بخش ۱۶۹ - خنده گرفتن آن کنیزک را از ضعف شهوت خلیفه و قوت شهوت آن امیر و فهم کردن خلیفه از خندهٔ کنیزک

برداشت: زن به خاطر ناتوانی و سستی او، متعجب شد و از روی تعجب خنده‌اش گرفت و شروع به قهقهه زدن کرد.

برداشت: یادش آمد مردی که آن قهرمان را که شیر را شکست داده بود، به یاد می‌آورد و اندامش به آن اندازه، بزرگ و تنومند بود.

برداشت: زن به شدت خندید و تلاش کرد که این خنده را کنترل کند، اما نتوانست و خنده‌اش همچنان ادامه پیدا کرد.

برداشت: او به شدت می‌خندید، مانند کسانی که تحت تأثیر بنگ (ماده مخدر) قرار گرفته‌اند. در این خنده، حتی مسایل مهم مانند سود و زیان نیز تحت تأثیر قرار گرفته و از اهمیتشان کاسته شده است.

برداشت: هر چه بیشتر فکر می‌کرد، به خنده‌اش افزوده می‌شد، انگار که ناگهان بند سدی شکسته و سیلی از احساسات و خنده‌ها به راه افتاده باشد.

برداشت: گریه و خنده، غم و شادی، هر کدام برای دل انسان مانند یک معدن ارزشمند و مستقل هستند.

برداشت: هر شخصی درون خود گنجینه‌ای دارد و کلید دستیابی به آن گنجینه در اختیار خود اوست، ای برادر.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌توانست در برابر آن خنده آرامش بگیرد و این باعث شد که خلیفه عصبی و پرخاشگر شود.

برداشت: سریع شمشیرش را از غلاف بیرون آورد و گفت ای پلید، زودتر خنده‌ات را بازگو کن.

برداشت: در دلم از صدای خنده‌اش گمانی به وجود آمده که واقعا نمی‌توانیم خود را به ناز و عشوه بزنیم.

برداشت: اگر به شیوه‌ای نادرست و فریبنده عمل کنیم یا با بهانه‌ای نرم و شیرین، در نهایت تو را به بیراهه خواهیم کشاند.

برداشت: می‌دانم در دل من نور و روشنی وجود دارد، بنابراین شایسته است که تمام آنچه را که باید بگویم، بیان کنم.

برداشت: در دل شاهان، تو چون ماهی بزرگ و باارزشی هستی، هرچند که گاه و بی‌گاه به دلیل غفلت و نادانی دیگران، ممکن است پنهان و زیر ابر بمانی.

برداشت: در دل هر انسانی یک نور و روشنی وجود دارد، اما زمانی که خشم و حسد بر آن غلبه کند، این نور پنهان می‌شود و تحت فشار قرار می‌گیرد.

برداشت: در این دنیا، درک و دانشِ من همواره با من همراه است، حتی اگر آنچه را که باید بگویم، بیان نکنم.

برداشت: من با این شمشیر بر گردنت کاری نمی‌کنم، چون تو خود دلیلی برای رفتارهای نادرستت می‌سازی.

برداشت: اگر بگویی که می‌خواهی آزادت کنم، هرچند که به حق الهی آسیبی نرسانم، سعی می‌کنم که خوشحال‌ات کنم.

برداشت: او در آن زمان هفت نسخه از کتاب مقدس را جمع کرد و پس از سوگند خوردن، چنین توضیحی ارائه داد.