بخش ۱۵۴ - دگربار استدعاء شاه از ایاز کی تاویل کار خود بگو و مشکل منکران را و طاعنان را حل کن کی ایشان را در آن التباس رها کردن مروت نیست

برداشت: این عبارت به این معناست که این گفتگو و این صحبت‌ها فراتر از آن چیزی است که باید باشد. بنابراین، ای ایاز، حال خودت را بگو و توصیف کن.

برداشت: وضعیت تو از بهترین حالت خود به اینجا رسیده است، حالا چگونه می‌توانی از این وضعیت راضی باشی؟

برداشت: برو و از آن روزهای خوش و دل‌انگیز بگو، که به یادآوری آنها ما را زنده می‌کند و یادآور درس‌های زندگی است.

برداشت: اگر احوال درونی ارائه نمی‌شود، پس بگذار تا احوال ظاهری را برایت بگویم.

برداشت: به خاطر محبت و لطف یار، سختی‌ها و تلخی‌های زندگی بر من گوارا و دلپذیرتر از شیرینی شکر شده است.

برداشت: اگر آن گیاه به دریا برود، تلخی دریا هم شیرین خواهد شد.

برداشت: صد هزار حالت و وضعیت به وجود آمدند و دوباره به سوی غیب و ناپیدا بازگشتند، ای فرد مورد اعتماد.

برداشت: وضعیت هر روز تو، بدتر از روز قبل است؛ مانند نی که در آب جوئی به حال خود می‌لرزد و به این سو و آن سو می‌رود.

برداشت: هر روز شادی و خوشحالی به شکلی جدید و متفاوت نمایان می‌شود و افکار و اندیشه‌های ما نیز در هر روز تأثیر تازه‌ای بر زندگی‌مان دارند.