بخش ۱۵۱ - دو بار دست و پای امیر را بوسیدن و لابه کردن شفیعان و همسایگان زاهد

برداشت: آن میانجیان از ناله و گریه او، به احترام او دست و پایش را بوسیدند.

برداشت: ای امیر، برای تو شایسته نیست که خون‌ریزی کنی؛ اگر باده‌ی تو نیست، خوشی نیز نخواهد بود.

برداشت: شراب که به خاطر لطف تو به من رسیده، باعث شده که آب نیز از روی لطف تو حسرت بخورد.

برداشت: ای رحیم و ای بخشنده، ای فرزند کریم و نیکو، بر ما حکومت کن و ما را ببخش.

برداشت: هر نوع شرابی که وجود دارد، تحت تأثیر زیبایی و جذابیت توست و این باعث حسادت دیگران به تو می‌شود.

برداشت: هیچ نیازی به زیبایی گلگونت نداری، زیبایی واقعی را در خودت پیدا کن و از تظاهر به آن دست بردار.

برداشت: ای چهره‌ات مانند زهره درخشان است، ای خورشید صبحگاهی! من در برابر زیبایی رنگ تو مانند گدایان گلگون هستم.

برداشت: نوشیدنی که در ظرف پنهان می‌جوشد، به خاطر شوق و میل به دیدن تو، به همین شکل شور و هیجان دارد.

برداشت: ای دریا، تو چه می‌خواهی؟ همه هستی در حال حرکت است، پس چرا به دنبال عدم و نبود می‌گردی؟

برداشت: ای ماه روشن، چه خواهی کرد از غم و اندوهی که پشت سر توست، ای که ماه در پیش رویت، رنگ پریده و بی‌حال است.

برداشت: تو به عنوان برترین و عزیزترین ما، تاج کرم و لطف بر سرت نهاده‌ایم و این طوق از نعمت را برای تو النگوی آویز کرده‌ایم.

برداشت: تو زیبایی و بهترین حالت را داری، پس چرا خودت را به زحمت می‌افکنی و از باده و خوشی‌ها طلبکار هستی؟

برداشت: انسان به مانند جوهری است که چرخ زندگی‌اش تحت تأثیر عوامل و شرایط مختلف قرار می‌گیرد. تمام این عوامل و شرایط در واقع فرع و پایه‌هایی هستند که وجود او را شکل می‌دهند، در حالی که خود او هدف و مقصود اصلی است.

برداشت: ای بنده، عقل و هوش و تدبیر تو چه ارزشی دارند اگر این‌گونه از خودت ارزان عرضه کنی؟

برداشت: خدمت به تو بر تمامی موجودات واجب و ضروری است، زیرا تو همچون جوهری ارزشمند و گرانبها در دل زندگی خواهی درخشید.

برداشت: علم و دانش را از کتاب‌ها بیاموز، اما لذت و شادی را باید از شیرینی‌ها همچون حلوا پیدا کنی.

برداشت: در دل سه وجب از وجود یک انسان، دریایی از دانش و علم نهفته است.

برداشت: هر چه که باشد، چه نوشیدن شراب باشد، چه رقص و شادی یا نزدیکی با دیگران، هدف از آن این است که از آن لذت ببری و بهره‌ی خوبی ببری.

برداشت: خورشید از یک ذره خلق شده و زهره مثل جامی است که از خمره‌ای پر شده.

برداشت: وجودم بی‌معنا و بی‌کیفیت شده و در تنگنای مشکلات و دردهای این عشق زندانی شده‌ام. افسوس!