بخش ۱۴۲ - حکایت کافری کی گفتندش در عهد ابا یزید کی مسلمان شو و جواب گفتن او ایشان را

برداشت: در زمان بایزید، فردی آتش‌پرست (گبر) وجود داشت که به یک مسلمان نیکوکار گفت.

برداشت: اگر تو به دین اسلام گرایش پیدا کنی، به راحتی می‌توانی به صدها راه نجات و سروری دست پیدا کنی.

برداشت: این جمله بیانگر این است که اگر واقعاً ایمانی وجود دارد، پس باید همانند ایمانی باشد که بایزید، شیخ بزرگ و دانشمند، دارد. به عبارتی اشاره دارد به اهمیت و عمق ایمان در زندگی واقعی، و اینکه افراد باید به الگوهای بزرگ ایمان توجه کنند.

برداشت: من توان تحمل آنچه را که بیش از تلاش‌ها و کوشش‌های جانم باشد، ندارم.

برداشت: هرچند در ایمان و دین خودم دچار شک و تردید هستم، اما در عشق و ایمان به او کاملاً مطمئن و مؤمن هستم.

برداشت: من ایمان دارم که آنچه در میان همه چیزها برتر است، بسیار ظریف، درخشان و با ویژگی‌های خاص خود است.

برداشت: ایمانم را در دل پنهان دارم، اگرچه محبت من به تو کاملاً آشکار است.

برداشت: اگر ایمان شما واقعی است، من به شما متعهد نیستم و به چیزی که شما می‌گویید نیازی ندارم.

برداشت: کسی که شما را ببیند حتی اگر با صد اشتیاق بسوی دین و ایمان آمده‌باشد، دلسرد و سست می‌شود

برداشت: زیرا از (ایمان) فقط اسمی می‌شنود و معنی‌یی نمی‌بیند همچون آنکه یک بیابان (برهوت) را مفازه و جای پناه و رهایی بنامی (و به کسی بنمایی)

برداشت: عشق او ایمان را از بین می‌برد، وقتی که او به ایمان شما نگاه کند.