بخش ۱۶۰ - وصف ضعیف دلی و سستی صوفی سایه پرورد مجاهده ناکرده درد و داغ عشق ناچشیده به سجده و دست‌بوس عام و به حرمت نظر کردن و بانگشت نمودن ایشان کی امروز در زمانه صوفی اوست غره شده و بوهم بیمار شده هم‌چون آن معلم کی کودکان گفتند کی رنجوری و با این وهم کی من مجاهدم مرا درین ره پهلوان می‌دانند با غازیان به غزا رفته کی به ظاهر نیز هنر بنمایم در جهاد اکبر مستثناام جهاد اصغر خود پیش من چه محل دارد خیال شیر دیده و دلیریها کرده و مست این دلیری شده و روی به بیشه نهاده به قصد شیر و شیر به زبان حال گفته کی کلا سوف تعلمون ثم کلا سوف تعلمون

برداشت: یک درویش به میدان جنگ رفت، ناگهان گروهی از جنگجویان و سر و صدا به او نزدیک شدند.

برداشت: صوفی با وسایلش باقی ماند و فقرای بی‌چیز را از میدان راندند تا به صف جنگ رسیدند.

برداشت: دو گروه در دنیای انسان‌ها وجود دارند؛ گروهی که در زمین و در دنیای مادی باقی مانده‌اند و تغییر نمی‌کنند، و گروهی که به سوی بالاترین مقامات و پیشرفت‌ها حرکت کرده و از دیگران جلوتر رفته‌اند.

برداشت: مظفر پس از شرکت در جنگ‌ها برمی‌گردد و با خود غنایم و ثروت مفیدی به ارمغان می‌آورد.

برداشت: هدیه‌ای به تو دادند ای صوفی، اما تو هم او را دور انداختی و هیچ چیزی از آن نگرفتی.

برداشت: پس به او گفتند که چرا خشمگین هستی، او پاسخ داد که من از جنگ و نبرد محروم مانده‌ام.

برداشت: به خاطر لطافتی که در وجود هیچ صوفی نیست، هیچ‌کس خوشحال نشد، زیرا در جنگ و جدال، شمشیر کشیده نمی‌شود.

برداشت: پس به او گفتند که ما یکی را به اسیری آوردیم تا تو او را بگیری و به قتل برسانی.

برداشت: سر او را بزن تا تو هم بتوانی کمی احساس خوشی کنی و صوفی دلی قوی داشته باشی.

برداشت: اگر در وضو آب وجود داشته باشد، صدها نور و روشنی به همراه دارد، اما اگر آب نباشد، باید با تیمم کردن پاک شویم.

برداشت: صوفی اسیر و به بند را در مکان خود آزاد می‌کند تا او بتواند در میدان جنگ حضور پیدا کند.

برداشت: آن صوفی مدت زیادی در آنجا مانده بود و با اسیران گفتگویی داشت و به او گفت که آنجا فقیر مانده است.

برداشت: کافر که دست‌هایش را بسته است، باید بداند که کشتن او به تأخیر نمی‌افتد، پس چرا تاخیر می‌کند؟

برداشت: یک نفر به دنبال حقیقت و کشف واقعیت‌ها به جلو آمد و بالاخره فردی کافر را دید که در جستجوی خودش است.

برداشت: مانند نر که بر روی ماده نشسته و اسیر، همانند شیری خفته بر بالای فقیر است.

برداشت: دست‌ها بسته بودند و او از شدت خشم مانند صوفی‌ای که در گلو گرفته شده است، به شدت فریاد می‌زد.

برداشت: یک گبر (مَرَد غیر مسلمان) با دندان‌هایش تلاش می‌کند که گلو را بگیرد، در حالی که یک صوفی به زمین افتاده و بی‌هوش شده است.

برداشت: شخصی که دستش بسته است و مانند گربه‌ای خسته و ناتوان است، بدون سلاحی او را خفه کرده‌اند.

برداشت: او با دندانش به نیمه‌کشتن او پرداخته و ریش آن فقیر پر از خون است که از گلوی او جاری شده است.

برداشت: اگر مانند تو، که زیر سلطه نفس خود اسیر شده‌ای، دستت را بسته‌اند، پس همچون آن صوفی، خود را بی‌هویت و در مقام پایین قرار داده‌ای.

برداشت: تو که توانایی‌ات عاجز شده، مانند کوه‌هایی بزرگ و فراوان در برابر تو وجود دارد.

برداشت: این بیت به زیبایی و عظمت سرشت انسانی اشاره دارد. انسان با ویژگی‌های برجسته‌ای که دارد، مانند کوه‌هایی استوار و محکم، که در برابر چالش‌ها و موانع با قدرت و شکوهمندی ایستادگی می‌کند.

برداشت: در آن لحظه، غازیان که به شدت آتش عشق و غیرت در دل داشتند، کافر را با شمشیر خود به قتل رساندند.

برداشت: بر روی صوفی (قدیس) آب و گلاب پاشیدند تا بیدار شود و از حالت بی‌خبری و خواب‌آلودگی خارج گردد.

برداشت: وقتی به خودش آمد و آن افراد را دید، سپس از آن‌ها پرسید که ماجرا چه بود.

برداشت: ای عزیز، چه حال عجیبی داری! چرا این طور بی‌هوش و غرق در فکر شده‌ای؟ از چه چیزی اینقدر تحت تأثیر قرار گرفته‌ای؟

برداشت: تو که از اسیر نیم‌کشت (نیمه‌جان) به این حالت بی‌هوش و پست افتاده‌ای، به چه دلیلی این‌قدر ذلیل و خوار شده‌ای؟

برداشت: وقتی تصمیم به نزدیک شدن به او را گرفتم، با خشم به من نگاه کرد. او واقعاً نازک‌دل و شیطون است.

برداشت: چشم خود را باز کرد و با نگاهی وسیع به من خیره شد، به طوری که توجه‌ام از بدنم منحرف شد و تمام حواسم را به خود جذب کرد.

برداشت: نگاه او مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد و احساس کردم که در میان لشکری از افکار و احساسات گم شده‌ام، اما نمی‌دانم چرا اینقدر ترس و اضطراب دارم.

برداشت: کوتاه کن داستان را، چون از دیدن این چشم‌ها، از خودم خارج شدم و بر زمین افتادم.