافرترین افراد، نمی‌توانند آتش عشق او را در دلش ببینند.

برداشت: دوست نمی‌داند که دلش می‌فهمد و دانایی دارد، زیرا در گرداب زندگی در حال چرخش و تغییر است.

برداشت: زمانی که تو نمی‌گویی که چه زمانی در روز و شب بدون خداوندی می‌رسد یا می‌رود، گویی در انتظار اتفاقی هستی که خودت به آن توجهی نمی‌کنی.

برداشت: به دور مفاهیم درست و عقلانی می‌گردی، اما ببین که چقدر بی‌خود و بی‌عقلی! ای بزرگوار!

برداشت: آیا خانه‌ای که ساخته شده و دارای اصول و قاعده است، بهتر است یا خانه‌ای که هیچ ساخت و سازی ندارد؟ تو که هنر کمتری داری، نظر خود را بگو.

برداشت: نوشتن با وجود نویسنده منطقی‌تر است یا اینکه بدون نویسنده به تفکر بپردازی، ای پسر؟

برداشت: جیم گوش و عین چشم و میم دهان، چرا که بی‌مدرک و شواهدی ای متهم.

برداشت: شمعی روشن است که بدون کسی که آن را روشن کند، باقی مانده است، یا کسی که این کار را انجام می‌دهد، خود آگاه و با دانش است.

برداشت: این بیت به این معناست که یک صنعت یا هنر خوب از دست کسی که حس و توانایی درک و شناخت کافی ندارد، به خوبی ساخته نخواهد شد. به عبارت دیگر، کسی که بینش و آگاهی لازم را داشته باشد، می‌تواند کارهای بهتری را انجام دهد.

برداشت: وقتی متوجه شدی که خشم تو بر سرت می‌تازد، بدان که مشکلات و سختی‌ها به تو ضربه می‌زنند.

برداشت: پس مثل نمرود که به جنگ با ابراهیم رفت، تو هم به او حمله کن و تیر خود را به سمت او پرتاب کن.

برداشت: مانند تیراندازی سواران مغول به سوی آسمان، در تلاش برای دفع کردن و دور کردن جان از خطر هستیم.

برداشت: اگر می‌توانی، فرار کن و از او دور شو؛ چون وقتی به او نگاه می‌کنی، در واقع در دستان او هستی و در اختیار او قرار گرفته‌ای.

برداشت: در آنجا که وجود نداشتی، از دست او هم هیچ رهایی نداشتی. ای دست‌خوش، مانند رهی که در مسیری قرار دارد.

برداشت: آرزو داشتن و به سوی عدالت او فرار کردن باعث ریخته شدن خون تقوا می‌شود.

برداشت: این دنیا مانند دام است و آرزوهایمان در تلاش برای فرار از این دام‌هاست. پس برای دور شدن از این خطرات، باید به سمت امید و آرزوها حرکت کنیم.

برداشت: وقتی به این شیوه رفتار کردی، مشکلات زیادی را تجربه خواهی کرد و زمانی که در مقابل آن قرار گرفتی، به عواقب نابسامانی‌ها پی خواهی برد.

برداشت: پیامبر فرمود: از دل‌ها سوال کنید، چون‌که هرچند فقها و مراجع بیرونی نظراتی داشته باشند، اما تنها دل‌ها می‌توانند حقیقت را درک کنند.

برداشت: آرزو کن تا فرصتی فراهم شود برای کسی که به امتحان و تلاش نیاز دارد و این وضعیت برای او لازم است.

برداشت: اگر نمی‌توانی یا نمی‌خواهی از او دور شوی، پس بهتر است به او خدمت کنی تا از زندان رنج‌هایش آزاد شود و به زندگی شاداب و خوشایند برگردد.

برداشت: هر لحظه که تو به اوضاع دقت می‌کنی، می‌توانی دادخواهی و قضاوت را مشاهده کنی، ای جوان.

برداشت: اگر چشمانت را از پنهان‌کاری ببندی، آنگاه چگونه می‌توانی نور حقیقت را ببیند و راهت را در زندگی پیدا کنی؟