بخش ۱۴۱ - فرمودن شاه به ایاز بار دگر کی شرح چارق و پوستین آشکارا بگو تا خواجه‌تاشانت از آن اشارت پند گیرد کی الدین النصیحة و موعظه یابند

برداشت: ای ایاز، توضیح بده که پیش پای من چه نیازی به این چارق (پوشش) داری؟ چقدر به آن نیازمند هستی؟

برداشت: سنقر و بک به شادی و خوشی می‌نوشند، در حالی که من در حال تجربه‌ی بی‌احساسی و سختی زندگی هستم. این تضاد نشان‌دهنده‌ی احساس تنهایی و درد در کنار شادی دیگران است.

برداشت: ای ایاز، تو باعث روشنایی و نوری برای دیگران شدی؛ نوری که از مقام پایین تو برخاست و به سمت آسمان و آبی پرواز کرد.

برداشت: آزادگان حسرت می‌خورند که چرا آزادی خود را به بندگی تبدیل کردند، چرا که تو زندگی را به آن‌ها بخشیدی.

برداشت: مؤمن کسی است که در کمی و افزونی و در هر شرایطی چنان ایمانش را نگه‌دارد که افراد کافر به ایمان محکم او حسرت بخورند.