بخش ۱۴۹ - قصد انداختن مصطفی علیه‌السلام خود را از کوه حری از وحشت دیر نمودن جبرئیل علیه‌السلام خود را به وی و پیدا شدن جبرئیل به وی کی مینداز کی ترا دولتها در پیش است

برداشت: وقتی که از مصطفی دور می‌شوی، انگار خود را از بلندی‌ها به پایین می‌اندازی.

برداشت: تا زمانی که جبرئیل به او گفت که خود را از این کار بازدار، این را به او گوشزد کرد که از فرمان خداوند به او چیزی کم نیست و بهره‌های زیادی از آن می‌برد.

برداشت: ای مصطفی، تو از دوری و جدایی آرام گرفته‌ای و به‌جای رنج کشیدن از این جدایی، به زندگی و شادی بازگشته‌ای.

برداشت: او خود را غم‌زده و نالان از بلندی کوه به پایین می‌افکند.

برداشت: ای آن جبرئیل که همواره پنهان بودی، دوباره خود را نمایان کردی. ای شاه بی‌نظیر، از این کار دست بردار.

برداشت: این وضعیت ادامه می‌یابد تا زمانی که پرده‌برداری شود و شما آن گوهر را از جیب او پیدا کنید.

برداشت: هر بار که انسان برای مشکلی تلاش و زحمت می‌کشد، در واقع خود این زحمت و تلاش، اصل و ریشه‌ی مشکلات است.

برداشت: هر یک از ما به خاطر ویژگی‌ها و صفات خود، محبوب و مورد احترام دیگران هستیم و این مسأله باعث شگفتی و حیرت مردم می‌شود. ما باید به نوعی برای همدیگر ارزش قائل شده و احترام بگذاریم.

برداشت: کسی که برای رسیدن به هدفی بزرگ و والاتر، جان و وجودش را فدای آن کرده، بسیار ستودنی است و ارزشمند است.

برداشت: هر یک از این افراد، مانند فداییان، به خاطر هدفی خاص و ارزشمند، عمر خود را صرف می‌کنند و جانشان را فدای آن می‌کنند.

برداشت: در اینجا به تصویری از غروب یا طلوع خورشید اشاره شده است که در آن، هیچ کس تمایل یا انگیزه‌ای برای ادامه ندارد. به عبارت دیگر، در این زمان خاص، نه شوقی برای رسیدن به چیزی وجود دارد و نه کسی وجود دارد که دیگران را به فعالیت و کوشش ترغیب کند. این لحظه، نشان‌دهنده نوعی سکوت و توقف در زندگی است.

برداشت: به هر حال، این عاشق محبوبش را فدای هنر و مهارتش می‌کند، چرا که در این زندگی هزار بار هم که بمیرند، ارزش دارد.

برداشت: عاشق و محبوب و عشق آن‌ها همیشه در دو جهان خوشبخت و با آبرو خواهند بود.

برداشت: ای کریمان، به حال دوستان عاشق رحم کنید، که بعد از سختی‌ها به آرامش رسیده‌اند.

برداشت: ببخشایید ای آقای من، به سختی‌های او توجه کن و به درد و رنج او نگاه کن.

برداشت: اگر به خاطر گناهانت خداوند از تو بگذرد، بخشش و رحمتش تو را فراخواهد گرفت.

برداشت: تو به خاطر غفلت، به امید عفو، دل خود را در بسته‌ای.

برداشت: اگر ببخشی، تو نیز مشمول بخشش خواهی شد و در نتیجه، پاداشی که به تو داده می‌شود، بر اساس اعمالت خواهد بود.