بخش ۱۷۳ - دادن شاه گوهر را میان دیوان و مجمع به دست وزیر کی این چند ارزد و مبالغه کردن وزیر در قیمت او و فرمودن شاه او را کی اکنون این را بشکن و گفت وزیر کی این را چون بشکنم الی آخر القصه

برداشت: روزی شاه به سوی دیوان رفت و تمامی اجزای اساسی را در آن مکان یافت.

برداشت: او گوهری را که درخشان و ارزشمند بود، بیرون آورد و فوری آن را در دست وزیر گذاشت.

برداشت: سوال کرد که ارزش این گوهر چیست؟ پاسخ داد: به اندازه‌ای ارزش دارد که از صد خروار طلا بیشتر می‌ارزد.

برداشت: گفت بشکن، یکی پاسخ داد: اگر این کار را بکنی، من کسی هستم که به سود و منفعت تو اهمیت می‌دهم و از مال و اموال تو محافظت می‌کنم.

برداشت: چرا باید اجازه بدهم که همچون این گوهر ارزشمند که در قیمتش بی‌ارزش بماند، هدر برود؟

برداشت: گفت تبریک و به او لباس گرانبهایی هدیه داد، آن پادشاه جوان نیز از او قدردانی کرد.

برداشت: وزیر آن پادشاه بخشندگی، تمام لباس‌ها و زره‌ای که بر تن داشت را به دیگران بخشید.

برداشت: آنها به سرعت در حال صحبت درباره یک موضوع جدید و یک راز قدیمی بودند.

برداشت: پس از آن، آن چیز را به دست نگهبانی داد که متوجه شد ارزش این چیز در برابر خواسته‌ی طالب کم اهمیت است.

برداشت: گفت اگر این موضوع به اندازهٔ نیمهٔ کشور ارزش دارد، ای خداوند، مرا از مصیبت و خطر نجات بده.

برداشت: گفت که بشکن، ولی ای خورشید، این شکستن بسیار متأسفانه است.

برداشت: قیمت او را در میان تابش و درخشش قرار بده، زیرا این نور روزی باعث تب از شوق و اشتیاق او شده است.

برداشت: کسی که به من آسیب برساند، به مانند آن است که با خزانهٔ شاه دشمنی کرده است.

برداشت: سلطان هدایایی بخشید و از این رو اثرش بر دیگران بیشتر شد، سپس مردم در ستایش عقل و تدبیر او زبان به مدح گشودند.

برداشت: بعد از یک ساعت، به مردی که در دست داشت، گفت در را امتحان کن و او در را باز کرد.

برداشت: او این را گفت و همه صاحبان قدرت نیز همین‌طور عمل کردند و برای هر یک از آن‌ها نعمتی بخشید.

برداشت: شاه به خاطر جامه‌های فاخر و زیبای آنها، آن خسیسان را از راهش دور کرد و به مقام و منزلت آنان افزود.

برداشت: گفتند که امیر شصت پنجه دارد و همه افراد زیر دست او نیز هر کدام به گونه‌ای از وزیر تقلید می‌کنند.

برداشت: اگرچه دنیا مانند یک تقلید به نظر می‌رسد، اما در حقیقت، هر کسی که تقلید کند، به خاطر آزمون‌هایی که پشت سر می‌گذارد، رسوا می‌شود.