بخش ۱۶۲ - حکایت عیاضی رحمه‌الله کی هفتاد غزو کرده بود سینه برهنه بر امید شهید شدن چون از آن نومید شد از جهاد اصغر رو به جهاد اکبر آورد و خلوت گزید ناگهان طبل غازیان شنید نفس از اندرون زنجیر می‌درانید سوی غزا و متهم داشتن او نفس خود را درین رغبت

برداشت: عیاضی می‌گوید که نود بار به اینجا آمده‌ام و بارها با حالتی آسیب‌پذیر و بدون هیچ پوشش، به اینجا قدم گذاشته‌ام.

برداشت: من خود را بدون پوشش در مقابل تیر قرار می‌دادم تا شاید یکی از این تیرها به من برخورد کند و من بتوانم به جایگاه مورد نظر برسم.

برداشت: اگر چاقو یا تیر به گلو کسی برسد، تنها نتیجه‌اش شهادت و قربانی شدن او خواهد بود.

برداشت: بدن من جای سالمی ندارد و همه‌جای آن زخم است، چون این بدن از تیرهای دشمن، مانند پرویز (شخصیت اسطوره‌ای) بی‌نقص نیست.

برداشت: اما تیرها بر سر مقتل نیامدند، این مساله به سرنوشت مربوط می‌شود و نه به شتابزدگی و بی‌ملاحظگی.

برداشت: وقتی روزی جانم نبود، به تنهایی و در سکوت رفتم.

برداشت: در تلاش برای خودسازی و مبارزه با نفس، بدن خود را در معرض سختی‌ها و تمرینات قرار دادم و به لاغری و تقویت روحیه خود پرداختم.

برداشت: صدای طبل لشکریان به گوش رسید و آن‌ها با شکوه و وقار در حال حرکت به سمت میدان جنگ بودند.

برداشت: در درونم صدایی به گوشم رسید که مرا فراخواند و این صدا را در صبحگاه شنیدم.

برداشت: وقت آن رسیده است که برای جنگ آماده شوی، خودت را در این کار قرار بده و در میدان نبرد تلاش کن.

برداشت: گفتم ای نفس ناپاک و بی‌وفا، از کجا تهییج و اشتیاق به غذا و لذت داری؟

برداشت: ای نفس، راست بگو که آیا این فریبکاری است یا نه! زیرا نفس شهوت از اطاعت دور است.

برداشت: اگر به حقیقت و راستی سخنی نگویی، در تمرین‌ها و تلاش‌هایت به مراتب سخت‌تر و دشوارتر خواهی شد.

برداشت: در آن لحظه، نفس به طور واضح و شیوا از درون فرا خواند، بدون اینکه زبانی داشته باشد، و به نوعی دیگر آن را بیان کرد.

برداشت: هر روز مرا اینجا به زحمت می‌اندازی و جانم را می‌گیری، مثل اینکه جان فردی از اهل زرتشت را می‌گیری.

برداشت: هیچ‌کس از حال من آگاه نیست، در حالی که تو من را بی‌خواب و بی‌خوراک می‌کنی.

برداشت: در میدان جنگ، به خاطر یک زخم از بدن مردم، مردی را می‌بینم که ایثار و فداکاری من را درک می‌کند.

برداشت: به خودم گفتم، ای نفس تو که دروغین و ناپاک هستی، آیا فقط تا زمانی که زنده‌ای، ناپاک خواهی بود؟ تو چه موجودی هستی؟

برداشت: در دو جهان، تو همیشه در دسترس بوده‌ای، اما در این دو جهان، تو اینقدر بی‌هدف و بی‌فایده هستی.

برداشت: قسم خورده‌ام که از تنهایی خارج نشوم و خود را در معرض نمایش قرار ندهم تا وقتی که این بدن زنده است.

برداشت: در تنهایی، هر چیزی که انسان انجام می‌دهد، نه به خاطر زیبایی و جلوه‌ی ظاهری برای دیگران، بلکه به خاطر خودش و درون خود هستند.

برداشت: حرکت و سکون او در تنهایی‌اش تنها برای خداوند است و نیتش برای غیر او نیست.

برداشت: این تلاش بزرگ‌ترین مبارزه است و آن یکی کوچک‌تر. هر دو کار بزرگ و شایستهٔ رستم و حیدر هستند.

برداشت: کسی که عقل و درک بالایی ندارد، نباید در کارهایی که نیاز به هوش و توجه دارند، دخالت کند؛ زیرا ممکن است مانند موشی که در حال فرار است، به سادگی فریب بخورد و اشتباه کند.

برداشت: باید کسی را شناخت که مانند زنان از جنگ و سلاح دور باشد.

برداشت: صوفی کسی است که اگرچه در ظاهر به راه حقیقت می‌رود، اما در باطن گرفتار خودخواهي و هوس‌های دنیوی است. او مانند کسی است که در برابر خطرات جدی قرار دارد و به جای اینکه مراقب خود باشد، بر روی مسائلی کم‌اهمیت تمرکز می‌کند. این افراد در نهایت به راحتی طعمه‌ی مشکلات و خطرات می‌شوند، در حالی که باید با دقت و آگاهی بیشتری به زندگی و اعمال خود نگاه کنند.

برداشت: نقش صوفی به او تعلق ندارد، زیرا روح صوفیان راستین با روح صوفیان بدنام یکی نیست.

برداشت: بر روی دیوارها و درهای این بدن که از گل ساخته شده است، به خاطر غیرت حق، نقش و نگارهای متعددی از صدها صوفی نقش بسته است.

برداشت: تا صبح آن تصاویر به حرکت درآید و تا عصای موسی ناپدید شود.

برداشت: چشم فرعون مانند سنگ‌نوشته‌ها و نقش‌هایی است که تحت تأثیر صدق و راستگویی عصا قرار می‌گیرد و این تأثیر به شکل باطنی و معنوی، آنها را می‌خورد و محو می‌کند.

برداشت: صوفی دیگری وارد میدان جنگ شد و به خاطر ندادن ضربه، بیست بار تلاش کرد.

برداشت: گاهی آدمی ممکن است در جمعی قرار گیرد که با باورها و اعتقادات او متفاوت است. در چنین شرایطی، برخی افراد با کافرانی هم صحبت می‌شوند و در کنار آنها احساس راحتی می‌کنند، اما ممکن است در نهایت با مسلمانان و هم دینان خود نیز ارتباط برقرار کنند. این نشان می‌دهد که انسان‌ها می‌توانند در فضاهای مختلف حضور داشته باشند و با فرهنگ‌های گوناگون آشنا شوند.

برداشت: زخمی که از حمله‌ای آسیب دیده، دوباره به میدان می‌آید و به مبارزه ادامه می‌دهد.

برداشت: تا زمانی که بدن به خاطر یک آسیب غیرضروری نمی‌میرد، او در جنگ بیست زخم دیگر را تجربه خواهد کرد.

برداشت: او نمی‌خواست که به خاطر کسی که به او محبت کرده، جانش را از دست بدهد و از روی صداقت، به راحتی از مشکل رهایی یابد.