بخش ۱۴۴ - حکایت آن زن کی گفت شوهر را کی گوشت را گربه خورد شوهر گربه را به ترازو بر کشید گربه نیم من برآمد گفت ای زن گوشت نیم من بود و افزون اگر این گوشتست گربه کو و اگر این گربه است گوشت کو

برداشت: مردی بود که رئیس روستا بود و همسرش زنی بود بسیار نکته‌سنج و مکار و در کار دزدی و فریب مهارت داشت.

برداشت: هر چه چیزی آوردی، بیهوده تلف کردی. به خاطر این که مرد در شرایط دشوار، مجبور بود به خود آسیب بزند.

برداشت: مردی با زحمت و تلاش بسیار گوشت را برای مهمان خود به خانه آورد.

برداشت: زنی با کباب و شراب او را پذیرایی کرد، مردی آمد و گفت که این کار نادرست است.

برداشت: مرد به همسرش می‌گوید که وقتی مهمانان به خانه می‌آیند باید گوشت را آماده کند و از آنجا که مهمانی در راه است، باید برای آنها غذا درست کرده و سفره بیاندازد.

برداشت: زن گفت که این گربه آن گوشت را خورده است، اگر گوشت دیگری باشد، خر هم فایده‌ای ندارد.

برداشت: گفت ای ایبک، ترازویی بیاور تا من گربه را در آن وزن کنم.

برداشت: مردی مردی را دید که گربه‌ای را بلند کرده است. به او گفت: "ای زن‌ نمای نیرنگ باز، تو چه کار می‌کنی؟"

برداشت: این جمله به نوعی بیانگر وابستگی و نزدیکی دو نفر به یکدیگر است. گویا یکی از این افراد به اندازه‌ای در زندگی دیگری تأثیرگذار است که حتی بخشی از وجود او را تشکیل می‌دهد. در حقیقت، احساس عمیق عشق و ارتباط میانشان را به تصویر می‌کشد. در این بیان، احساسات و ارتباط‌های بین فردی با ظرافت خاصی توصیف شده‌اند.

برداشت: اگر این چیزی که می‌بینی گربه است، پس آن گوشت کجاست؟ این گوشت گربه کجاست که بخوریم؟

برداشت: اگر این شخصیت بایزید واقعی باشد، پس آن روح که در او وجود دارد چیست؟ و اگر آن روح در اوست، پس این تصویر کیست؟

برداشت: عزیز من، این وضعیت باعث شگفتی و حیرت من شده است. نه تو در این ماجرا نقشی داری و نه من.

برداشت: هر دو مورد، یعنی اصل و فرع، از یک چیز هستند، اما دانه از زمین رشد می‌کند که به عنوان اصل شناخته می‌شود و شاخ و برگ‌های آن به عنوان فرع.

برداشت: ای قصاب، حکمت این تضادها را که با هم پیوند خورده‌اند، درک کن. این دو امر مخالف، به هم مرتبط‌اند مانند گردن و گردن‌بند.

برداشت: روحی که شکل و قالب ندارد، نمی‌داند که چه کارهایی باید انجام دهد. زیرا قالب و شکل آن، بی‌جان و سرد و بی‌روح بوده است.

برداشت: ظاهر تو آشکار است، ولی باطن و روح تو پنهان است. از این دو عامل، حقیقت جهان مشخص می‌شود.

برداشت: اگر خاک را بر سر بگذرانی، آسیب نمی‌بیند و اگر آب را بر سر بچکانی، فرو نمی‌ریزد.

برداشت: اگر می‌خواهی که بر مشکلات غلبه کنی و قوانین طبیعی را به هم بزنی، باید تلاش زیادی کنی و از همه چیز بگذری.

برداشت: وقتی که سر رود شکسته شود، آب آن به خاک اصلی‌اش برمی‌گردد و روزی رسیده که به سمت خاک رفته است.

برداشت: حکمت و دلیل اینکه حق و حقیقت به وجود آمده، از نیاز و تیرگی‌های انسان‌ها در پی همسر و زندگی مشترک است.

برداشت: زمانی خواهد آمد که ازدواج‌ها به گونه‌ای دیگر خواهد بود، نه چیزی شنیده می‌شود و نه دیده می‌شود.

برداشت: اگر شنیدی که اجازه‌ای هست، چرا درنگ کردی یا کجا دیگر سخن را ضبط کردی؟

برداشت: اگر برف و یخ را می‌دیدی، می‌توانستی با تابش خورشید، یخ را ذوب کرده و امیدی دوباره پیدا کنی.

برداشت: تو به مانند آب هستی که نه رگ و پی دارد و نه گره‌ای. اما همچون زره‌ای از آب داود، به خود شکوه و جلا داده‌ای.

برداشت: با ورود تو، هر درختی شفا پیدا کرد و خوشبخت شد.

برداشت: یخ‌هایی که در خود مانده و ذوب نشده‌اند، هیچ ارتباطی با درختان ندارند و از هم جدا هستند.

برداشت: هیچ دو نفر به‌گونه‌ای به هم ربط ندارند و هیچ کدام جزء وجود دیگری نیستند؛ جز اینکه هر کس بخواهد چیزی را نصیب خود کند.

برداشت: هیچ چیز از بین نمی‌رود، اما دل تازه‌ای پیدا نمی‌شود؛ با این حال، خبری از پیامبر و راهنما نیست.

برداشت: ای ایاز، ستارهٔ تو آنقدر بلند نیست که عبور از هر دژی را بپسندد.

برداشت: هر وفا و صداقتی را چطور می‌پسندی و هر پاکی و طهارت را چگونه انتخاب می‌کنی؟